Tíminn Sunnudagsblað - 23.03.1969, Blaðsíða 6

Tíminn Sunnudagsblað - 23.03.1969, Blaðsíða 6
um endanum, svo að loftið seig niður þeim megin og rúmið fór af staið með gamla manninn. Elías flýtti sér upp til þess að bjarga honum, en sagan sagði, að gamli maðurinn hef ði ekki látið sér vetrða 6érlega bilt við þessa athurði. Það gekk að minnsta kosti staflaust á Dalvík, að hann befði sagt við Elías, þegar hann fcom æðandi upp: „Það verður dýrt að gera við þetta, Elías". — Ekki var æðran þar. — Ég skal svo sem ekki ábyrgj- ast, að sagan sé dagsönn í öllum abriðum. En hitt er víst, að fólk æðraðist ekki. Og þegar jarð- skjálftarnir voru liðnir hjá, var saman gömul tómairit, hefti fyrir hefti, — það er ekki hægt leng- ur. Hver sér nú orðið hefti úr Klaustuirpóstinum eða Lærdóms- listafélagsritunum? —Hvaða bók hefur þú selt merkasta? — Ætli ég hefni ekki Guð- brandsbiblíu. Ég fékk hana úr dán arbúi hér í Reykjavík og seldi hana á átta hundruð og fimmtíu krón- ur. Okkur finnst þetta hlægilegt verð nú, þegar við hugsum um það. Hvíta hrafna eftir Þórberg Þórðarson seldi ég á hálfa fjórðu krónu. Fyrir það kemst maður ekki lengur hverfa á mili í stræt- isvagni. Dalvík. hafizt handa um að byggja á ný. Landsmenn hlupu myndarlega undir baggann með samskotum, og allir gerðust smiðir, sem gátu rekið nagla nokkurn veginn slysa- laust. Húsin þutu upp, þegar leið á sumarið- — Svo hefur þú lengi verið fombókasali? — Já, síðan 1941, nema á fimm ára bili. Við keyptum fornbóka- verzlun Kristjáns Kristjánssonar 1 Hafnarstræti, við Árna Bjarnarson á Akureyri, en skiptuin seinma með okkur, þegar við vorum bún- ír að stofna aðra búð á Akureyri. Hana féfck Árni í sinn hlut. Þetta var á þeim dögum, þegair gaman var að vera fornböbasali. Þá buð- ust góðar bækur, verulegt torgæti. Nú er þetta allt orðið ifast í einka- söfnum, og að ætla sér að tína Ljósmynd: Páll Jónsson. — Kristján Kristjánsson hefur verið enn á lífi, þegar þú tókst við verzluninni? — Já, hann lifði lengi eftir það. Hann var merkismaður, en ekki allra leika—— vinum sínum mesta tryggðatröll. Við urðum mátar, og ég bauð gamla manninum oft með mér á íþróttavöllinn á fcnatt- spyrniuleiki, því að hann hafði ákaf lega mikið yndi af íþróttum — þekkti aEa helztu fcnattspyírnu- mennina, alla stökkvara og hlaup- ara, sem sköruðu framúr, og mund aftrek þeirra — svo að ég tali nú ekki ium metin. Það var ekfcert lát á íþrótbaáhuganum, þó að hann væri orðinn gamall, blessaður karlinn. — Þú hefur erft mairga gamla viðskiptavini hans? — Já, Iþeir héldu áfram að koma til mín í Hafnarstrætinu. Margt ágætir menn. En svo slœðist líka til manns fólk, sem ekki er eins þægilegt viðskiptis. Einu sinni man ég eftir því, að til mín kom frú — það var á stríðsárunum — og vildi selja mér Péturshugvekjur sem bæði var og er algeng bók og verSlítil. Ég bauð henni þrjár krónur, en hún brást hin versta við og sagði, að ekki væri ofsóg- um sagt af fcaupmennskunni forn- bókasalanna, sem keyptu allt á smánarverði, en seldu með okri. Svo nefndi hún eitthveirt verð, sem henni fannst sanngjamt, fár- ánlega hátt. Ég sagði ekki orð, brá méir inn fyrir og kom með þrjú ientök af hugvekjunum. Ég slengdi þeim á borðið fyrir fram- an hania og sagði: „Þér gerið mér mesta greiða, frú mín góð, ef þér kaupið þessi eintök á eina og fimmtíu". Þá fyrst slumaði í henni. — Nei, mér er illa við prútt, og ég sl'æ aldrei af bók, nema ég verði þess áskynja, að ég hafi sett á hana rangt verð eða frarn komi einhver galli, sem ég vissi ekki um,' þegar ég verðlagði hana. — Nú er verið að leika Fiðlar- ann á þakinu 1 Þjóðleikhúsinu. Hann hefur þú þýtt og býsna marga söngleiki aðra, sem sýndir hafa verið í Þjóðleikhúsinu. — Já, þeir eru orðnir tíu. — Hvernig stóð á því, að þú fórst að gefa þig a'ð þessu? — Það átti talsverðan aðdrag- anda. Við sungum gaman glúnta hér á árunum, Jón Kjartamsson og ég. Einar M. Jónsson hafði þýtt nokkra glúnta, og við fórum að syngja þessar þýðingar — vildum heldur syngja' þetta á íslenzku. En svo vantaði okkur fleiri glúnta á íslenzfcu, og það vairð til þess, að ég fór að þýða til viðbótar .Þessu lauk svo, að ég þýddi þá alla. Svo var það, að í Þjóðleikhúsinu átti að sýna barnaleik eftir Óskar Magnússon frá Tungunesi, og í honum var talsvert af söngvum. En sá ljóður þótti á, að lögin voru þunglamaleg, og þjóðleikhússtjóri, Guðlaugur Bósinfcrans, bað mig að yrkja nýjar vísur undir lögum, sem væru við hæfi barna. Af þessu spratt svo, að Guðlaug- ur leitaði oftar til mín, og ég fór að þýða útlenda söngleiki, sem átti að sýna. Nú síðast var það Fiðlar- inn á þakinu. — Það er sjálfsagt ekki á alLra 246 TÍMINN- SUNNUDACSBLAB

x

Tíminn Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/301

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.