Vikan - 16.07.1981, Qupperneq 12

Framhaldssaga eftir John Owen
2. hluti
Hann flýtti sér ekki en ók að gatna-
mótunum við Queen Elizabeth Way í
áttina að Niagarafossum. Beggja vegna
voru aldingarðar og gróðursælir akrar
en enginn ávöxtur óx enn á aldintrján-
um. Vegur Elísabetar var að baki lagður
og Dorchester Road átti að taka fljótlega
við en eftir það kæmi Drummond Road
og gatnamótin að Portgate. Það var
meiri umferðá veginum en þó létt.
Á ökuferðinni hugleiddi Karl von
Haaz möguleika sína á þvi að halda lífi.
Hann var sammála Nogronsky um að
hann hefði töluverða möguleika á því að
sleppa lifandi enn sem komið var, en allt
gat breyst á hverri stundu. Zurotov
hafði reiknað með þrem klukkustundum
frá því að Karl von Haaz legði af stað
þar til lögreglan hefði uppi á þessum
tuttugu ára flóttamanni undan löggjaf-
arvaldinu. Og Zurotov hafði útskýrt
fyrir honum að þó að hann teldi ólíklegt
að hann yrði skotinn væri allt hugsan-
legt aðfaranótt friðarráðstefnunnar.
Karl von Haaz áleit sjálfur að hann
hefði allgóða möguleika. Það hefði allt
verið í lagi með hann í Rússlandi. Það
gladdi hann að hann þurfti ekkert um
stúlkuna að hugsa. Það gæti vel verið
gott að hafa hana með sér í svona eins
og þrjár klukkustundir. En hvað kæmi á
eftir .. .? Hvað hafði Nogronsky sagt?
Hann mátti ekki ganga of nálægt henni
á brúnni þegar þau nálguðust kanadiska
fánann; eins og honum hefði komið það
til hugar! Hann glotti við tilhugsunina.
Nú kom hann aftur að gatnamótum
og Thorold Stone Road varð að Stanley
Avenue. Von Haaz vissi að í Stanely
Avenue eru aðalstöðvar héraðslögregl-
unnar í Ontario. Um leið og honum kom
þetta til hugar varð honum litið að
merki sem á stóð að hér væri leiðin til
Cynamid sundhallarinnar. Það fór hroll-
ur um hann og hann herti ferðina. Þegar
hann hafði ekið heldur lengra kom hann
að Bridge Street en þaðan fór hann beint
til Victoria Avenue. Nú birtust honum
jólaskreytingarnar í allri sinni dýrð.
Glæsilegir ljósborðar með hreindýrum
dragandi sleða og sibrosandi jólasvein-
um. En von Haaz fylgdist með veginum
framundan og afturspeglinum.
Allt í einu gnæfði Oneida-turninn
andspænis honum i grámanum. Þessi
þrjú hundruö og fjörutíu feta hái stál-
turn með lyftum utan á var ætlaöur til
að sem flestir áhorfendur gætu komist
að til að sjá Niagarafossa. Von Haaz velti
FALSARINN
„Hlustaðu á mig,” sagði forstjórinn. „Maðurinn
kom til Kanada fyrir tveim dögum. Við höfum
ástœðu til að ætla að við vitum svona hér um
bil hvar hann er. Hann er þrautþjálfaður,
hörkutól og hefur mikla reynslu. Hann heitir
Karl von Haaz eða gengur undir því nafni
núna. Réttu nafni heitir hann Heinrich von
Schroder. ”
þvi fyrir sér hvernig hér væri umhorfs á
mesta ferðamannatímanum því að hér
fór ekki mikið fyrir umferðinni að vetri
til. Á vinstri hönd sá hann ljósbjarmann
úr gluggum Sheraton Brock hótelsins.
Þá beygði hann til vinstri inn Niagara
Road. Vegurinn sá lá beint til Falls
Street og þaðan mitt milli Sheraton
Brock og Sheraton Foxhead hótelanna.
Hægra megin við Niagara Road á Falls
Avenue var Gamla bílasafnið. Von
Haaz minntist þess að þar var Horch
bíllinn hans Rommels hershöfðingja til
sýnis. Hann hefði langað til að sjá hann
en það var of hættulegt. Hálfa leiðina
niður Niagara Road á hægri hönd var
númer tíu. Von Haaz nam staðar fyrir
framan húsið. Hann slökkti á vélinni,
tók töskuna og fór.
Hann stóð kyrr um stund á veginum.
Hann var sannfærður um að enginn
hefði elt sig. Allt var hljótt. Snjórinn ein-
angraði allt nema suðið úr fossinum.
Karl von Haaz leit í síðasta skipti yfir
svæðið. Að baki hans var Oneida-turn-
inn, á vinstri hönd Sheraton Brock hót-
elið. Á hægri hönd Gamla bílasafnið og
Sheraton Foxhead. Fram undan tengd-
ist Niagara Road Falls Street. Skammt
frá voru aðalstöðvar lögreglunnar í Nia-
gara.
Hann og stúlkan færu ekki þá leið.
Þau myndu beygja til vinstri neðst í
Niagara Road, ganga yfir Sheraton brú,
fara yfir Falls Street og siðan yfir Rain-
bow Bridge.
Hann leit ánægður á litla húsið sem
var svo friðsælt að sjá innan um öll þessi
hestöfl af vatni sem féllu um fossana.
Stuna fór um allan bæinn þegar ísbrú
féll niður brún fossins.
Von Haaz gekk upp stíginn að hús-
inu. í glugga næsta húss var jólatré og
marglitar kúlurnar vörpuðu regnboga-
gliti á snjóinn.
Dyrnar að húsi númer tíu opnuðust.
„Mikið er ég fegin að þú ert kominn,
Karl,” sagði Cathy. Hún lokaði á eftir
honum og faðmaði hann að sér.
Hann kyssti hana á ennið. Hún leit
upp.
„Hvernig gekk?” spurði hún. „Er allt i
lagi?”
Hann kinkaði kolli.
„Já, það er allt í lagi,” svaraði hann.
Hann hrinti henni frá sér og setti tösk-
una á gólfið.
„Hvenær förum við, Karl?” hvíslaði
húnspennt.
U Vikan 29. tbl.