Morgunblaðið - 05.10.2006, Blaðsíða 41

MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 5. OKTÓBER 2006 41
var líka af lífi og sál í árlegum sum-
arferðum og basar til styrktar göml-
um félagskonum sem heimsóttar
voru rétt fyrir jólin. Hún saumaði og
prjónaði. Á haustin ilmaði húsið af
slátri og kartöflugarð hafði hún í
áratugi. Hún hafði sanna gleði af
sláturgerð og kartöflurækt.
Um það leyti sem elstu börnin
gengu í hjónband og fluttu að heim-
an kynntist Kristín Gísla Kristjáns-
syni, verkstjóra, frá Vestmannaeyj-
um. Þau gengu í hjónaband 1975 og
áttu saman 20 góð ár, þar til Gísli
lést 1995.
Mesta gleði hafði hún af börnum
sínum og þeirra sigrum, smáum og
stórum. Lífsmarkmiðið var enda
ætíð að koma þeim til manns og
mennta. Blaðamaður spurði: „Hefur
þér aldrei fundist erfitt að lúta þess-
um kröfum til sjálfrar þín?“ „Ég hef
bara látið það vera að gera kröfur,“
svaraði Kristín og hló. „Viltu ekki
tala um að þú hafir lagt hart að þér?“
„Nei, uppskeran er svo mikil.“
Þorsteinn Haraldsson.
Drottinn er minn hirðir,
mig mun ekkert bresta.
Á grænum grundum lætur hann mig
hvílast,
leiðir mig að vötnum,
þar sem ég má næðis njóta.
Hann hressir sál mína,
leiðir mig um réttan veg
fyrir sakir nafns síns.
Jafnvel þótt ég fari um dimman dal,
óttast ég ekkert illt því þú ert hjá mér.
Sproti þinn og stafur hugga mig.
Þú býrð mér borð
frammi fyrir fjendum mínum,
þú smyrð höfuð mitt með olíu,
bikar minn er barmafullur.
Já, gæfa og náð fylgja mér
alla ævidaga mína,
og í húsi drottins bý ég langa ævi.
Drottinn er minn hirðir,
mig mun ekkert bresta.
(23. Davíðssálmur/Margrét Scheving)
Mig langar í nokkrum orðum að
minnast tengdamóður minnar,
Kristínar Símonardóttur.
Ég hitti þig fyrst fyrir þrjátíu ár-
um þegar Sigurður sonur þinn
kynnti mig fyrir þér og Gísla. Frá
fyrstu stundu tókstu mér opnum
örmum og alltaf var gott að heim-
sækja ykkur Gísla á Þorfinnsgötuna.
Ég minnist þín með söknuði og
trega en jafnframt með gleði í
hjarta. Kristín mín, þú varst alltaf
svo glöð og gefandi.
Þegar von var á nýju barnabarni
ljómaðir þú og gladdist með okkur.
Þú prjónaðir á barnabörnin, rækt-
aðir kartöflur og grænmeti.
Oft komstu á hjólinu þínu í heim-
sókn til okkar í Úthlíðina, gladdir
okkur og laumaðir góðgæti í litla
munna.
Árin sem við Siggi bjuggum í Sví-
þjóð komuð þið Gísli nokkrum sinn-
um í heimsókn og pössuðuð dreng-
ina okkar.
Þegar ég las viðtal við þig í Al-
þýðublaðinu í október 1987 sá ég þig
í nýju ljósi. Þar segir þú frá þínu lífi,
erfiðleikunum, sigrunum og gleðinni
yfir börnunum þínum.
Fyrirsögnin var: „Að gefa öðrum“
og á næstu síðu stóð: „Alltaf að sigr-
ast á einhverju.“
„Ef maður hefur gaman af því
sem maður er að gera, er maður
ekkert að hugsa út í erfiðleikana.“
Þetta voru þín orð sem mættu vera
okkur öllum til fyrirmyndar.
Kristín hlaut orðu sem nefnd er
„The British Empire Medal“ frá
hennar hátign Elizabeth II Breta-
drottningu 8. október 1990, fyrir
dygga þjónustu og vel unnin störf
hjá breska sendiráðinu frá 1958.
Mikið vorum við öll stolt af þér.
Kristín vann hjá breska sendiráðinu
til sjötugs.
