Vikan - 28.02.1980, Side 23

Að minnsta kosti, hugsaði ég og
skammaðist mín um leið fyrir þá
feginleikatilfinningu sem greip mig, þá
veit maðurinn hver ég er. Hann getur þá
haft fyrir að segja henni það.
„Ég dvel á The Waggoners i Upper
Boulting,” sagði ég lágt og snerist á hæli.
Ég leit til baka, þegar ég var komin að
trjánum, en Vivien og Paul voru hvergi
sjáanleg.
Ég veit ekki hvað það var sem kom
mér til að lita upp á svalirnar, sem voru í
um það bil fimmtiu metra fjarlægð. En
ég sat í skugga trjánna og var að borða
úr matarpakkanum, sem ég hafði haft
með mér, þegar ég varð vör við
einhverja hreyfingu út undan mér til
vinstri, þar sem svalirnar virtust enda í
einhvers konar grjóthrúgu.
Ég horfði á hönd og síðan handlegg
og silfurgrátt höfuð birtast eins og út úr
hálfhrundum veggnum bak við
svalirnar. Brátt sást konan öll og hún
gekk ákveðnum skrefum eftir svölunum.
Allt fas hennar bar þess glöggt vitni að
hún vissi hvert hún ætlaði.
Hún var i fölgrænum kjól og með sjal
á herðunum, sem flögraði til þegar hún
hreyfði sig. Það glampaði og glóði á hið
undursamlega hár hennar i sólinni og
gerði það að verkum að hún liktist helst
engli.
Það hvarflaði aldrei að mér sá
möguleiki að ég gæti verið að horfa á
afturgöngu. Mér datt ekki í hug neinn
óhugnaður heldur einungis vantrú. Þvi
ef þessi vera, sem gekk með slíkum
virðuleik eftir hálfhrundum svölum án
þess að lita nokkurn tima í átt til mín,
var ekki frænka mín, þáhlaut þetta að
vera tvífari hennar.
En hvernig gat þetta verið Vivien?
Það voru ekki nema nokkrar minútur
siðan ég hafði skilið við hana i bleikum
sumarkjól. Ég hugsaði með mér að þetta
hlyti að vera Vivien, hún hefði bara flýtt
sér að skipta um föt til þess að láta mér
bregða. En hvers vegna?
Ég gekk i kringum hálfhrunda
bygginguna, þangað til ég fann stað er
hlaut að vera sá sem hún hafði farið um
til að komast niður af svölunum og aftur
heim að húsinu. Ég klifraði upp og þá
hafði ég útsýn yfir allan garðinn, en gat
þó hvergi komið auga á neina
grænklædda manneskiu eða yfirleitt
nokkurn.
Ég fór að svipast um eftir veginum,
sem hlaut að liggja út að gatna-
mótunum, því helst vildi ég losna við að
þurfa að fara aftur heim að húsinu. Ég
fann fljótt réttu leiðina og lagði af stað
þungt hugsi.
Allt í einu vöktu einhverjar raddir
mig upp af hugsunum minum. Þeir sem
þær áttu voru i skjóli við runna, svo ég
gat ekki séð hverjir þetta voru. Ég
læddist næstum á tánum yfir veginn og
allt að því skreið inn í smá rjóður milli
i^jnnanna og teygði fram höfuðið,
þangað til ég gat gægst milli blaðanna.
Ég sá Vivien og Paul vera i mesta
sakleysi að leika tennis og Vivien var
enn i bleika kjólnum, sem' ég hafði
séðhana áðan í.
Ég staulaðist aftur út á veginn og
gekk áfram og út á aðalveginn til
Boulting án þess að geta fengið nokkurt
vit í hugsanir mínar, nema það að ég var
þess fullviss, að hver svo sem
grænklædda konan var, þá var hún ekki
Vivien frænka mín.
Ég hafði eiginlega í huga að fara beint
í rúmið eftir að ég væri búin að borða
kvöldverð á kránni. í það minnsta fór ég
beint upp i herbergi mitt og án þess að
geta skilgreint það nánar fannst mér ég
haldin einhverri tómleikatilfinningu.
Ég hugsaði með sjálfri mér að það
hefði verið tóm heimska að fara til
Warwickshire. Svo virtist sem Julian
frændi hefði sinn kross að bera. Hið
sanna eðli Englendinga að vantreysta
öllum, sem ekki hegða sér nákvæmlega
eins og ætlast er til, hefur kannski verið
ástæða þess að hann reyndi að halda þvi
eins leyndu og hann gat að dóttir hans
þjáðist af einhverjum andlegum
sjúkdómi, hver svo sem hann var. Ég
vorkenndi þeim báðum, en ég gat ekkert
fyrir þau gert.
Ég var enn að velta fyrir mér og hafa
áhyggjur af hvers eðlis bréfaskipti föður
mins og Julians frænda hefðu verið, en
kannski hafði ég engan rétt til að vera að
spyrjast neitt fyrir um þau. Mig kynni
jafnvel að iðra þess, ef ég léti verða af
því. Ég ákvað að pakka niður farangri
minum og fara næsta morgun, hvaða
ferðsvo sem égfengi.
Eins og hálf utan við mig tók ég
töskuna mína og fálmaði niður í hana
eftir krumpuðu bréfinu frá frænda
mínum. Ég fann hvað eftir annað fyrir
brúðunni en bréfið fann ég hvergi.
Óþolinmóð hvolfdi ég töskunni og hristi
úr henni innihaldið. Það tók mig góða
stund að fullvissa sjálfa mig um að
bréfið var þarna ekki.
Ómur af röddum barst að neðan og ég
stóð eitt augnablik eins og hálf
hlustandi, en var um leið að velta þvi
fyrir mér hvar ég hefði getað týnt
bréfinu. Fótatak þeirra sem stöðugt
voru að koma og fara úr kránni virtist
vera orðið háværara, en allt i einu áttaði
ég mig á að þetta var fótatak einhvers.
sem var að ganga upp stigann og inn
eftir ganginum.
Framhald í næsta blaði.
TOYOTA
í Bandarfkjunum eru Toyota bílar langmest
seldir innfluttra bíla og eftirspurn eftir þessum
hagkvæmu bílum fer ört vaxandi.
Því getum við sagt:
Það er heppinn maður sem ekur á Toyota
Eyðir aðeins
ca. 7 I á 100 km.
lin
Toyota er árum á undan örðum í hönnun
vandaðra bifreiða. Allar neytendaskýrslur
staðfesta lága bilanatíðni Toyota — litla
bensíneyðslu — og endingu Toyota bifreiða.
Söluskýrslur taka undir þessar staðreyndir.
TOYOTA
UMBOÐIÐ
NÝBÝLAVEGI 8
KÓPAVOGI
SÍMI 44144
9. tbl. Vikan 23