Morgunblaðið - 15.01.2006, Side 54

54 SUNNUDAGUR 15. JANÚAR 2006 MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
✝ Lovísa Helga-dóttir fæddist í
Reykjavík 25. júlí
1918. Hún lést á
Landspítala – há-
skólasjúkrahúsi í
Fossvogi 6. janúar
síðastliðinn. For-
eldrar hennar voru
hjónin Guðríður
Hannesdóttir, f. 25.
október 1879, d. 11.
febrúar 1965, og
Helgi Björnsson
skipstjóri, f. 4. apríl
1863, d. 10. nóvem-
ber 1921. Lovísa átti sjö systkini
og einn fósturbróður, þau eru:
Ingibjörg Sigríður, f. 1904, d.
1967, Friðsteinn Guðmundur, f.
1906, d. 1996, Guðbjörn Friðrik, f.
1909, d. 1977, Kristín, f. 1911, d.
1982, Unnur, f. 1914, d. 2003, Haf-
steinn, f. 1917, d. 2005, og Helga,
f. 1921, og fósturbróðir Lovísu var
Björgvin Kristinn
Friðsteinsson, f.
1901, d. 1925.
Lovísa giftist 29.
október 1938 Krist-
jáni Vattnes Jóns-
syni lögregluþjóni.
f. á Vattarnesi við
Reyðarfjörð 2. sept-
ember 1916, d. í des-
ember 1992. For-
eldrar hans voru
Magnea Torfadótt-
ir, f. 22. janúar
1894, d. 20. septem-
ber 1976 og Jón Ei-
ríksson, f. 14. ágúst 1891, d. 9.
september 1958. Lovísa og Krist-
ján eignuðust 7 börn, þau eru:
Magnea, f. 1939, Bryngeir, f. 1941,
Helgi, f. 1942, d. 1959, Jón, f. 1945,
d. 1982, Guðríður, f. 1947, Eyþóra,
f. 1949, og Sólveig, f. 1951.
Útför Lovísu fór fram frá Foss-
vogskapellu 13. janúar í kyrrþey.
Við kveðjum þig með kærleiksríkum
huga
þér Kristur launar fyrir allt og allt.
Þú varst svo sterk og lézt ei böl þig buga
og birtan skín í gegnum húmið kalt.
Það er gott er lífsins degi lýkur,
að ljómi birta um þann sem kvaddur er.
Því eitt er víst, að Guð vor gæzkuríkur,
glaða framtíð hefur búið þér.
Kæra mamma, ljúfur Guð þig leiði,
um landið efra að Edens fögrum lund,
og á þinn legstað blóm sín fögur breiði,
svo blessi Drottinn þessa hinztu stund.
Í okkar hjarta ljúf þín minning lifir,
þú leiddir okkur fyrstu bernsku spor.
Við biðjum Guð, sem ræður öllu yfir,
að enn þér skíni blessuð sól og vor.
(H.J.)
Við þökkum fyrir árin sem þú
auðgaðir með veru þinni með okk-
ur.
Magnea (Dottý), Bryngeir
(Binni), Guðríður (Gurra),
Eyþóra (Stella), og Sólveig
(Lillý).
Elskuleg tengdamóðir og góð
vinkona kvaddi þennan heim að
kveldi 6. janúar eftir stutta legu á
LSH. Hún hafði til margra ára ver-
ið að berjast við sykursýki sem
lagði hana að velli að lokum.
