Vikan - 28.02.1980, Qupperneq 51

hjónanna. „Það var talsverð áhætta,”
sagði Barry síðar. „Við hefðum lent i
laglegu klandri ef Aronsohn-hjónin
hefðu hrópað á hjálp en það gerðu þau
ekki. Ég minnist þess ekki að nokkur af
..viðskiptavinum” mínum gerði það
nokkru sinni. Ef maður talaði rólega við
fólkið og fullvissaði það um að engin
hætta væri á ferðum róaðist það.”
1 svefnherbergi Livermore-hjónanna
vakti Barry frúna með því að beina
vasaljósi í augu henni. Hún sagði: „Hver
er þetta?” Þá vaknaði Livermore og
Barry sagði: „Gott kvöld. Snertið ekki
simann. Það er búið að klippa á
braeðina. Allt og sumt sem við viljum fá
eru skartgripirnir.”
Þegar þeir félagar voru að leita í
skúffum tók Barry eftir þvi að frúnni
'eið illa þar eð hún var aðeins klædd
náttkjól. Hann lagði þvi baðslopp um
herðar henni. „Þér eruð fjandinn
sjálfur,” sagði hún.
„Þakka yður fyrir, frú min,” svaraði
Barry. „Má ég bjóða yður sígarettu?”
„Gerið það fyrir mig að taka ekki litla,
'jósgula hringinn minn. Maðurinn minn
gaf mér hann,” sagði frúin. Barry virti
hringinn á 15.000 dali en fleygði honum
samt aftur til hennar.
„Og í guðanna bænum takið ekki
þennan hring,” hélt hún áfram. „Ég gaf
manninum minum hann.” Barry virti
hringinn á 20.000 dali en skilaði honum
einnig aftur.
„Ja, hérna,” sagði Monaghan. „Fyrir
alla muni hypjum okkur héðan áður en
við erum orðnir staurblankir aftur.”
Um leið og þeir fóru kastaði Barry
enn einum smáhlut til frú Livermore.
„Viljið þér gera svo vel að skila þessu
úri til herra Aronsohn?” sagði hann.
„Móðir hans gaf honum það. Góða
nótt.”
Viku siðar hafnaði Barry í steininum.
Hann heldur að það hafi verið
kvenmaður sem kom upp um hann en
hann var mikill kvennamaður. „Það
fóru allir peningarnir í kvenfólk,” sagði
hann síðar. „Það er alveg lygilegt hvað
þær geta verið dýrar í rekstri.” Hann
grunar að ein af hinum fjölmörgu dans-
meyjum, sem hann hélt við, hafi sagt
lögreglunni frá Livermore-innbrotinu í
afbrýðikasti. Hann var tekinn höndum
og dæmdur til 25 ára fangelsisvistar I
Auburn-fangelsi.
Þegar þetta gerðist var Barry 31 árs
gamall og kynni honum að hafa verið
sleppt úr haldi þegar hann yrði 47 eða 48
ára, ef hegðun hans væri góð.
En þann 28. júlí árið 1929 braust
hann út úr Auburn-fangelsi í einni
djörfustu stroktilraun sem gerð hefur
verið úr fangelsi í Bandarikjunum. Hér
vinnst ekki tími til að skýra frá
einstökum atriðum í þeim atburðum en
hann komst undan enda þótt hann væri
mjög hættulega særður eftir skot frá
einum fangavarðanna. Hann komst að
lokum til Albany og þar útveguðu vinir
hans honum ný föt og lækni til að
annast sár hans.
í meir en þrjú ár tókst honum að
leynast fyrir lögreglunni. Hann settist að
nálægt Flemington í New Jersey og
gerðist þar sölumaður hjá fyrirtæki sem
seldi gluggaþurrkur á bíla. Hann gekk þá
undir nafninu „James Toner”. Þá
framdi hann engin innbrot.
En nóttina þann 22. október 1932 var
loks barið að dyrum hjá honum. „Og
hvað haldið þið að það hafi verið?” sagði
hann sárgramur síðar. „Það var út af
ráninu á barni Lindbergshjónanna.
Alríkislögreglan var að yfirheyra hvern
einasta nýjan leigjanda í þessum hluta
New Jersey.”
Og næstu 17 ár varð Barry því að
dúsa í fangelsi.
Ýmsir lögreglustjórar heimsóttu hann
í fangelsið til þess að yfirheyra hann út
af ýmsum glæpum sem framdir voru
meðan hann naut frelsis eftir strokið úr
Auburn-fangelsi. Barry segir svo frá:
„Náungi frá Greenwich i Connecticut,
sem annars var prýðispiltur, hélt að ég
hefði framið rán í Perry Rockefeller-
húsinu þar árið 1926. Ég sagði honum
vitanlega að mér væri allsendis
ókunnugt um þetta rán. Þá sagði hann:
„Sjáðu til, Arthur, ég er ekki að segja að
þú hafir framið það. En leyfðu mér að
segja þér snöggvast frá þvi. Þetta hús
var girt steinvegg og fyrir innan hann
eru tveir grimmir varðhundar. Ég reyndi
ásamt nokkrum öðrum leynilögreglu-
mönnum að klifra yfir vegginn, bara til
þess aðathuga hvort það væri mögulegt,
en bölvaðir hundarnir gengu næstum af
okkur dauðum. Segðu mér nú, hvað þú
hefðir gert i okkar sporum?”
Ég sagði lögreglustjóranum að þetta
væri sagt í trúnaði og einungis smáhug-
mynd, en ég myndi reyna hrossakjöt —
kasta því yfir vegginn og sjá hvernig
færi. Dygði það ekki sagðist ég myndu
kaupa tík í lóðastandi, binda band í háls-
ólina á henni og hinn endann við tré
fyrir utan vegginn og láta hana siðan
síga yfir vegginn. Um fimm minútum
síðar myndi ég svo sjálfur klifra yfir
vegginn. Og að lokum hafa tíkina með
mér þegar ég færi yfir vegginn aftur.
Ég hélt að lögreglustjórinn ætlaði að
springa af hlátri," sagði Barry að lokum.
„Seinna sendi hann mér vindlakassa.”
Þegar Barry var náðaður árið 1949
fór hann heim til Worchester og fékk
atvinnu hjá æskuvini sínum sem rak
nokkur veitingahús. „Aldrei hélt ég að
ég ætti eftir að lifa þetta," sagði lögreglu-
maður nokkur i Worchester um þetta.
„En það er ekki um að villast — hann er
orðinn heiðarlegur maður!”
„Mér er engan veginn tamt að predika
fyrir öðrum,” sagði Barry þegar hann
var spurður hvort hann vildi bæta
einhverju við frá eigin brjósti, „en ég vil
gjarnan segja þetta: Þegar ég var ungur
hafði ég ýmsa hæfileika. Ég var ekki
einungis vel gefinn, ég var snjall. Mér
gekk vel að umgangast fólk og ef ég má
leyfa mér að segja það þá var ég maður
óragur. Það stóðu mér allar dyr opnar til
frama. Þegar þið skrifið niður öll þessi
innbrot skuluð þið ekki gleyma að skrifa
stærsta ránið efst á listann. Það var ekki
þegar Arthur Barry rændi Jesse
Livermore eða frænda konungsins á
Englandi. Það var þegar Arthur Barry
rændi Arthur Barry.” ★
9. tbl. Vikan si