Tíminn - 24.02.1973, Side 24

24
TÍMINN
Laugardagur 24. febr. 1973.
Sögur um fíla
Fíllinn er gott dæmi þess,
hve rangt er, að kalla
skepnurnar skynlausar.
Þegar við lesum sögur af
ýmsum æðri dýrum, svo
sem úlfalda, uxa o.s.frv.,
þá finnum við lítinn vott
um hugsun.
Aftur á móti eru margar
sannar sögur til um fílinn,
sem sýna mjög mikið vit.
Hér eru nokkrar þeirra:
1.
Ég var einu sinni að gefa
fíl kartöflur. Hann át þær
úr lófa mínum. Ein þeirra
datt á gólfið og valt
þangað, sem hann gat ekki
náð henni. Eftir að hafa
reynt það nokkrum
sinnum, tók hann það ráð
að blása fast á hana , svo
að hún hrökk svo fast á
végginn, að hún valt til
baka, svo að hann náði i
hana. Þetta er líkt aðferð
drengja, þegar þeir leika
sér að bolta.
2.
Ekki er varlegt að
glettast til við fílinn. Hann
man lengi mótgerðir og
notar hvert tækifæri til að
hefna sin. Hér ersaga, sem
merkur skipstjóri sagði:
Hann langaði til að vita
hvort það væri satt, að
fíllinn væri minnugur og
langrækinn.
Einu sinni gaf hann fíl
brauðsneið með heilmiklu
af pipar ofan á. Sex
mánuðum síðar heimsótti
hann fílinn aftur. Tók
hann þá að láta vel að
honum eins og hann var
vanur. Fíllinn sýndi engin
merki þess, að hann væri
Hröðum okkur. Við vero
um að loka þessum
___ dyrum. ^
, Þeir flýta sér með Hvell og farþega
hans til1 Merkúristöðvarinnar.
Þegar allir eru komnir inn
horfa gestirnir af jörðinni á
flóðið, sem veltist um
Liklega verður þetta
til þess að koma i veg
okkar til/
Marg'.ra kilómlöng göng
Stórkostlegt verk aðmiráll
Handan þessara 8 \
feta þykku -veggja
er 700 stiga hiti. Samt
er hér þægilegt inni ,
fyrir
reiður, svo að skipstjórinn
hélt, að hann væri búinn að
gleyma því, að hann hefði
hrekkjað hann. En allt í
einu sætti hann lagi, þegar
skipstjórinn tók ekki eftir,
fyllti hann ranann af vatni
og jós yfir skipstjórann, svo
að hann varð allur renn-
votur.
Af þessu má sjá, að
fíllinn hefur gott minni.
3.
Maður einn segir frá fíl,
sem hann þekkti í London.
Þegar fíllinn varað éta, lék
maðurinn sér að því að
færa heyið frá honum, svo
að hann náði því ekki.
Fíllinn varð afar reiður.
,,Gættu að þér," sagði sá,
er hirti fílinn ,,hann
gleymir aldrei þessari mót-
gerð". Nokkrum vikum
síðar kom maðurinn aftur,
og var þá búinn að gleýma
þessu atviki. Fíllinn hafði
þó ekki gleymt því. Hann
reiddi upp ranann og sló til
mannslns. Var höggið svo
mikið, að nægja mundi til
að mola mannshöfuð, en til
allrar hamingju sá
maðurinn tilræðið og gat
hrokkið undan.
Til eru margar sannar
sögur af fílum, sem drápu
þá, er beittu þá
rangindum.
4.
Enskur maður, Layard
að nafni, ferðaðist til
Ceylon með konu sinni.
Hann sá hóp af fílum, sem
komu heim að kveldi, að
afloknu dagsverki. Frú
Layard bað um leyfi að
mega ganga niður að fila-
húsinu, til þess að sjá þá
betur. Eigandi fíianna
kvað það velkomið.
Fílaeigandinn tók klasa
af ávöxtum frá borðinu og
gekk á undan fólkinu f átt
til fílanna. Þar var kvenfíll
að veifa rananum og virða
fyrir sér gestina. Heima-
maður rétti frúnni ávext-
ina, og sagði: „Þér megið
gefa þá þessum fíl, það er
góð og meinlaus skepna."
Frúin tók ávextina og rétti
fílnum. Hann tók þá með
rananum og lét þá upp í sig
og gleypti þá, og lét síðan
vel að gefandanum.
Gestirnir töluðust við um
stund, skoðuðu dýrin og
klöppuðu þeim, svo var
gengið heim. Létu hjónin
mikið yfir viti og góðlyndi
fílsins. „Já", sagði eig-
andinn, „hún er göfugt og
viturt dýr. Hún hefur nú
samt drepið tvo menn
síðastliðinn mánuð."
Frúin fölnaði af hræðslu,
þegar hún heyrði þetta.
Maður hennar varð afar-
reiður og sagði: „Hvers
vegna lézt þú konuna mína
ganga fast að þessu voða
dýri?"
„Heldur þú", sagði eig-
andi fílsins, „að ég hefði
Framhald d morgun