Lovísa var síung þrátt fyrir háan
aldur. Það að heimsækja Lovísu
var með mínum skemmtilegustu
stundum því ég kom alltaf glöð í
hjarta og batteríin vel hlaðin til að
takast á við lífið. Lúlla, eins og hún
var kölluð af flestum nema mér, því
mér fannst nafnið hennar, Lovísa
svo fallegt. Elsku Lovísa, við í fjöl-
skyldunni söknum þín mikið en
glaðværar minningar og eftir því
jákvæðar ylja hjörtum okkar. Það
var ótrúlegt hvað þú varst sterk
því margt hefur á daga þína drifið
en þú sagðir alltaf: Lífið heldur
áfram og þýðir nú lítið að gefast
upp. Þú hélst húmornum fram á
síðustu stundu og við vorum svo
glöð hjónin að geta hvatt þig þar
sem við rétt náðum í tæka tíð. Þú
varst svo ánægð þegar þú sást okk-
ur og Bryngeir er nú þakklátur að
hafa getað verið hjá þér síðustu
stundirnar. Elsku Lovísa, við þökk-
um þér lífið og að við fengum að
vera þér samferða í 43 ár, sem
urðu alltaf betri og betri eftir því
sem þau urðu fleiri. Guð geymi þig,
elsku Lovísa, og takk fyrir allt sem
þú gafst mér. Ástarkveðja
Ragna.
Elskulega tengdamóðir mín fyrr-
verandi, Lovísa Helgadóttir, er lát-
in eftir erfið veikindi. Þrátt fyrir
háan aldur og veikan líkama, þá
var hún alveg heil andlega til
dauðadags. Ég skrifa hér fyrir ofan
að hún hafi verið fyrrverandi
tengdamóðir mín, en skýringin á
því er sú að sonur hennar og Krist-
jáns Vattnes Jónssonar, Jón Vatt-
ness, var eiginmaður minn. Við
Nonni giftum okkur á gamlársdag
árið 1967 í Kópavogskirkju og vor-
um gift þar til hann lést sviplega af
slysförum 1982. Ég var því ekkja í
nokkur ár en gifti mig svo aftur
síðar. Lát Nonna var gífurlegt
áfall, ekki hvað síst fyrir foreldra
hans, en Lovísa og Kristján höfðu
áður misst annan son árið 1959,
einnig af slysförum. Hann hét
Helgi Vattnes og var aðeins 16 ára
þegar hann lést. Báðir voru þeir
bræður fallegir, hæfileikaríkir og
góðir drengir. Áföll þessi skildu
eftir sig djúp sár. Ég held að
Lovísa og Kristján hafi aldrei náð
sér, enda skelfilegt að missa barnið
sitt, hvað þá tvo heilbrigða og efni-
lega syni í blóma lífsins. Þau voru
sterk og dugleg bæði tvö ekki hvað
síst Lúlla eins og hún var oftast
kölluð. Hún hafði svo góða lund,
var ávallt bjartsýn og hafði þann
eiginleika að velta sér ekki upp úr
erfiðleikunum og sorginni, heldur
hélt sínu striki og horfði fram á
veginn. Fyrir mörgum árum skrif-
aði Lúlla eftirfarandi vísu í gesta-
bókina mína:
Við skulum ei æðrast þótt inn komi snjór
og endrum og eins gefi á bátinn
að halda sitt strik, vera í hættunni stór,
og horfa ekki um öxl það er mátinn.
Kristján Vattnes, eiginmaður
Lovísu, lést árið 1992. Hann var
yndislegur maður, hlýr, traustur og
mikið ljúfmenni. Blessuð sé minn-
ing hans. Lovísa og Kristján voru
glæsileg hjón. Svo flott voru þau að
eftir var tekið hérna í den. Bæði
voru þau í KR og Kristján lands-
þekktur íþróttamaður. Eftir lát
Kristjáns bjó Lúlla á Hjallavegi 9 í
nokkur ár þar til hún flutti alfarið
að Dalbraut 27. Á Dalbraut leið
henni vel og var hún umvafin um-
hyggju barna sinna en þau gerðu
allt til þess að henni liði sem best.
Enda var Lúlla þeim þakklát og oft
talaði hún um það við mig hvað hún
ætti góð börn.
Þegar ég var átta ára gömul
flutti ég í Kópavoginn og í húsinu
við hliðina bjuggu Lovísa og Krist-
ján ásamt börnum sínum sem þá
voru 7 talsins. Geta má nærri að
við nágrannarnir kynntumst fljótt
og hefur af því hlotist ævilöng vin-
átta milli mín og þeirra allra. Þarna
ólumst við upp saman við frjálsan
leik en þá var gott pláss fyrir okk-
ur að leika okkur, njóta lífsins og
vera til. Við Lúlla vorum sammála
um að það var bara alltaf sól þarna
í Kópavoginum.