Síðan fór að halla undan fæti og á
nokkrum árum hvarfst þú frá okkur
inn í Alzheimer-sjúkdóminn. Þú átt-
ir fljótt erfitt með að tjá þig en
gleðin skein alltaf úr andliti þínu
þegar einhver leit til þín. Síðustu ár-
in naut Kristín góðrar umönnunar á
Hrafnistu í Reykjavík.
Nú er komið að kveðjustund.
Hafðu þökk fyrir allt og ég bið al-
góðan guð að blessa minningu Krist-
ínar Símonardóttur.
Anna Eyjólfsdóttir.
Ó, Jesús bróðir besti
og barnavinur mesti,
æ, breið þú blessun þína
á barnæskuna mína.
(P. Jónsson)
Svo söng Kristín amma fyrir okk-
ur. Hún var, eins og Jesú, barnavin-
ur mesti. Endalausar minningar
rigna yfir okkur af ævintýrum sem
við lentum í með henni. Hún gat búið
til ævintýri úr nánast engu. Við
munum eftir einu í Öskjuhlíðinni
sem snerist í kringum eitt epli. Já,
hún amma var nægjusöm kona sem
kunni svo sannarlega þá list að
gleðjast yfir litlu. Um helgar fórum
við í ævintýraferðir með Kristínu
ömmu og Gísla afa í Indíánagilið eða
Heiðmörkina. Nestið samanstóð oft-
ast af safaríkum ávöxtum frá Gísla
afa en stundum fengum við ís og
ávallt var Opalbrjóstsykurinn með í
för.
Hún var um fimmtugt þegar við
systurnar fæddumst og við fengum
svo sannarlega að njóta þess hversu
ung og kraftmikil hún var. Einu
sinni voru sex barnabörn sett í pöss-
un á Þorfinns þegar foreldrarnir
fóru saman í veiðiferð. Það voru
skemmtilegir dagar. Við trúum ekki
ennþá hvernig amma treysti sér ein
með okkur öll í sund en maður man
ekki eftir því að henni hafi þótt það
neitt tiltökumál. Hún var aldrei
þreytt eða óupplögð heldur gerði allt
með glöðu geði.
Það var allt hreint og fínt hjá
Kristínu ömmu. Hún var alltaf að og
gerði allt af mikilli umhyggju og
natni. Við efumst til dæmis um að
einhver geti hengt þvott út á snúru
af jafnmikilli vandvirkni og Kristín
amma. Á daginn hlustaði hún á Guf-
una, reykti og drakk kaffi úr glasi. Á
haustin tíndi hún rifs og tók upp
kartöflur. Á veturna prjónaði hún á
barnabörnin og á sumrin hjólaði
hún. Við segjum um duglegu börnin
okkar sem gefast aldrei upp að þau
séu eins og Kristín amma. Þótt hún
hafi verið lítil vexti var í raun stór
kona á ferð með risahjarta.
Í kjallaranum geymdi amma fjár-
sjóði. Hún var af þeirri kynslóð sem
gerði við og henti aldrei neinu sem
mögulega gæti komið að gagni ein-
hvern tíma síðar. Á unglingsárunum
fórum við frænkurnar gjarnan með
henni í kjallarann og mátuðum dýr-
indis ballkjóla sem við fengum svo
jafnvel að eiga.
Önnur fjársjóðskista var í eldhús-
inu. Hún var amerísk og risastór og
úr henni kom einhver sá mesti
veislumatur sem við höfum bragðað.
Amma sauð bestu ýsu í heimi, besta
hangikjöt og bjó til besta uppstúf,
bestu rófustöppu og bestu kartöflu-
mús í veröldinni! Á jóladag kom
stórfjölskyldan saman heima á Þor-
finns. Gísli afi spilaði jólaplötuna
með Prúðuleikurunum og svo hófst
veisla með hangikjöti, heimaút-
skornu laufabrauði og tilheyrandi. Í
eftirrétt fengum við krókantís í
postulínsskálum með myndum af
prinsum og prinsessum á botninum.
Amma veiktist af Alzheimer eftir
að Gísli afi dó og það var mikið áfall
fyrir alla fjölskylduna. Við erum
þakklátar því að við fengum að
kynnast henni og að hún er órjúf-
anlegur hluti af æskuminningum
okkar. Um leið syrgjum við að börn-
in okkar fengu ekki að kynnast
henni og hún þeim.
