Fálkinn - 31.01.1966, Blaðsíða 35

• Óþekktur óvimir
Framh. af bls. 9.
<
stað, sagði John Barböru það, sem hafði komið fyrir.
Pit Woodson hafði beðið í íbúðinni, þegar John kom heim.
Hann var kominn til þess að fá John til að undirskrifa „smá
' játningu".
„Með hjálp þessarar,“ hafði Woodson sagt, og veifað
skammbyssunni. i „Seztu niður, Johnny.“ John hafði setzt.
Honum hafði fundizt þetta allt vera eins og martröð.
„Svo að T-ið í nafninu þínu þýðir Titus,“ hafði John sagt.
Pit hafði svarað, að John væri bara glöggur.
„Ég sagði honum,“ sagði John við Barböru, „að hann hefði
haft mikið fyrir þessu — og þótt undarlegt megi virðast —
þá fór hann út í að tala um hvernig nauðsynlegt væri að
byggja upp svona hernaðaráætlanir frá byrjun. Hann sagði,
að það hefði verið minn galli í bridge.
„Áætlun hans var sú sama og við höfðum ímyndað okk-
ur. Hann lét mig fara yfir hana og viðurkenndi allt. Hann
sagðist hafa valið mig, af því — „Ja — þú hæfðir hlutverk-
inu, Johnny.“ “
John var hugsi og hristi höfuðið.
„Áttir þú svo að skrifa þessa játningu og virðast svo hafa
framið sjálfsmorð?“ spurði Barbara.
Já, það hafði verið meiningin.
„Ég spurði hann því ég skyldi skrifa þessa játningu, úr
því að hann yrði að drepa mig hvort sem væri?“
„Hann virtist ekki hafa hugsað út í það, og sagði, að þetta
væri alveg rétt athugað hjá mér.“
„Þetta er alveg ótrúlegt," sagði Barbara. „Því skyldir þú
skrifa einhverja játningu, ef hann ætlaði að drepa þig hvort
sem var. Hefðir þú gert það, John?“
John vissi það ekki. Hann reyndi að vinna tíma, í þeirri
voii að eitthvað kæmi honum til hjálpar. „Og þá hringdir
þú. dyrabj öllunni, Barbara.11
John hafði verið sagt að losna við þann, sem væri að
hringja. Hann hafði reynt. Woodson b.eið og miðaði skamm-
byásunni á John allan tímann. „Og þegar þú komst inn, þá
haljaði hann aftur hurðinni. Þá reyndi ég — jæja þú veizt
hvgjð ég reyndi.“
„pví að hann hefði orðið að drepa mig líka,“ sagði Bar-
3™. Láta það líta svo út, að ég hefði uppgötvað sannleik-
svo hefðir þú skotið mig og síðan sjálfan þig?“
^oodson hefði orðið að reyna. En þegar John hafði hleypt
)öru inn, þá hafði hann skilið ytri hurðina eftir opna í
óri veiku von að einhver kæmi til hjálpar. Þessi veika
hafði verið ...
„ >jáðu,“ sagði Barbara. Hún benti á hávaxinn mann sem
stóf í dyrunum og horfði yfir illa lýstan salinn. Hann fann
það sem hann var að leita að, og kom til þeirra.
„ lott kvöld fröken Phillips,“ sagði Shapiro. „Hr. Hayward,
Mil^er þyrfti að tala við þig.“
Þáu horfðu á hann og John reis til hálfs upp úr sætinu.
„Óh, það liggur ekkert á,“ sagði Shapiro. „Einhvern tíma
á miorgun, þegar þú hefur tíma.
„Í’að verður þá að vera í fyrramálið,“ sagði Barbara,
„Því að við verðum að fara til borgardómarans eftir hádegi."
Jóhn horfði undrandi á hana. „Til þess að fá leyfisbréfið,
kjáninn þinn,“ sagði Barbara.
Jóhn horfði á hana og síðan á Shapiro.
„Hr. Shapiro, má ég bjóða þér eitthvað að drekka?“ sagði
John Hayward.
Shapiro hélt að hann mætti það. „En hafðu það bara eitt-
hvað létt, því sterkir drykkir fara svo illa í magann á mér.“
HEILDSÖLUBIRGÐIR:
KRISTJÁN Ó. SKAGFJÖRÐ H.F.
SÍMI 24120
COXSUL CORTINA
liilalciga
magniísar
skipholti 21
síinar: 2II?)0-2II»5
Haukut' (ju$wH<ÍMcn
HEIMASÍMI 21037.
Sögulok.
FÁLKINN 35