Vikan

Tölublað

Vikan - 14.10.1976, Blaðsíða 34

Vikan - 14.10.1976, Blaðsíða 34
n wa w x\. ffSk* /á Forlögin hafa ráðið því, að eiginkona mín hefur undanfarn- ar vikur þurft að dveljast á Reykjalundi til endurhæfingar vegna sjúkdóms, er hún var svo heppin að nxla sér í. Vafalaust er víða verra að vera en á Reykjalundi, en ég tel það ekki I míhum verkahring aði dæma um það að svo komnu máli, og \xt ég það því liggja milli hluta. Annað er það, sem ég álít undanbragðalaust mitt mál, en það er símaþjónustan, sem sjúklingarnir eiga við að búa þar efra. Ég er samt ekki alveg búinn að gera það upp við mig, hvern eða hverja slíkt heyrir undir, svo að best er að hver hirði hér sinn skammt, eftir því sem við á. í fyrsta lagi er ákaflega erfitt að ná sambandi við Reykjalund ísímann. Ég hefi þá reynslu dag eftir dag að þurfa að hringja þangað 5—6 sinnum í hvert sinn, til þess að einhver svari. Hvort það er vegna anna við símaborðið, eða einhvers annars, veit ég ekki, en þctta er nauð- synlegt að lagfæra hið fyrsta. Kannski þarf aðra símalínu á staðinn til að létta af þeirri, sem fyrir er. Annað er öllu verra, en það er sú aðstaða, sem sjúklingar virð- ast þurfa að búa vi'ð I sambandi við símtöl þarna. Flestir sjúkl- ingarnireru nokkurn veginn ról- færir, þó margir með erfiðis- munum. Enn aðrir þurfa að notast við hjólastól til að komast á milli herbergja. Á hverri hæð sjúkrahússins virðist aðeins vera einn sími til afnota fyrir sjúkl- inga, og oft langa leið að fara fyrir hvern mann að komast I síma, ef spurt er um hann. Þegar þangað kemur, eftir langa. mæðu, virðist símaklefinn vera svo opinn, eða óvarinn, að erfitt er í meira lagi að heyra þar nokkurt orð vegna hávaða. Hugsaði þér snöggvast, að konan þín sé á Reykjalundi dálítinn tíma og þú ætlir að hringja I hana. Þú vinnur á skrif- stofu, þar sem margt annað fólk vinnur og heyrir hvert orð, sem þú talar í símarin, nema þú talir mjög lágt. Þú ert búinn að hringja 5 sinnum uppeftir og ert farinn að bölva símaþjónustunni bæði hátt og í hljóði. Loks færð þú samband: ,,Sæl, elskan", segir þú lág- róma. , Já, halló!", ersvarað. ,,Sæl, elskan!", verður þú að hrópa, svo að allir snúa sér við. ,,Sæll, vinur. Er mikið að gera hjá þér I dag? Ég var farin að halda, að þú mundir ekki hringja." ,,Ég er búinn að veraað reyna að ná sambandi..." ,,Ha?" ,,Eg er...Hvernig gengur?" ,,Gengur? Með hvað?" ,,Þú veist!" ,,Ha?" ,,Hægðirnar." (Hvíslað) ,,Hvað segirðu ?" ,,Hægðirnar". (Hrópað hátt yfir alla.) ,Já,það. Alltílagi." „Það er gött. Ég náði I bindin í morgun." „Náðirðu i hvað ?" „Bindin". (Hrópað í örvænt- ingu.) „Þakka þéi fyrir vinur. Fórstu á bíó í gærkvöldi?" ,,Nei, ég datt í það." ,,Ha?" „Fyllirí!" (Gargað í símann. Allir hætta að vinna á skrif- stofunni). „Nei, en gaman. En þú verður að tala dálítið hærra. Ég heyri svo illa." „Ég þarf að tala dálítið við þig. Það er best að ég komi uppeftir." » „Ha?" ,, Ég kem. " (Hrópað af öll u m mætti.) „En gaman", heyrir þú um leið og þú hendir tólinu á og hleypur út í bil, því þú verður að fá að vita, hvar hún geymir lekann, sem varð eftir um daginn, og ef þú færir nú að garga,, Hvarer lekinn? — hvað mundi þáske? KARLSSON. MEÐftb ANNARRA QRÐft — Já, sagði ég, — ég neyðist víst til þess. — Það gerirðu. Það er engin leið að komast hjá því, sagði hann. — Mig tekur sárt að þurfa að þvinga þig til þess, en þú skilur, að ég á ekki annarra kosta völ, ekki satt? — Jú, það skil ég vel, svaraði ég rólega. — Auðvitað getur þú ekki gert neitt annað, ég bjóst líka við því, þess háttar getur aldrei blessast til lengdar, eða hvað? — Það uppgötvast venjulega fyrr eða síðar, sagði hann og var létt. — Það gleður mig, að þú teku1" þessu af skynsemi og ekki sem eitt- hvað persónulegt. — Nei, góði besti, það geri ég alls ekki, fullvissaði ég hann — Ekkí er það þér að kenna, að þú skulir vera bæði endurskoðandi minn og vinur. Ég reyndi að segja þetta hæðnis- lega, en það var eins og tala fyrir daufum eyrum. — Þú veist, að samviska...byrj- aði hann. — Þú þarft ekki að útskýra eða afsaka neitt, greip ég fram I. — Það er óþarfi. Ég skil þig. Gert er gert, og ég verð að reyna að bjarga þvi sem bjargað verður. — Já, sagði hann ákafur. — Það er ýmislegt, sem hægt er að gera, áður en við förum til skattyfirvald- anna. Þetta er ekki svo slæmt. Sér- staklega ekki, þegar þú gefur þig fram sjálfviljugur. Þú gætir sloppið með sekt... fyrir utan viðbótarálög- urnar auðvirað. Það er ekkert víst, að krafist verði frelsisskerðingar. Ég var ekki eins bjartsýnn og hann. Síðustu árin hafði ég 'lesið það mikið um skattamál, að ég vissi vel að það sem ég hafði gert, gæti kostað mig minnst hálfs árs fang- elsi. En ég tók þátt í gríninu og svaraði: — Þetta er uppörvandi að heyra. Getur þú ekki komið heim til mín í kvöld, svo að við getum farið I saumana á þessu? Alice er ekki heima, svo að við getum rætt saman ótruflað. — Veit hún nokkuð? spurði hann varlega. — Nei, ekki ennþá, svaraði ég og andvarpaði. — Það verður ekki auðvelt að segja henni málavöxtu. Þú þekkir hennar stranga siðferði, ekki rétt? Ég efast um, að hún geti nokkurn tima fyrirgefið mér. — Jú, jú, það gerir hún örugg- lega, sagði hann hughreystandi. — hún er hluttekningafull, — auk þess elskar hún þig. Eg var ekki eins viss um það síðastnefnda og hann greinilega var. Framkoma hennar hafði ekki verið með öllu eðlileg siðastliðið hálft ár. Það var ekki neitt sérstakt sem ég gat fundið að, en ótal 34 VIKAN 42. TBL.

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.