Lovísa Helgadóttir var vel gefin
kona, mjög sjarmerandi, mikill fag-
urkeri og að mínu mati sérlega
smekkleg. Hún var fjölhæf, vann
hratt og vel. Það var ekki mikið
mál að skella flottum tertum á
borðið og ég hef hvergi borðað
betri mat en hjá henni. Hún var
lífsglöð og með dásamlegan húmor.
Lúlla var ekki allra en þeim sem
hún tók sýndi hún trygglyndi og
einlægni í ríkum mæli. Nú heldur
hún fagnandi yfir landamærin til
ástvina sinna sem farnir eru á und-
an henni. Blessuð sé minning henn-
ar.
Sigríður Brynjúlfsdóttir.
Hin langa þraut er liðin,
nú loksins hlauztu friðinn,
og allt er orðið rótt,
nú sæll er sigur unninn,
og sólin björt upp runnin
á bak við dimma dauðans nótt.
Fyrst sigur sá er fenginn,
fyrst sorgar þraut er gengin,
hvað getur grætt oss þá?
Oss þykir þungt að skilja,
en það er Guðs að vilja,
og gott er allt, sem Guði er frá.
(Valdimar Briem.)
Amma mín, í huga mér lifir þín
mynd svo heil og sönn. Sem aðeins
lítil stund væri liðin mér hjá, síðan
ég var í faðmi þér.
Og í hjarta mér lifa þín orð, þinn
kærleikur og vinarþel, sem aldrei
sveik, þó ég skildi ei allt sem þú
gafst mér af hjarta þér.
Þó ár og eilífð skilji okkur að
getur enginn komið í þinn stað, því
minning þín lifir í huga mér á með-
an ég lifi. Ég vil þakka þá dýru gjöf
að lífið leiddi mig til þín.
Elsku amma mín með þessum
fáu orðum sem lýsa best þeim til-
finningum sem bærast í mér núna
þegar ég hugsa um þig og allt sem
við gerðum saman. Þú varst ekki
bara eina amman sem ég átti held-
ur varstu besta vinkona mín, fyr-
irmynd mín og mikill áhrifavaldur
frá því ég dró andann hið fyrsta
sinn. Það er erfitt að hugsa til þess
að geta ekki lengur skotist inn á
Dalbraut í kaffispjall því öll þurfum
við að kveðja og það gerðir þú með-
an himinninn lýstist upp í marg-
litum ljósum að kvöldi þrettándans
og ég veit að endurfundirnir hafa
verið miklir og innilegir þegar afi,
Nonni og Helgi biðu þín handan við
hornið með háu hælana svo þú gæt-
ir tiplað á þeim inn í það nýja líf
sem bíður þín nú.
Mér hlýnar um hjartarætur að
vita til þess að þú hvílir í friði og
sért komin í faðm afa og strákanna
þinna aftur. Eins og þú sagðir allt-
af, „ef að afi hefði ekki skrifað bréf-
ið, þá væri ég sennilega ekki til“.
Svo skotinn sem hann afi var í ömmu,
var ekki margt um fjas og sundurgerð.
Hann sendi henni bónorðsbréf í pósti
og bað um heiðrað svar með næstu ferð.
Hann sagðist eiga 18 ær í kvíum
og Árni hefði byggt sér hálfa Skor.
Og félli hennar fróma svar að vonum,
þá færu þau að búa næsta vor.
Og svarið kom, hún sagðist hafa borið
hans seðil undir mömmu og pabba sinn.
Þau litu hann efni gott í bónda,
þó ekki væri mikill bústofninn.
Þau kvæðu hana kostum góðum búna
og kunna að elda mat og sauma lín.
Hún sagði ekki neitt í eigin nafni,
en neðan undir bréfinu stóð: Þín.
Þau giftu sig á sumardaginn fyrsta
og sama vorið fluttu þau að Skor.
Þau lifðu vel og áttu börn og buru,
því bæði höfðu vilja, kjark og þor.
