Morgunblaðið - 24.04.2005, Síða 61

MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 24. APRÍL 2005 61



Gerið ykkur klár... ... fyrir pelann!
Hetja.
Þjóðsögn.
Svampur
Svampur Sveinsson og félagar eru
komnir með sína fyrstu bíómynd.
Með íslensku og ensku tali.
Og þið sem hélduð að þetta væri bara einhver draugasaga
Bráðfjörug, spennandi og sprenghlægileg gamanmynd
með ofurtöffaranum Vin Diesel í aðalhlutverki!
Frá framleiðendum
Tryllimögnuð hrollvekja.Ekki dæma hana eftir útlitinu
AKUREYRI KEFLAVÍKKRINGLANÁLFABAKKI
Toppmyndin í USA
Toppmyndin á Bretlandi - Toppmyndin á Íslandi

Frá þeim sem færðu okkur
Princess Diaries og Freaky Friday.
Sýningartímar 23.-24. apríl
SAHARA kl. 3.30 - 6 - 8 - 10.30
SAHARA VIP kl. 4.45 - 8 - 10.30
THE ICE PRINCESS kl. 2 - 4 - 6 - 8 - 10
THE PACIFIER kl. 2 - 4 - 6 - 8 - 10
SVAMPUR SVEINSSON m/ísl.tali. kl. 2 - 4 - 6
SVAMPUR SVEINSSON m/ensku.tali. kl. 2 - 4 - 6 - 8.30 - 10.30
MRS. CONGENIAL. 2 kl. 8 - 10.30
THE ICE PRINCESS kl.12 - 2 - 4 - 6 - 8 - 10
SAHARA kl. 3.30 - 6 - 8 - 10.30
BOOGEY MAN kl. 8.30 - 10.30 B.i. 16
SVAMPUR SVEINSSON m/ísl.tali. kl. 12 - 2 - 4 - 6
THE PACIFIER kl. 12 - 1.45
Sahara Kl. 3, 5.30, 8 og 10.30
Svampur Sveinsson m/ísl.tali Kl. 2-4 -6
Boogeyman Kl. 8 -10
SAHARA kl. 15.40-6 - 8 - 10.20
SVAMPUR SVEINSSON kl. 2-4-6
THE PACIFIER kl. 2 Miðaverð 300 kr
The Motorcycle Diaries 8
Hole in my heart kl. 10,30 B.i 16
Ice Princess
ÞAÐ var verulega gaman að kynnast nýju
plötu Roberts Plant og hljómsveitar hans
Strange Sensation nú um daginn, og komast
að því þessi mesti rokksöngvari síns tíma er
sprækur og sprelllifandi og kann enn að búa til
gott rokk. Það er sagt að hann sé að gera þar
allt aðra hluti en á dýrðardögum Led Zeppel-
in, en þrátt fyrir allt er strengurinn á milli
bæði sterkur og skýr.
Jú, vissulega er Mighty Rearranger allt
öðru vísi plata en gömlu Zeppelinplöturnar;
fyrir það fyrsta eru það arabísku áhrifin sem
flæða um nýju tónlistina eins og mystískur
reykelsisilmur og skapa rokkinu þar nýjan og
töfrandi blæ. Strange Sensation hefur aug-
ljóslega hlustað á meistarann Mohammed
Abdel Wahab og lært sitthvað um einradda
strengjaútsetningar, arabískan rytma, og
anda stærstu söngstjörnu araba fyrr og síðar,
Oum Koulthoum, má líka greina í nýju tónlist-
inni. En í grunninn er Strange Sensation að
spila blús og rokk, – músíkina sem fékk blóðið
til að svella í íslenskum ungmennum í Laug-
ardalshöll í júní 1970.
Það virtist nokkuð sundurleitur hópur sem
var samankominn í Laugardalshöll í fyrra-
kvöld til að hlusta á Plant og Strange Sensa-
tion. Þar var miðaldra kynslóðin – fólkið sem
var á sama stað fyrir réttum 35 árum og upp-
lifði kynngimagnaða tónleika Led Zeppelin á
Íslandi; – sumir með krakkana sína með sér;
en líka ungt fólk á þrítugs- og fertugsaldri,
sem var komið til að sjá og heyra goðsögnina
syngja. Hvort væntingar þessara hópa til tón-
listarinnar hafa verið þær sömu er ekki gott að
segja. Maður fann að þeir eldri biðu eftir
„gömlu góðu“ lögunum, en eftir hverju hinir
voru að bíða er ekki gott að segja – kannski
bara að sjá og heyra lifandi goðsögn að verki.
Það var reynar ekki hlaupið að því að kom-
ast inn í Laugardalshöllina í fyrrakvöld. Það
var furðuleg fornaldarstemmning við dyrnar,
þar sem dyravörður stoppaði alla í löngu röð-
inni til að gramsa í fórum þeirra í leit að ljós-
myndavélum! Einkennilegt, í ljósi þess að
bootleg græjur nú til dags eru talsvert fyrir-
ferðarminni en ljósmyndavélar – og þær má
hafa í bandi um hálsinn, eða í vasanum, þar
sem ekki var leitað – og þó. Meðan gagnrýn-
andi einbeitti sér að því í bljúgri auðmýkt, að
sýna dyraverði: gemsann, varalitina, tyggjóið
og reikningana, stóðu tveir fyrir aftan og
laumuðu sér orðalaust í kápuvasann og gerðu
upptæka fimm desilítra af svörtu vita óáfengu
ropvatni í plastflösku með tappa. Við eftir-
grennslan kom í ljós að „smygl“ slíkra drykkja
á svæðið var jafn ólöglegt og skinkuburður
sjómanna í land var á sínum tíma. Það var
hlægileg tímaskekkja í því að láta valdaglöð
ungmenni hella niður KÓKI miðaldra konu, –
ekki síst í ljósi þess að innan dyra flaut allt í
