Tíminn - 06.04.1975, Blaðsíða 8

Tíminn - 06.04.1975, Blaðsíða 8
8 TÍMINN Sunnudagur 6. aprll 1975. Manstu gamla daga? Manstu gamla daga? Manstu gamla daga? Manstu gamla daga? Manstu gam la MANSTU GAMLA DAGA? Manstu eftir piltinum með þýðu bari- ton-röddina, sem söng svo fagurlega um allt, sem manni var kærast? Þreklegur, stæltur strákur, sem af furðu- legasta öryggi náði til áheyrandans, hvort sem hann söng um stýrið sitt i rjúkandi hafrokinu, eða gamlar æskuástar- stundir? Manstu, hve þá var yndislegt að vera til? Manstu eftir litlu plötunum, sem seldust svo óskaplega mikið, af þvi að þær voru með is- lenzkum söngvurum, sem sungu islenzk lög? En það var lika i gamla daga . . . ALFREÐ CLAUSEN, málara- meistari, býr ásamt eiginkonu sinni, Huldu Stefánsdóttur í nota- legri fbúð að Miklubraut 62. Hann tekur okkur gestunum vel, leiðir okkur til stofu og býður okkur sæti. Það fyrsta, sem blasir við augum okkar er stórt málverk uppi á vegg, og við könnumst ekki við handbragðið. — Þetta er málverk sem ég eignaðist eftir föður minn, Arreboe Clausen. Það er ýmislegt skemmtilegt til eftir hann. Þessi mynd hefur mér alltaf þótt faiieg. A hinar megið þið helzt ekki minnast. Þær eru flestar eftir mig. — Svo að þú hefur málað fleira en veggi og þök? — Já, ég grfp í þetta, þegar ég hef ekkert þarfara fyrir stafni. Svo er einhvern veginn orðin til mynd áður en maður veit af . . . Þessa dagana er Alfreð nýkom- inn úr sumarleyfi. Fyrsta sumar- leyfinu, sem hann hefur veitt sér á ævinni. Brúnn og sællegur slappar hann af, og rifjar upp gamla daga með okkur, og það er glettnislegur, en jafnframt angurvær svipur á honum. Þaö bar svo margt við á þessum árum Hljóp feginn frá upptroðslunni —Þaö var árið 1940 að þetta byrjaði allt saman. Ég var þá rúmlega tvitugur, og við vorum saman fjórir. Æfðum nokkur lög með það fyrir augum að koma dægurlögunum, sem þá voru vin- sælust á framfæri. Okkur fannst eins og öðru ungu fólki, að alls ekki væri nógu góður aðgangur að dægurlögunum, þau væru ekki nógu mikið flutt. Þetta, sem viö æfðum, voru aðallega slagarar og svo Foster-lög. Nú, svo kemur að þvl, að við förum að troða upp. Og fyrsta „upptroðslan” á að vera á balli i Samvinnuskólanum. Við vorum afskaplega frakkir þar til að þvi leið, að við eigum að koma fram. Þá greip tauga- óstyrkurinn mig, svo að ég fæ mér göngutúr út i bæ. Svo þegar ég kem aftur að dyrunum á dans- húsinu, þá er mér tekið heldur þurrlega. Ég segist vera Alfreð Clausen, og eigi að fara að syngja. Nei, ekki aldeilis, hann Alfreð er sko mættur og kominn i salinn. Nú, ég varð alveg öskap- lega feginn og hljóp heim. — Einhver ruglingur? — Nei, nei, þetta var bara vinur minn, hann Lolli i Val, sem viðhafði þessa aðferð til þess að komast á ballið! Svo hafðist þetta eitthvað mánuði siðar, við tróðum upp og sungum, og þar með var maður byrjaður. — Varstu búinn að hafa áhuga á söng um langt skeið áður en þú komst fram? — Já, maður var alltaf syngj- andi, eða raulandi, — með gitar- — Tfmamynd: Gunnar. Alfreð og gftarinn eru gamlir vinir. Þeir hafa átt marga stundina saman og eiga enn. inn i höndunum. En raunveruleg- an áhuga fékk ég við að ganga I Karlakórinn Kátir félagar. Ég var nú ekki lengi i honum. Rétt seinustu árin, sem hann starfaði. En það voru ýmsar upptökur gerðar með okkur þarna i byrjun striðsins. Ég hef ekki verið i karlakór eftir það. — Hélduð þið fjórmenningarnir áfram að syngja? — Ég var, skal ég segja þér, að byrja iðnnám á þessum árum, málaranám, og það var i iðnskól- anum, sem við stofnuðum þennan kvartett. Jú, eitthvað sungum við nú saman. En það leið ekki á löngu áður en ég fór að syngja einn mins liðs, og spilaði auðvitað undir á gítarinn. — Var nokkuð sögulegt I sam- bandi við það? Söng inn i upptökutæki — Ja, það er nú eins og það er, mér fannst alltaf eitthvað sögu- legt við það að koma fram, en manni finnst þetta nú ekki eins sögulegt, þegar maður fer að rifja það upp. Ég var alltaf að drepast úr taugaóstyrk. En fyrsta opin- bera upptroðslan min er i sam- bandi við afmæli Alþýðublaðsins, eöa árshátið. Það er svolitið skemmtilegt, að nokkur fyrstu timamótin á söngvaraferli min- um eru i sambandi við Alþýðu- blaðið. — Ekki hefur það verið vegna þess, að Alþýðublaðið hafi aug- lýst þig sérstaklega? — Nei, biessaður vertu, en þá var nefnilega auglýsingastjóri á Alþýðublaðinu, sem Gunnar hét Stefánsson, mikill vinur minn, léttur og kátur félagi. Hann var eiginlega hvatamaðurinn að þessari árshátið, sem haldin var i gamla apótekinu, sem stóð við Thorvaldsenstræti. Nú, Gunnar átti einhvers konar upptökutæki, sem var nokkurs konar fyrirrenn- ari stálþráðarins gamla, og það verður úr, að Gunnar kallar á mig og biður mig að v.era forsöngvari á skemmtuninni og hafa gitarinn með mér. En Gunnar segist endi- lega vilja prófa mig og lætur mig syngja inn i þetta upptökutæki. Ég söng þetta, sem ég mundi á stundinni, aðallega klámvisur og svona ýmsar visur sem gengu þá, og svo spiluðum við þetta og hlóg- um mikið að. Manni finnst alltaf kyndugt að heyra röddina af upp- tökutæki. Nú, svo hugsaði ég ekk- ert meira um þetta, hélt þetta væri gleymt oggrafið. En það var nú ekki aldeilis. Við mætum þama á hátiðinni, og þeir sitja þama i öndvegi Stefán Jóhann, ráðherra,og Vilhjálmur S. Vil- hjálmsson, blaðamaður, og það er byrjað á þvi að syngja við pianóundirleik. Allt i einu kemur Gunnar með upptökutækið, og segist ætla að lofa mönnum að heyra nýja plötu. Svo spilar hann Manstu gamla daga? Manstu gamla daga? Manstu gamla daga? Manstu gamla daga? Manstu gamla

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.