Fréttablaðið - 15.08.2008, Síða 33

hversdagsleikann. Ég hafði og hef
enn þann kæk að færa augnaráðið
í takt við tónlist, horfa á einhvern
punkt eða hreyfingu í umhverfinu
og klippa með því að loka augunum
og opna þau aftur á nýjum punkti.
Einhvern tímann hlýtur einhver að
hafa sagt mér að til væru klipparar
þó ég muni það ekki en ég man að
ég ætlaði mér alltaf að klippa bíó-
myndir,“ segir Valdís sem komst
inn á 16 mm kúrs í Dramatiska ins-
titutet í Svíþjóð í janúar 1984. „Við
vorum látin gera allt sjálf, skrifuð-
um handrit, lékum, settum tónlist
við myndina og klipptum,“ segir
Valdís og minnist þess hvernig
klippivinnan heillaði hana.
„Þegar ég settist við klippiborð-
ið var ég fallin og það komst ekk-
ert annað að hjá mér,“ bætir hún
við, en eftir að hún lauk náminu og
fór að athuga með vinnu við kvik-
myndir hérlendis voru engin verk-
efni að fá. „Þeir sem ég talaði við
sögðust bara klippa þetta sjálfir.
Ég réð mig því í vinnu sem ljós-
myndari, en viku eftir að ég byrj-
aði fékk ég símtal frá Þráni Bert-
elssyni sem bauð mér vinnu í
Löggulífi. Það var mitt örlagasím-
tal,“ segir Valdís.
Að loknu námi við danska kvik-
myndaskólann tóku hjólin að snú-
ast. Valdís fór að vinna við hverja
myndina á fætur annarri og í dag
hefur hún hlotið fjölda viðurkenn-
inga fyrir vinnu sína, en þar á
meðal eru hin virtu Bafta-verðlaun
bresku kvikmyndaakademíunnar
fyrir klippingu á myndinni Eternal
sunshine of the spotless mind.
Ein sena í einu
Að klippa kvikmynd er gríðarleg
þolinmæðisvinna eins og gefur að
skilja. En fallast þér aldrei hendur
þegar þú byrjar að vinna að nýrri
mynd og sérð allt efnið sem bíður
úrvinnslu inni í tölvunni? „Þegar
ég byrjaði að klippa kvikmyndir
fékk ég hálfgert tilfelli þegar ég sá
alla vinnuna sem beið mín. Það tók
mig nokkrar myndir að venja mig
á að hugsa aldrei lengra en sem
nemur þeirri senu sem ég er að
klippa þá stundina,“ útskýrir Val-
dís, en vinna við kvikmynd í fullri
lengd tekur hana um sex til níu
mánuði og þá vinnur hún gjarnan
tíu til tuttugu tíma á dag. „Á meðan
ég er að klippa kvikmynd stjórnar
hún lífi mínu. Það er því ágætt að
vinna í útlöndum því þá er ég ekki
að vanrækja neinn nema sjálfa
mig á meðan,“ segir Valdís.
Sveitabrúðkaup
Síðastliðin tvö ár hefur Valdís
unnið að nýrri íslenskri kvik-
mynd sem verður frumsýnd 28.
ágúst næstkomandi, en þar er hún
í nýju hlutverki sem leikstjóri og
handritshöfundur. Myndin er gam-
andrama og segir sögu pars sem
ákveður að gifta sig í kirkju úti á
landi. Keyrsla að kirkjunni ætti að
taka eina klukkustund en hlutirnir
fara ekki eftir áætlun.
„Ég sat í ömurlegu klippiverk-
efni í London og einn daginn ákvað
ég að nú væri þetta orðið gott. Du-
staði rykið af hugmyndinni að
Sveitabrúðkaupi og hafði sam-
band við Gísla Örn hjá Vesturp-
orti til að athuga hvort leikhópur-
inn vildi vera með og þau voru til
í tuskið. Framleiðendurnir; Davíð,
Árni, Hreinn og Guðrún Edda, tóku
myndina upp á sína arma og svo
var keyrt af stað,“ útskýrir Valdís.
„Ég vildi ekki skrifa handrit held-
ur vinna myndina með leikurunum
út frá söguþræðinum, láta þá skapa
sínar persónur og þannig unnum
við sem hópur frá því í byrjun árs-
ins 2007,“ segir Valdís, en auk leik-
aranna í Vesturporti koma margir
góðkunnir leikarar að myndinni.
„Sveitabrúðkaup er tilkomið
vegna þess að ég fékk nóg af klipp-
ivinnunni. Síðustu tvær mynd-
ir sem ég klippti reyndust alger
sóun á tíma og skapandi hugsun
þegar upp var staðið. Í kjölfarið
ákvað ég að fara í frí frá klippingu
um óákveðinn tíma, en ég sat nú
samt uppi með að klippa Sveita-
brúðkaup sjálf,“ segir Valdís og
brosir.
En með klippivinnuna út af
borðinu leikur forvitni á að vita
hvað tekur við hjá Valdísi á næst-
unni?
„Fyrst langar mig í mjög langt
sumarfrí, helst þangað til í mars á
næsta ári. Svo gæti ég vel hugsað
mér að vinna að öðru verkefni með
hópnum sem stóð að Sveitabrúð-
kaupi,“ segir Valdís að lokum.
Stjörnumerki: Naut.
Uppáhaldsmatur: Íslensk
kjötsúpa.
Besti tími dagsins: Frá
klukkan 23 á kvöldin til þrjú,
fjögur á næturnar.
Hverju myndirðu sleppa
ef þú yrðir að spara: Ég er
algjör bókafíkill svo ég myndi
minnka bókakaupin.
Draumafrí: Í sól og sumri
á Íslandi, langt fjarri manna-
byggðum.
Uppáhaldsdrykkur: Ískalt
íslenskt vatn.
Skemmtilegast: Að sitja
úti undir beru lofti á Malar-
rifi. Horfa á Jökulinn eða út
yfir hafið millli þess sem ég
glugga í bók.
Leiðinlegast: Öll heimilis-
verk eins og þau leggja sig.
Mesta freistingin: Að láta
mig hverfa.
Í HNOTSKURN
15. ÁGÚST 2008 FÖSTUDAGUR • 7