En hefði afi ekki skrifað bréfið
og amma svarað draumi hans í vil,
og reynst svo bæði vaxin hverjum vanda,
ég væri sennilega ekki til.
(Kristján frá Djúpalæk.)
Ég kveð þig með söknuði, elsku
amma mín, þó ég viti að lífið sé jafn
langt, hvort sem grátið er eða hleg-
ið.
Takk fyrir allt.
Þín nafna,
Lovísa Kristín Vattnes.
Elsku amma þá er komið að
kveðjustund, stund sem maður vill
helst ekki að komi.
Þegar ég settist niður og fór að
hugsa tilbaka þá komst ég að því
að núna gæti ég eflaust skrifað
heila bók og gott betur um okkar
stundir saman, svo mikið lá mér á
hjarta.
Það sem þú hefur fært mér og
minni fjölskyldu í gegnum árin er
ómetanlegt.
Og að koma í heimsókn til ykkar
á Hjallaveginn í gamla daga, þær
stundir líða manni seint úr minni.
Leikir í garðinum, að tína með þér
rabbabara eða slappa af í sólbaði.
Sérstaklega var gaman á sunnu-
dögum, þá komum við krakkarnir
okkur vel fyrir eftir kökuveislu að
hætti ömmu Lúllu og horfðum á
Húsið á sléttunni, þá var vikan full-
komnuð.
Margt var brasað á sumrin þar
sem farið var í útilegur og veiði-
ferðir og húsmóðirin sá til þess að
enginn færi svangur eða skítugur
að sofa og að engum væri nú kalt
ofan í svefnpokanum sínum, þannig
varst þú nú bara.
En þú með þín veikindi í öll þessi
ár og eftir andlát afa lést aldrei bil-
bug á þér finna, alltaf hnarreist
hvað sem gekk á enda líka stolt
kona þar á ferð og glæsileg .
Elsku amma Lúlla og langamma,
við vitum að á móti þér taka strák-
arnir þínir Helgi, Nonni og afi
Kristján. Og það verða fagnaðar-
fundir og við vitum líka að þið kíkið
eftir okkur hinum, svona þegar þið
hafið tíma til.
Elsku amma, við þökkum þér
fyrir öll þessi ár sem þú gafst okk-
ur og og fjölskyldunni, þau eru
okkur mikils virði.
Kristur minn ég kalla á þig,
komdu að rúmi mínu.
Gjörðu svo vel og geymdu mig,
Guð, í skjóli þínu.
(Höf. ók.)
Þín verður sárt saknað, amma
Lovísa, eins og stelpurnar kölluðu
þig, alltaf flottasta og besta
langamma í heimi.
Hafsteinn, Þórhildur,
Svana og Tinna.
Kveðja til ömmu.
Ég sendi þér kæra kveðju,
nú komin er lífsins nótt.
Þig umvefji blessun og bænir,
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því
þú laus ert úr veikinda viðjum,
þín veröld er björt á ný.
Ég þakka þau ár sem ég átti
þá auðnu að hafa þig hér.
Og það er svo margs að minnast,
svo margt sem um hug minn fer.
Þó þú sért horfinn úr heimi,
ég hitti þig ekki um hríð.
Þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sigurðardóttir.)
Elísabet (Beta)
Elskulega amma okkar lést á
Borgarspítalanum að kvöldi 6. jan-
úar. Okkur langar að minnast
hennar með örfáum orðum.
Amma var yndisleg og góð kona
sem gott var að koma til. Það var
alltaf sól hjá ömmu, að tala við
hana var eins og að tala við jafn-
aldra sinn. Hún var svo ung í anda
og mjög hugguleg kona.
Okkur langar til að þakka henni
fyrir allar þær ánægjulegu stundir
sem að við höfum átt saman.
Elsku amma Lúlla.
Ég sendi þér kæra kveðju,
nú komin er lífsins nótt.
Þig umvefji blessun og bænir,
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því
þú laus ert úr veikinda viðjum,
þín veröld er björt á ný.
