Vikan - 16.09.1971, Page 45

BÚSLOÐ
TáningasettiS Anno
Framieitt í mörgum litum
BÚSLOÐ
HÚSGAGNAVERZLUN
VIÐ NÓATÚN — SlMI 18520
hann verið hreykinn af nafn-
inu er trúlegra að hann hefði
haldið því.
— Hann hélt því, sagði Ro-
semary. — Hann breytti röð
stafanna, en tók ekki beinlín-
is upp nýtt nafn. Með því móti
kemst hann inn á hótel. Hún
gekk út að glugganum. — ÍSg
hleypi þeim ekki inn. Og jafn-
skjótt og barnið er orðið nógu
stórt, þá vil ég að við flytjum.
Ég vil ekki vera nágranni
þeirra.
Framhald í næsta blaði.
THE BOYS IN
THE BAND
Framhald af bls. 18.
þegar þeir sem komu nærri eru
spurðir — en þeir hittust og
Bob Dylan réði The Hawks til
að spila með sér.
„Þegar við vorum að byrja
að spila með Bob,“ segir Dan-
ko, „kom hann hlaupandi nið-
ur í kjallara með texta vélrit-
'aðan á blað og síðan glamraði
hann lagið á gítarinn. Síðan
fórum við allir saman í útsetn-
inguna og þannig urðu lögin
eiginlega til — eins og til dæm-
is „Like a Rolling Stone“. Dy-
lan er einn af þeim mönnum
sem geta setzt niður með bréf-
miða fyrir framan sig og stað-
ið upp með gott lag tilbúið á
plötu.“
Það var þetta samstarf, The
Band og Bob Dylan, sem hélt
út á rykuga þjóðvegi Banda-
ríkjanna árið 1965. „Það var
alls staðar baulað á okkur,“
rifjar Danko upp. Fólk var ekki
tilbúið til að viðurkenna að
þjóðlagasöngvarinn, hetjan
þeirra, hefði snúið sér að raf-
magnaðri tónlist. En kaldhæðni
örlaganna hefur séð svo um, að
nu er litið á þessa breytingu
Dylans eina hina mikilvægustu
í sögu rokksins — allt frá upp-
hafi. Highway og Blonde on
Blonde eru þær plötur sem sí-
fellt er vitnað til þegar færa
á sönnur á yfirburði Dylans.
„Fólk er aldrei hrifið af því
sem Bob gerir þegar hann ger-
ir það,“ segir Danko, „en með
árunum er það talið stórkost-
legt - - sem það er.“ Hann
heldur því meira að segja fram
að Self Portrait sé einn mikil-
vægasti þátturinn í sköpunar-
ferli Dylans. „Það er stórkost-
legt að spila lög eftir annað
fólk,“ segir hann. „Það finnst
mér líka ákaflega fallegt.“
Eftir að Dylan hætti að koma
fram opinberlega um skeið,
leigðu þeir félagar í The Band
sér bleikmálað hús í West
Saugerties í New York til að
hljóðrita það sem síðar varð
LP-platan Music From Big
Pink. Lengi höfðu þeir leitað
sér að nafni — eftir að þeir
gáfust upp á „The Hawks“ —
og á endanum kölluðu þeir sig
einfaldlega „the band“ eins og
hafði verið gert allan tímann
er Dylan var með þeim. Aug-
lýsingamyndir sýndu 5 heldur
snöggklippta herramenn standa
í röð, mjög alvarlega á svip-
inn. Og allt þetta kom fram í
dagsljósið á þeim tíma er lit-
rík klæði, lög og flókin nöfn
og hávær, ruglandi músík var
í tízku. The Band voru algjör
andstæða. Þeir spiluðu yfirveg-
aða og rólega músík, skemmti-
lega hoppandi lög og gáfu skít í
litskrúðug klæði og almenn-
ingsálit. „Þegar við vorum með
Dylan,“ segir Danko, „byrjuð-
um við að spila mjög hátt, en
þá gerðum við okkur allt í einu
grein fyrir því að þetta var
ekki líkt okkur. Við áttum ekk-
ert sameiginlegt með þessum
psychedelísku hljómsveitum."
