Fálkinn - 31.01.1966, Blaðsíða 12

HASETINN
SEM VARÐ
HEFÐARFRU
FRÁSÖGM AF KARLMAIMNI SEM VARÐ
AÐ KOIML, FAGLRRI KOIML SEM ÞYK-
IR AFBLRÐA SYIMIIMGARSTLLKA OG
GIFTIST EIMSKLM AÐALSMAIMIMI, EIM
HAIMIM SKILDI VID KOIMLIMA TIL ÞESS
AD KVÆIMAST ÞESSLM FYRRVERAIMDI
KARLMAIMIMI.
ÁLLTAF kemur fram eitt-
hvað nýtt, sem enginn
lifandi maður skilur, hvað
skyldi það annars komast vítt,
sem konan í eðli sínu dylur ...“
svo orti skáldið um snemm-
bæru eina, en mörgum mun nú
finnast, sem karlmennirnir
lumi á ýmsu dularfullu í eðli
sínu, svo margar sem sögurn-
ar eru orðnar um „karlkonurn-
ar“. Engin þeirra mun þó kom-
ast í hálfkvisti við ævintýrið
um April Ashley, enda fáir
karlmenn leikið það eftir
George Jamienson, háseta, að
,,giftast“ inn í enska háaðal-
inn.
Sarah Churchill, dóttir Sir
Winstons gamla, grét beizk-
lega, þegar beztu vinkonur
hennar, Lafði Corbett, var vís-
að burt úr borginni við Tíber-
fljótið, fyrir eigi alllöngu síðan.
í Lafði Corbett hafði hún fund-
ið svörun við mörgum þáttum
í sinni eigin villtu skapgerð og
andstyggð á hinum gráa hvers-
dagsleika. Og þessum tveim
konum, sem voru svo óskyldar
og þó líkar um svo margt, tókst
sannarlega að hrista slenið af
Rómverjum og setja hátíðablæ
á umhverfið. Slúðurdálkahöf-
undum og hneykslishungruð-
um áhorfendum til óbland-
innar ánægju, dönsuðu þær
á barmi Trevi-gosbrunnsins
mikla, efndu til einkamann-
fagnaðar í miðri stórborgar-
umferðinni eða gæddu hinar
fjölmörgu veizlur fína fólksins
í höfuðborginni alveg sérlegu
kryddi.
Lafði Corbett var óhuggandi,
þegar henni varð ljóst, að
Rómaborg var bannsvæði fyr-
ir hana. Hér hafði hún eygt
sitt mikla tækifæri til að ná
frægð sem kvikmyndaleikkona
eg hjarta hennar hafði alger-
lega látið ánetjast töfrum
heimsborgarinnar. En þegar
tárin þornuðu, varð skyndileg
breyting á þessari dásamlegu
konu, sem hrifið hafði svo
marga með hinni óviðjafnan-
legu fegurð sinni. Hún skamm-
aðist og formælti, grýtti hlut-
um í speglana og jós ókvæðis-
orðum, sem hvergi þekkjast
nema í hafnarhverfunum yfir
allt og alla. Þessi lögregluþjóns-
bjálfi, sem leið henni ekki að
leika sér á gatnamótunum með
140 kílómetra hraða og sem að
afloknum hörkuáflogum' fékk
því framgengt, að henni var
vísað úr borginni.
Lafði Corbett, sem er gift
hinum vellauðuga Sir Arthur
Corbett, þarf svo sannarlega
ekki að leita í sjómannaorða-
bók til þess að finna kjarn-
yrði og mergjaðar setningar.
hún lærði þær utanað þegar
hún gekk í síðbuxum og var
„munztruð“ sem háseti á ensku
farþegaskipi. í þá tíð hét hún
George Jamienson og var karl-
maður. — Laglegur karlmaður
að vísu, en engu að síður karl-
maður. Hann var innan við
tvítugt, þegar hann fór að
verða var við breytingar á lík-
ama sínum og að þau einkenni,
sem til þessa höfðu undirstrik-
að karlmennsku hans, urðu
smám saman að engu. Það rann
að lokum upp fyrir George
Jamienson, að hann var að
verða að konu, og við ætlum
ekki að orðlengja um alla þá
erfiðleika, svefnlausar nætur
og sálarstríð, sem þessi upp-
götvun hafði í för með sér. Við
getum þess aðeins, að sjómað-
urinn George tók sér nafnið
April Ashley, þegar hún? rúm-
lega tvítug útskrifaðist af
sjúkrahúsi einu í Casablanca.
Eftir tiltölulega einfaldan upp-
skurð, var ekkert eftir, sem
minnt gat á fortíð hennar í
karlmannsbuxum. April Ashley
var harðánægð með breyt-
inguna. Kvenmannshlutverkið
hæfði henni dáindis vel og
hún afréð að taka upp sam-
keppni við kynsystur sínar. Á
skömmum tíma varð hún ein
eftirsóttasta fyrirsæta og sýn-
ingarstúlkan í London. Og ekki
leið á löngu þar til einnig sjón-
varpið og kvikmyndaiðnaður-
inn gerðu þessari ungu, fríðu
konu freistandi tilboð.
Hinn fjörutíu og þriggja ára
gamli Lord Arthur Corbett
bauð henni eiginorð, eftir að
hafa kynnzt henni á tízkusýn-
ingu í London og af hyggju-
viti sínu gaf April honum já-
yrði. Eftir langdregna trúlofun
mátti lesa í enska íhaldsblað-
inu „The Times“ eftirfarandi
smágrein: Þann 10. sept. 1963
voru gefin saman í hjónaband
ungfrú April Ashley og Lord
Arthur Corbett, sonur Lord
Rowallan Corbett, sem áður
var landstjóri í Tasmaníu.
Hjónavígslan fór fram í Gi-
braltar og varð ekkert til að
trufla athöfnina.“ Sorpblöðin
fluttu nokkuð ítarlegri frásagn-
ir af brúðkaupinu, sem fór
fram í kyrrþey. Eina vitnið að
hinu hátíðlega augnabliki, var
ein af vinkonum April. Brúður-
in var klædd grænleitum kjól
og gulri kápu og bar á höfði
gríðarmikinn, svartan barða-
hatt. Yfirkominn af hamingju
ók Lord Arthur hinni fögru
brúði sinni til Rock gistihúss-
ins, þar sem beið þeirra ríku-
legt kvöldverðarborð fyrir tvo.
/2 FALKINN