Vikan - 28.02.1980, Blaðsíða 18

Framhaldssagan
Þýð.: Halldóra Viktorsdóttir
IVIamma minntist á að þú ættir
skyklmenni nálægt þar sem ég bý og að
ég gæti kannski gert eitthvað fyrir þig.
Ég get fullvissað þig um að mér væri það
sönn ánægja.”
„Fáðu þér nú sæti,” sagði ég.
Alexander Robertson seig niður i
sófann. hnyklaði brýrnar, stóð svo aftur
-á fætur og fálmaði aftur fyrir sig nteð
annarri hendi.
„Það er eitthvað hérna," sagði hann
og þreifaði fyrir sér og lyfti síðan upp
þessum vesæla hlut. sem ég hafði fundið
i skrininu. „Hamingjan góða! Hvað i
ósköpunum —?"
„Þetta.” sagði ég og teygði fram
höndina, „virðist vera minn einka-
Tikoloshi, nema hvað það vill svo til að
þessi er sýnilegur.”
„Tikoloshi? Hvaðer nú það?”
„Það skiptir engu. Hvað unt
kaffibolla?”
„Ó, auðvitað! Þú ert frá Afriku. er
þaðekki?”
„Ég var alin þar upp. Afsakaðu mig
augnablik. ég ætla að ná i kaffið.”
„Ungfrú — Joanna?" Ég sneri mér
við og kom auga á glettnissvipinn í
augum gests mins. „Þú litur ekki út fyrir
að vera nógu gömul til að hægt sé að
kalla þig „ungfrú Forrest". Ég vil ekki
kaffi. þakka þér fyrir. Ég verð að fara að
hafa mig af staðefégá að ná heim fyrir
myrkur. Mér leiðist að keyra i Ijósaskipt-1
unum."
„Áttu við að þú ætlir að fara akandi
heim?"
„Mikið rétt. Ég lagði bilnunt hérna
hinum megin við hornið. en það er best
að tefja ekki of lengi."
„Áttu við að þú ætlir að vera einn i
bilnum?"
„Reyndar. En — hvers vegna
spyrðu?”
Ég dró djúpt andann og sagði: „Ég
ætlaði að bíða til ntánudags og leigja þá
bil. en ég er búin að pakka niður og ég er
alveg tilbúin. Sharon, sú sem býr með
mér. verður að heiman um helgina. svo
ég get skilið eftir miða handa henni með
skilaboðum. Ég er búin að kaupa i
matinn fyrir hana og svoleiðis."
„Viltu fá far? Já, auðvitað. Eiga
ættingjar þínir von á þér? Hvar eiga þeir
heinta?”
„í Priory Cross. Veistu hvar þaðer?"
„Ja, ég hef heyrt þess getið. Látum
okkur nú sjá."
„Það er nálægt" — ég reyndi að
ntuna hverju — „nálægt Upper
Boulting."
„Já, já. Ef ég man rétt er það aðeins
lengra en Upper Boulting. Já. auðvitað
geturðu komist með ntér. Sagðistu vera
tilbúin? Ef það er í lagi þín vegna. þá
væri best að fara sem fyrst af stað."
Við ræddum ekkcrt frekar saman fyrr
en við vorum komin þó nokkuð út fyrir
London. En þá sagði Alexander: „Hvað
er Tikoloshi?” Rödd hans kom svo lágt
og óvænt að mér brá en ég vonaði hann
HILDA ROTHWELL:
í mánaskini
Rödd mín dó út. Hún hafði enn ekkert hreyft
sig og það var eitthvað svo óeðlilegt við það
hvernig hún sat að mér brá illilega. Hnúarnir á
hendinni, sem hélt um lykilinn, voru hvítir og
líkami hennar var allur stífur. Smástund fannst
mér eins og hún væri hætt að anda.
hefði ekki tekið eftir þvi. „Og hvað
áttirðu við þegar þú sagðir — nema
hvað það vill svo til að þessi er sýni-
legur?”
„Ja. eins konar seiðmagnaður örlaga-
valdur á afriska vistt.” útskýrði ég. „Það
er nokkurs konar ósýnilegur vættur, sem
töfralæknirinn sendir samkvæmt ósk
viðskiptavinar sins til að klekkja á óvini
hans.”
„Sem þá læðist inn og brýtur og
bramlar, eða eitthvað þvi um líkt?” sagði
Alexander hlæjandi.
„Ef til vill.” Og stundum miklu meira
en það. hugsaði ég með sjálfri mér.
„En ef enginn hefur nokkurn tima séð
þessar verur?"
„Það sagði ég ekki. Fjöldi þeirra sem
eru Bantutrúar, og það eru næstum allir,
halda þvi fram að þeir hafi einhvern
tíma séð Tikoloshi."
„En ekki þú.” Hann sagði þetta
einkar góðlátlega og greinilega i þeim
tilgangi að minna mig á að utan Afriku
væri slikt álitið hin mesta fjarstæða.
„Nei.” svaraði ég rólega.
„Af hverju settirðu hring utan um
hálsinn á þessari trédúkku?” Ég tók eftir
að hann nefndi hálsinn en mér hafði
einmitt fundist þetta eins og háls á
brúðu.
18 Vikan 9. tbl.