Platan rauk upp sölulistana
og allir músíkantar öfunduðu
The Band af sándi þeirra. Time
kallaði útkomu plötunnar „við-
burð“ og Life sagði að hún
„dýfði sér niður í brunn sið-
venjunnar og kæmi upp með
fötufylli af hreinu og svalandi
„country soul“, sem þvæði eyr-
un með sándi sem aldrei hefði
heyrzt áður.“ Músíkblöð voru
ekki sein á sér að velja plöt-
una „Plötu ársins“ og fleira
svipað fylgdi í kjölfarið. Síðan
þetta var hafa „The Band“
flutt út úr Big Pink og búa nú
í eigin einbýlishúsum í og um-
hverfis Woodstock — og hafa
sent frá sér tvær LP-plötur í
viðbót, The Band og Stage
Fright.
The Band virtist vera eins
konar framhald af þeirri þró-
un sem hófst á Big Pink og er
þar mjög áberandi að gífurleg-
ur fjöldi mismunandi hljóð-
færa eru notuð, alls 15 minnir
mig. Samt sem áður er greini-
legur munur á The Band ryth-
manum (sem stundum datt úr
samhengi), og var á Big Pink.
Á Stage Fright hafa þeir aft-
ur meira út í rafmagnað við-
horf og öllum stundunum sem
hafði verið varið í að blanda
saman mörgum hljóðfærum á
The Band, hafði nú verið sleppt
og í staðinn var músíkin meira
rennandi og bein, eins og kem-
ur greinilega fram í laginu
Just Another Whistle Stop.
Nýja sándið er hærra og beinna
og gítar Robertsons — sem lít-
ið ber á á tveim fyrri plötun-
um — kom betur í gegn um
orgel og píanó. Einhver hélt
því fram að þeir væru orðnir
latari en áður.
„Nú er ég yfirleitt heima hjá
fjölskyldunni," segir Danko.
„Ég hef satt að segja ekki kom-
ið til New York síðan ég fór
að sjá Múhammeð Alí berjast
í Madison Square Garden. Það
var skrítið að sjá hann falla,
því hann var sá síðasti sem
eftir var af hetjunum miklu.“
Danko setur Bítlana og Dylan
á hetjulistann líka, en því mið-
ur eru Bítlarnir ekki til lengur
og Dylan er — allavega í
augnablikinu —- ekki jafn
áhrifamikill og hann var.
Við komum saman til að
spila,“ heldur hann áfram. „Við
tölum ekki mikið um það áður
og ákveðum aldrei hvernig mú-
sík við viljum spila — það kem-
ur bara af sjálfu sér þegar við
erum komnir saman. Ég held
að ef Bítlarnir hefðu spilað
meira og talað minna, væru
þeir ennþá saman.“
Þrátt fyrir að The Band sé
mjög vinsælt með ungu kyn-
slóðinni, fallast þeir ekki á öll
þau sjónarmið sem unga kyn-
slóðin hefur sett fram . . . að
músík undanskilinni. „Ég er
þeirrar skoðunar," segir Dan-
ko, „að unga fólkið gleymi of
oft gömlu kynslóðinni. Maður
má ekki gleyma því að gamla
fólkið hefur séð tímana tvenna
og 'krakkarnir viðurkenna ekki
alltaf að vizkan er hjá þeim
sem eldri eru. Vissulega er
margt gamalt fólk sem er leið-
inlegt og veit lítið, en það er
meirihlutinn sem veit miklu
meira en ég um gang lífsins.“
Sjálfur ann Danko foreldrum
sínum meira en nokkru öðru og
heimsækir þá til Canada hve-
nær sem hann getur. Mest af
því sem skrifað er um The
Band er sent til Danko eldri,
sem ætti að vera orðinn hreyk-
inn af syni sínum!
Blaðamaður nokkur sagði
eitt sinn frá því, að hann hefði
einhvern tíma verið í viðtali
við The Band, og þá hefði hann
Framháld á bls. 50.
37. TBL. VIKAN 45