Elsku Kristín amma, hvíl í friði.
Kristín, Hildur og Gerður.
Við miðuðum hæð okkar við
ömmu Kristínu í uppvextinum.
Áfanga var náð þegar maður náði
henni í olnboga, öðrum þegar maður
náði henni í öxl. Að lokum uxu öll
barnabörnin upp fyrir ömmu. Hún
var smávaxin, afar létt á fæti, brosti
með augunum og hló dillandi hlátri.
Á haustin fór ég stundum með henni
að taka upp kartöflur. Amma var
mikill sérfræðingur í íslenskum
kartöflum og geymdi þær í sérstakri
kartöflugeymslu undir bílskúrnum á
Þorfinnsgötunni. Í kjallaranum á því
húsi var ævintýralegasta geymsla í
víðri veröld, full af spennandi hlut-
um, gömlum fötum, leikföngum og
dósamat. Ég geymdi lengi plastpoka
með salti og pipar í mismunandi
skreyttum pappírsbréfum sem
amma safnaði þegar hún vann hjá
Loftleiðum og nota stundum ennþá
kjólana sem hún eignaðist þegar hún
var ung og geymdi handa okkur.
Hún lumaði oft á framandi ávöxtum,
kiwi og mandarínum sem hún skar í
báta. Á góðviðrisdögum setti hún
spennu í hárið, fór í stuttbuxur og
gaf okkur ávextina úti á tröppum.
Amma fór nær allra sinna ferða á
hjóli. Þegar ég var unglingur kom
amma á hverjum degi hjólandi frá
Þorfinnsgötunni í Melbæ til þess að
hugsa um okkur systkinin. Þá gaf
hún okkur undantekningalaust hrís-
grjónagraut og slátur í hádeginu,
passaði upp á að við lærðum heima
og hugsaði um heimilið. Amma
Kristín kenndi mér margt og þótt
hún sé dáin heldur krafturinn sem
einkenndi hana áfram að minna mig
á hvernig hægt er að takast á við líf-
ið.
Guð geymi Kristínu ömmu.
Helga Lára Þorsteinsdóttir.
Kæra amma mín. Nú ertu farin
frá okkur, án efa á mun betri stað
enda verki þínu lokið og tími þinn
liðinn hjá.
Nú færðu hvíldina sem þú hefur
unnið þér fyrir með vinnu í heil 80
ár. Hvíld, sem fáir eiga jafnmikið
skilið og þú. Engu að síður vildi ég í
sjálfselsku minni að þú hefðir aldrei
farið. Við vorum afar góðir vinir. Þú
varst eiginlega besti vinur minn áð-
ur en ég fór að umgangast aðra
krakka, hversu undarlegt sem það
kann að virðast að 63 ár skilji bestu
vini að. Þó langt sé liðið gleymi ég
aldrei þeim dögum þegar við dund-
uðum okkur heima eða fórum á
flakk, ýmist á Þorfinnsgötuna eða að
heimsækja Gísla afa á spítalann, eft-
ir að hann veiktist. Ég minnist hjóla-
ferðanna, strætóferðanna, laganna
sem þú kenndir mér, matarins sem
þú framreiddir eins og besti kokkur
og umfram allt návistarinnar við þig
sem gerði mig að betri manneskju.
Þú varst besta og hjartahlýjasta
manneskja sem ég hef nokkru sinni
kynnst á ævi minni og það er sárt að
fá aldrei að launa þér það sem þú
gafst mér. Þó síðustu árin hafi sam-
band okkar verið öðruvísi, ástands
þíns vegna, fann ég þó alltaf jafn-
mikið fyrir lífsþrótti þínum og elju.
Þú varst alltaf svo ánægð, brosandi
og syngjandi, þegar ég sá þig. Því er
það mjög sárt að geta ekki heimsótt
þig lengur. Ég reyni þó að vera
ánægður þín vegna. Nú ertu á staðn-
um sem þú hefur unnið þér fyrir
ferðinni á, hinum allra hæsta. Eftir
stöndum við og minnumst þín. Megi
minning þín lifa sem lengst.
Þinn dóttursonur,
Halldór.
