Tíminn Sunnudagsblað - 23.03.1969, Blaðsíða 13

Tíminn Sunnudagsblað - 23.03.1969, Blaðsíða 13
hverjum fjallvega þeirra, sem íiggjft milli Loðmundarfjarðar og laimarra byggðarlaga, með vinnu- feonur sínar tvær, og má vera, að önnur hafi verið dóttir hans. Þau hrepptu hríðarveður, og dóu vinnukonurnar báðar, en Bjarni bjargaðist fyrir harðfylgi sitt. Vor- ið eftir gerði dauðinn nýja atreið í Stakkafalíð. Fyrst sálaðist gömul niðurseta, síðan ung dóttir Bjarna og loks kona hans hin fyrri, Her- dís Guðmundsdóttir. Gerðist þetta allt á tveim mánuðum, og var svo kalLað, að lan,dfairsótt ylli, þótt vísast sé, að lamgviininur skortur væri fyrir göngur hans úr gröf og garði inn í híbýli lifandi manna með vænum iljafleygum. Má af því ráða, er nú hefur ver- ið sagt, að nokkuð hafi Ketilsstaða- hjón staðið áveðra í nöprum gusti sakir missmíða, sem fólk taldi sig vita á ráði sumra náinna skyld- menna þeirra. Sjálf hafði Guðrún komizt ung í kynni við álfa, að sagnir herma, þótt með þeim hætti væri, að henni hafi fremur verið talin gifta af því standa en vanzi. S:á atburður átti að hafa gerzt einhvern tíma á búskaparárum gestkonan hafði druKKis nægöu sína, breiddi hún silkiklút yftr könnuna og rétti húsfreyju. Sjálfsagt hafa margir Borgfirð- ingar trúað því, að huldufólk byggi í Álfaiborg, og þá mátlá næsta líklegt þykja, að það riði til messu í Kirkjusteini á helgum degi, svo svipaðir sem siðir þess voru sagðir háttum mennskra manna. Þess er ekki heldur getið, að saga Guðrúnar hafi verið rengd, enda hafði hún klútinn til sann- indamerkis. Eftir nær hálfa aðra öld kann þó einmitt klúturinn að vekja þær grunsemdir, að hér hafi ¦ Ur Borgarfirði eystra — séð tíl fjalla neðan úr þorpinu. Rétt við það er álfaborgin, sem fólk œtlaði hcim. kynni huldukonunnar, er kom í hlað hjá húsfreyjunni á Jökulsá. hafi verið búinn að lama viðnáms- þrek fólksins. Við þetta hraktist Bjarni brott af bújörð sinni, enda bærinn hroðinn. G'uðrún, kona Áraa Bjaxnason- ar, var dóttir ísleifs bónda Egils- sonar og Arndísar Jónsdóttur í Rauðholti í Útmannasveit. Voru frændur hennar sumir í föðurkyn menn fésælir, Egill, bróðir henn- ar, sem í Rauðholti bjó við góða virðingu, ríkur jarðeígandi og pen- ingamaður, og í frásögur fært, að föðursystur hennar ókvæntar höfðu dregið saman skildinga i vistum. En hröslumenni voru sum- ir föðurbræður hennar kallaðir og lundleiðir. Einn þeirra var Kol- beinn svarti, um skeið einsetumað- ur á Engimýri, er þeirri meðferð sætti dauður haustið 1853, að járn- fleygar voru reknir í iljar honum. Kom það til, að hann hafði haft 1 heitingum við Björn bónda Jóns- son á Viðastöðum skömmu fyrir dauða sinn, og hélt hann sig ekki óhultan fyrir honum, nema girt þeirra hjóna á Jökulsá, líklega í kringum 1830. Var það sunnudag einn, að beimilisfólk allt, nema Guðrun, fór til kirkju á Desjar- mýri, sem er undir sporði Staðar- fjalls austan Fjarðarár, nálega gengt JökulSá. Stóð Guðrún á hlaði úti, er fólkið var farið, og horfði á eftir því yfir ána. Varð henni þá litið niður sveitina til klettavirkis þess, sem Álfaborg heitir, skammt ofan við Bakkagerði. Þóttist hún sjá, hvar flokkur manna kom ríð- andi neðan mýrarnar, og virtist henni, sem fólkið ætlaði að ríða neðan túns á Jökulsá og stefndi á Kirkjustein svonefndan á Kækju- dal, sem er í fjöllum inn af sveit- inni. Þegar móts við Jökulsá kom, tók kona ein sig út úr hópnum og reið í hlað. Varpaði hún orðum á Guðrúnu, kvaðst Álfhildur heita og bað hana að gefa sér að drekka, svo sem títt er í álfasögum. Guð- rún véfcst vel við því og færði henni volgar áfir í könnu, því að strokk átti hún nýskekinn. Þegar verið annað í efni en kirkjureið álfa. Guðrún var nýgift um þessar mundir, og hún gat haft gildar ástæður til þess að dyljast þess, hvernig hann var kominn í henn- ar eigu. Hann gat verið skilnaðar- gjöf einhvers, sem gjarna hefði viljað ganga með henni brautir lífs- ins, eða gamall tryggðapantur, er henni þótti skynsamlegast að láta heita gjöf úr hendi álfkonu. III Árni mun hafa hafið búskap við lítil efni, og hafði hann bústýru við hönd á Jökulsá hin fyrstu miss- eri. Við upphaf þriðju búskapar- ársins, vorið 1829, kom Guðrún til bús með honum, og voru þau síð- an gefin saman haustið eftir. Hef- ur Árni þá þegar verið búinn að draga nokkuð saman, því að hann gaf brúði sinmi þrjátíu spesíur í bekkjargjöf, þótt aðrir brúðgumar, sem vel gerðu, létu sér nægja tutt- ugu. Blómgaðist búið fljótt, og komst Árni í röð hinna betri T í M 1 N N — SUNNUDAGSBLAÐ 253

x

Tíminn Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/301

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.