Samvinnan - 01.08.1984, Page 39

Samvinnan - 01.08.1984, Page 39
ur, stundir, dagar, heldur tók stundum a sprett, stóð stundum kyrr, var svo hlaupinn eitthvert út í buskann áður en ég vissi af. Ég settist niður í geymslu, dró fram kassa og fann í þeim stílabækur sem ég hafði skrifað 1 ýmsar hugrenningar eða dagbókar- brot. Ég kannaðist ekki við þá „mig“, sem hafði fest þessar línur á blað, hvað þá „mig“, sem skrifaði honum sendibréfabunkann sem leyndist í öðr- um kassa. Hugsaði ég svona? Var ég svona? Gat það verið, að ég hefði breyst svona mikið? - Svo missti ég áhugann, setti aftur niður í kassana og kom þeim fyrir á sínum stað. Tíminn er hvort eð er ekki annað en blekking. A sunnudagsmorgni vaknaði ég við sólina, hafði gleymt að draga fyrir gluggann kvöldið áður. Ég var ein í rúminu, naut þess að teygja vel úr mér, vær í sængurylnum. Að utan hárust hljóð, börn að leik, letilegar hugvéladrunur, sláttuvél í garði, bíll sem ók framhjá. Mér fannst ég aftur orðin barn í sumarleyfi og vænti hálft 1 hvoru að mamma kallaði á mig í hrygg og grænar baunir við undirleik utvarpsmessunnar. Þegar ég loks dróst a fætur, klæddi ég mig í glannalega gular buxur, sem ég þorði yfirleitt ekki að nota, sandala og netbol sem hann hafði skilið eftir þegar hann fór. Eg ætlaði ekki langt, ekki nema í hakaríið að kaupa rúnnstykki, en vorið teymdi mig alla leið niður í uiiðbæ og ég borðaði þau viðbitslaus í sólskininu hjá útitaflinu. Eftirréttur- inn var ís með súkkulaðidýfu og ég sleikti hann á rölti niður að Iðnó þar sem fáein börn voru að gefa öndunum brauð. Krían var löngu komin. Vorið sem hann fór kunni ég illa við íbúðina mína, fannst hún dimm og loftlaus, óvistleg og eiðinleg. Pað var sama hvað ég reyndi að koma pottaplöntunum til, hvað ég f utti húsgögnin á marga staði, færði skrautmunina, hagræddi mörgum skærlitum púðum og bar heim marga blómvendi og knippi af greinum með gulum eða fíngerðum grænum blöðum, ekkert virtist geta hýrgað drungalegan heimilisbraginn. Ég hengdi nýjar myndir á veggina, kveikti a kertum og raðaði ávöxtum í skál. Ég þvoði gólfteppin. Ég þvoði húsgögnin °g gluggana og veggina og dustaði af bókum. Ég gerði allt sem mér kom til hugar en ekkert virtist koma að gagni, það varð ekkert rýmra, ekkert bjart- ara. Þarna voru alltof margir hlutir og þrengdu að mér, svo mér fannst ég ekki geta andað, fannst ég ekki geta hreyft mig. Ég ákvað að losa mig við eitthvað af þessu, tíndi til gripi, vasa hér, skál þar, koparmuni af útskornu borði, kertastjaka sem aðeins var notaður á jólum. Svo rann á mig æði, ég dró fram stóra gráa ruslapoka úr plasti og tróð í þá því sem fyrir mér varð: Bókum, styttum, myndum, sleif- um, öllu sem nöfnum tjáir að nefna, uns ekki var annað eftir en stærstu gripirnir sem komust ekki í neina poka, sófasettið, skrifborðið, rúmið mitt, hillusamstæðan, fataskápurinn. Geymslan var orðin yfirfull en samt þótti mér ekki nóg komið. Ég æddi um herbergin einsog tarfur í flagi, skimaði í kringum mig eftir einhverju sem mér hafði yfirsést, einhverju fleira sem ég gat losað mig við, reif á endanum niður öll gluggatjöld. - Pá kom það. Pá loksins komst ljósið inn til mín, streymdi inn um hreinar rúðurnar, út í hvern krók og kima, og með því hamslaus litadýrðin fyrir utan, grænt tún með gulum fíflum, hvít ský á bláum himni, rautt húsþak, skærlit föt fólksins á götunni, allt þetta gangtók mig. Ég tyllti mér í gluggakistuna, sat þar fram á kvöld og hrærði hvorki legg né lið, hugsaði ekki, andaði naumast, horfði bara. Vorið sem hann fór setti ég í fyrsta sinn niður kartöflur og bakaði fyrsta brauðið mitt. Það var vorið þegar ég lá á þriðja tíma í freyðibaði, drakk kampavín og ímyndaði mér að ég væri stjarna í gamalli Hollywood-mynd. Það var líka vorið sem ég vakti frameftir yfir glæpareyfara og sofnaði með logandi Ijós í hverju herbergi til að verða ekki myrkfælin, vorið þegar ég sat í hvítum frottéslopp með fulla skál af popp- korni við sjónvarpið og horfði á vestra, vorið þegar ég gerði fyrst við rafmagnssnúru og beið í ofvæni eftir að allt spryngi í loft upp þegar ég stakk í samband. Það vor eignaðist ég nýjan heim, heiminn minn. Vorið sem hann fór. Og svo kom sumar. . . ♦ Nokkrar nætur gekk ég um götur borg- arinnar, mannauðar og framandlegar, og þótti ég vera í ókunnu landi, hitti yfirleitt engan og hélt heim þegar fuglarnir voru byrjaðir að syngja í görðum. 39

x

Samvinnan

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Samvinnan
https://timarit.is/publication/340

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.