Stína móðursystir mín bjó á Þor-
finnsgötu 8, ásamt foreldrum sínum
á meðan þau lifðu, á efri hæð æsku-
heimilis míns. Hún og móðir mín
bjuggu undir sama þaki allt þar til
Stína fór á spítala. Samband þeirra
var einstakt og byggðist á umhyggju
og umburðalyndi fyrir hvor annarri
og því umhverfi sem þær lifðu í. Við
vorum átta frændsystkinin sem
bjuggum í húsinu og á uppvaxtarár-
um okkar réðu þar ríkjum einar sjö
konur.
Stína var sannkölluð alþýðuhetja,
ung stóð hún uppi ein með 4 ung
börn, þeim kom hún öllum til manns
svo sómi var að. Það er margt sem
kemur upp í hugann á þessum tíma-
mótum, t.d. Stína á reiðhjólinu sem
hún ferðaðist um á alla sína tíð, eld-
húsglugginn opnaður og kallað ,,Sig-
urður, það er matur“, Stína að taka
sig til á leið út með vinkonu sinni á
gömlu dansana, við öll saman í kál-
garðinum að setja niður eða taka
upp kartöflur, sláturgerðin í kjall-
aranum á Þorfinnsgötunni, jólaboðin
hjá ömmu sem teygðu sig um allt
húsið. Þá voru ekki síður spennandi
vinnustaðir hennar, niðri í breska
sendiráði, Norræna húsinu eða úti á
Loftleiðum. Stína var krati af Guðs
náð og lét til sín taka á vettvangi
verkalýðshreyfingarinnar. Eitt af
því sem einkenndi Stínu var hennar
létta lund og hlýja viðmót til allra
sem henni mættu. Góða ferð á nýjar
slóðir, frænka.
Helgi Kjærnested.
Frændi minn,
ÓLAFUR EYJÓLFSSON,
Bólstaðarhlíð 9,
Reykjavík,
verður jarðsunginn frá Fossvogskapellu föstu-
daginn 6. október kl. 15.00
Sigríður Alexanders.
Þökkum hlýhug og vináttu vegna andláts og útfarar
föður okkar, tengdaföður, afa og langafa,
BJÖRGVINS ÓLAFSSONAR
prentara.
Sérstakar þakkir færum við starfsfólki hjúkrunar-
heimilisins Kumbaravogi.
Margrét Björgvinsdóttir, Þráinn Viggósson,
Magdalena Björgvinsdóttir,
Kolbrún Björgvinsdóttir,
Dröfn Björgvinsdóttir, Þorgeir Jónsson,
Mjöll Björgvinsdóttir, Ólafur Stefánsson,
Drífa Björgvinsdóttir, Benedikt Þ. Gröndal,
Hrönn Björgvinsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir og amma,
ÍSGERÐUR ÁRNADÓTTIR,
Skúlabraut 16,
Blönduósi,
lést á Landspítalanum við Hringbraut föstudaginn
29. september. Útför hennar fer fram frá Garða-
kirkju Álftanesi föstudaginn 6. október kl. 15.00.
Blóm og kransar afþakkaðir.
Jóhannes Bjarnason, Eleuteria Bjarnason,
Árni Bjarnason,
Halldóra Bjarnadóttir, Guðni Kristmundsson
og barnabörn.
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma og
langamma,
GUÐRÚN SOFFÍA GUÐMUNDSDÓTTIR,
verður jarðsungin frá Laugarneskirkju föstudag-
inn 6. október kl. 15.00.
Þeim sem vilja minnast hennar er bent á Minning-
arsjóð Sjálfsbjargarheimilisins, Hátúni 12, sími
550 0300.
Jón Oddur Kristófersson, Marín E. Samúelsdóttir,
Guðmundur J. Kristófersson, Inga Jóhannsson,
barnabörn og langömmubörn.
EYJÓLFUR JÓSEP JÓNSSON
frá Sámsstöðum,
verður jarðsunginn frá Hjarðarholtskirkju í Dölum
laugardaginn 7. október kl. 14.00.
Sveinbjörg Ólöf Sigurðardóttir,
börn og fjölskyldur þeirra.
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir, bróðir og afi,
KRISTJÁN J. JÓHANNESSON,
Öldugötu 11,
Flateyri,
lést á Landspítalanum við Hringbraut þriðjudag-
inn 3. október.
Jarðarförin auglýst síðar.
Kjartan Kristjánsson,
Ívar Kristjánsson, Kristín Pétursdóttir,
systkini og barnabörn.