bjór í orðsins fyllstu merkingu. Sennileg skýr-
ing kom þó í ljós þegar í salinn kom; – bersýni-
legt var að ekki yrði húsfyllir og trúlegt að
þorstagróði hafi átt að bæta fyrir það.
Hljómsveitin Ske hitaði upp, en þrátt fyrir
fín lög, góða spilamennsku og krúttlega sviðs-
framkomu tókst hljómsveitinni ekki að magna
upp stemmningu. Biðin eftir stjörnum kvölds-
ins var löng – allt of löng.
En svo komu þeir, byrjuðu á tveimur lögum
af nýju plötunni og salurinn hitnaði og tók við
sér. Annað lagið, „Shine it all around“, var sér-
staklega flott og kraftmikið, rytminn þéttur og
rödd Plants komin á sinn stað. Þá kom „Black
Dog“ af fjórðu Zeppelin plötunni, og Plant tók
salinn með stæl. Nýju lögin komu svo hvert af
öðru, – sum þeirra kynnti Plant, og notaði
tækifærið til að gagnrýna „forseta“ sinn, –
eins og hann kallaði Blair forsætisráðherra,
þjónkun hans við Bush og utanríkisstefnu
hans og lýsa ótta sínum gagnvart hnignandi
lýðræði á Vesturlöndum. „Takamba“ var lagið
sem fylgdi þessum pólitísku þönkum söngv-
arans, – þrælgott rokklag með súrrandi
slungnum rytma og hippískum andófstexta.
Plant lét þau orð fylgja að hrynmynstrin í lag-
inu líktu eftir göngutakti kameldýrsins. „Free-
dom Fries“ er eitt besta af lagið af þeim nýju,
og enn betri tónsmíð er „Tin Pan Valley“, seið-
andi smellur, þar sem hljómborðsleikari
Strange Sensation fór mikinn í arabísku
fingraflúri.
Það var gríðarleg stemmning í Höllinni, og
greinilegt að fólk kunni vel að meta þennan
heillandi bræðing blústónlistar, rokks og arab-
ískrar tónlistar. Á síðustu árum hefur rokkið
verið að sækja æ meira í etníska tónlist – suð-
ur-ameríska tónlistin hefur verið könnuð í
þeim tilgangi, – líka sú afríska, og auðvitað
indverska tónlistin líka – allt aftur til daga
Bítlanna. En arabísku áhrifin eru nýr ilmur í
þessari flóru – þar er keimur sem fer gletti-
lega vel við blúsinn og rokkið líka.
Það voru sennilega margir orðnir óþreyju-
fullir að heyra meira af þeim gömlu góðu, þeg-
ar „Hangman“ kom loksins í hægri og mjög
blúsaðri útsetningu yfir stöðugum arabískum
bassahljómi, – eða drón.
Salurinn fagnaði af einlægni eftir hvert lag,
en í loftinu lá óskin um að hljómsveitin tæki
„Immigrant Song“, lagið sem Plant samdi með
félaga sínum undir áhrifum frá Íslands-
heimsókninni forðum. Eftir öðru vísi útgáfu af
„Babe I’m gonna leave you“, kom það loks, –
en svo gjörólíkt sinni upprunalegu gerð, að
salurinn virtist ekki alveg átta sig á því að
þarna væri það. Þetta þétta og kjarnmikla lag
hljómaði nú sem löturhægur blús, og Plant
söng af djúpri innlifun og – eigum við ekki
bara að segja kærleik til salarins sem eitt sinn
blés honum þennan óð í brjóst.
Það var líka gaman að heyra „Gallows Pole“
aftur í nýrri útsetningu og „Whole lotta love“
rokkaði vel þótt Jimmy Page væri hvergi
nærri. Aðeins á einum stað saknaði maður
taktanna hans í kompaníinu við Plant, og það
var í „Black Dog“, þar sem gítarriffið hans
flotta var víðs fjarri.
Það var augljóst að Robert Plant var ekki
hingað kominn til að upplifa sjálfan sig sem
goðsögn. Til þess fengu nýju lögin miklu meira
rými á kostnað þeirra gömlu. Og gömlu lögin
komu flest öll skemmtilega á óvart í óvæntum
útsetningum Strange Sensation. Það hefði líka
verið óttalega aumt að heyra þau eins og stein-
runna safngripi „eins“ og forðum. Með þessu
sýndi Robert Plant að hann er enn frjór og
skapandi listamaður, sem þorir að taka áhættu
í tónlistinni. Hann hefur enn neistann og hæfi-
leikann til að skapa bragðgott rokk og ról. Það
var rífandi stemmning í tónleikalok og fólk var
ekki sátt við að fá ekki meira. Sjálfur virtist
hann sæll með móttökurnar, og einlæglega
kátur með að vera kominn hingað í annað sinn,
og lofaði að koma fljótt aftur í það þriðja.
Bragðgott rokk og ról
TÓNLIST
Laugardalshöll
Robert Plant og Strange Sensation léku gamalt og
nýtt, hljómsveitin Ske hitaði upp. Föstudag kl. 20.
Robert Plant

Morgunblaðið/ÞÖK
„Það var augljóst að Robert Plant var ekki hingað kominn til að upplifa sjálfan sig sem goð-
sögn. Til þess fengu nýju lögin miklu meira rými á kostnað þeirra gömlu,“ segir m.a. í umsögn.
Bergþóra Jónsdóttir