Ég þakka þau ár sem ég átti
þá auðnu að hafa þig hér.
Og það er svo margs að minnast,
svo margt sem um hug minn fer.
Þó þú sért horfinn úr heimi,
ég hitti þig ekki um hríð.
Þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sigurðardóttir.)
Elsku amma, takk fyrir allt, þín
verður sárt saknað.
Hvíli hún í friði.
Herdís Vattnes,
Stella Vattnes.
Í minningunni dansar hún yfir
Kóngsins nýja torg.
Í raun og veru gengur hún niður
Laufásveginn öruggum skrefum,
þrátt fyrir háu hælana og glæsileg
til fara eins og klassa kvikmynda-
stjarna. Þannig setti hún svip á
umhverfið sitt hvert sem hún fór.
Ljóshærð, grönn og hugguleg
kona.
Nú gleðjast englar himins því
heim er komin, ein af kærleiksrík-
ustu sálunum sem við höfum þekkt.
Hún amma Lúlla eins og við köll-
uðum hana alltaf, er komin í stóra
faðminn hans afa Kristjáns og til
strákanna sinna tveggja Helga og
Nonna.
Við elstu barnabörnin vorum svo
lánsöm að eiga hana öll þessi ár.
Ríkir söknuður yfir því að hún sé
gengin, en jafnframt ríkir þakklæti
fyrir að hafa átt hana að.
Við barnabörnin og afkomendur
munum yndislega ömmu sem hefur
verið órjúfanlegur hluti af lífi okk-
ar, hún var einstök kona og glæsi-
leg í alla staði. Frá henni stafaði
ætíð mildi og kærleikur sem hlýjaði
þeim sem nálægt voru. Rétt eins og
peysurnar og allt sem hún prjónaði
eða saumaði á okkur systkinin, og
fallegu máluðu púðarnir.
Hún amma okkar hafði notalega
nærveru og í návist hennar fundum
við hvernig hún elskaði okkur. Við
vorum öll einstök í hennar huga.
Það var við hæfi að ljósið hennar
slökknaði við flugeldasýningu 6.
janúar á skírnardegi Frelsarans.
13 árum áður fór maðurinn henn-
ar Kristján Vattnes, sem hún elsk-
aði út af lífinu, á gamlársdag líka
með flugeldasýningu.
Við systkinin og fjölskyldur okk-
ar þökkum allar samverustundirn-
ar og skilyrðislausu hlýjuna sem
okkur var ávallt sýnd.
Við viljum þakka börnum hennar
allan þann dugnað og stuðning sem
þau veittu henni alla tíð, sérstak-
lega síðustu 13 árin. Einnig þökk-
um við starfsfólki Dalbrautar 27 og
samferðarfólki hennar þar, fyrir
góða umönnun og hlýju í hennar
garð. Sérstaklega viljum við þakka
Þórdísi vinkonu hennar af alhug
fyrir góða vináttu síðastliðin ár.
Far þú í friði, friður Guðs þig
blessi, elsku amma okkar.
þín
Helga, Kristján, Hafþór
og fjölskyldur.
Okkur langar að kveðja elsku
langömmu okkar
með litlu fallegu ljóði.
Jesús, af hjarta þakka’ eg þér,
þú, Jesús, varst í dag með mér,
gef þú mér, Jesús, glatt og rótt,
góða og sæla værðarnótt.
Legg ég nú bæði líf og önd,
ljúfi Jesús, í þína hönd,
síðast þegar ég sofna fer
sitji Guðs englar yfir mér.
(Hallgrímur Pétursson.)
Elsku amma, Binni, Gurra,
Stella, Lillý og fjölskyldur, okkar
innilegustu samúðarkveðjur.
Magnea, Sævar Þór
og Sædís Bára.
LOVÍSA
HELGADÓTTIR
Vönduð og persónuleg þjónusta
Inger Steinsson,
útfararstjóri,
s. 691 0919
Sími 551 7080
Bárugötu 4, 101 Reykjavík.
Ólafur Örn
útfararstjóri,
s. 896 6544
Inger Rós
útfararþj.,
s. 691 0919