Vikan - 16.07.1981, Síða 42

Texti: Baldur PálmasonTeikningar: Árni Elfar
M
Um miðjan maí hélt Sinfóníuhljómsveit íslands
til Austurríkis í hljómleikaferð. Þetta var fyrsta
ferð hljómsveitarinnar á alþjóðavettvang —
áður hefur hún lengst komist til Færeyja.
Með í ferðinni voru tveir hagleiksmenn —
Baldur Pálmason, fyrrum dagskrárfulltrúi hjá
útvarpinu, og Árni Elfar, píanóleikari og drátt-
listarmaður. Þeir munu nú um sinn leyfa les-
endum Vikunnar að fylgjast með ferðum og
gerðum Sinfóníuhljómsveitar íslands á megin-
landinu.
Hljómieikar í
heilsubótarhúsi
Sú var tíð að Vínarborg var miðstöð
tónlistarlífs á þessari kringlu heimsins,
alveg óumdeilanlega — á tímum
Haydns, Mozarts, Schuberts og
Beethovens — og þótt aðrar borgir hafi
stigið mjög í tónlistarlegu tilliti síðan er
efamál að Vín hafi misst tignarsæti sitt
þeim í hendur, þegar til alls er litið.
Sigurður Björnsson óperusöngvari, sem
starfað hefur um skeið í Vinarborg
og er víða kunnugur í. tónlistar-
heiminum, sagði á dögunum, að hann
teldi sig ekki gera neinni borg rangt til,
þótt hann fullyrti að Vin væri háborg
tónlistar enn í dag. Þar um eru gleggst
vitni tvö óperuhús með sæg af úrvals
söngfólki laus- og fastráðnu, nokkrar
sinfóníuhljómsveitir og svo framvegis.
Þar eru líka tónlistarháskólar, sem ekki
munu gefa öðrum eftir í neinu.
Því var það ekki að fara í grafgötur
með íslenska tónmennt, þegar það var
fullráðið að Sinfóníuhljómsveit íslands
legði leið sína til Vínarborgar og sjö
annarra austurrískra borga og bæja nú í
vor. Þetta var nokkurs konar afmælis-
ferð, því að hljómsveitin telst standa á
þritugu, — og þetta var fyrsta ferð
hennar út á alþjóðavettvang. Hún hafði
ekki áður farið lengra en til Færeyja
(1977).
Aðdragandinn
Ég innti fyrrnefndan Sigurð Björns-
son, sem verið hefur framkvæmdastjóri
Sinfóníuhljómsveitarinnar siðan í árs-
byrjun 1977, eftir þvi, hvernig að þessari
ferð dró og hvað langt væri siðan hún
réðst. Hann svaraði:
„Það er víst hálft annað ár eða meira
síðan okkur barst bréf frá Grosser
leikhússtjóra í Wiesbaden í Vestur-
Þýskalandi. Þar kvaðst hann vera að
leita fanga til listahátíðar (Mai-fest) þar í
borg 1981, og þá einkum og sér í lagi
norræns efnis, þvi að ákveðið væri að fá
öll Norðurlönd til þátttöku að því sinni.
Þarna opnaðist því fyrsti möguleikinn
fyrir ferðinni. Um líkt leyti bættust fleiri
við. Samtök í Austurríki. „Musikalischer
Jugcnd Österreichs” (Austurrísk
tónlistaræska), hafa haft fyrir sið að
bjóða árlega litt þekktri hljómsveit
útlendri til tónleikaferðar um landið, og
fylgir því boði allgóður styrkur. Hér
hafði verið á ferð austurrískur blásara-
Tónleikahöllin Kurhaus i Wiesbaden.
í forgrunni annar tveggja voldugra
gosbrunna í garðinum f raman við.
kvintett. Einn félaganna, dr. Werner
Schulze, fagottleikari og tónskáld. hafði
fengið þá hugmynd, að „Austurrísk
tónlistaræska” gæti ef til vill beint boði
sinu til Sinfóníuhljómsveitar Íslands i vor
— og þessu var komið í kring. Dr.
Schulze tók sig þar að auki til og samdi
fyrsta hljómsveitarverk sitt og tileinkaði
hljómsveitinni okkar. Þessu verki í 5
köflum gaf hann íslenskt nafn,
„Snúning”, og hljómsveitin tók það til
frumflutnings í ferðinni, lék það sex
sinnum. Til viðbótar þessum góðu
boðum frá Þýskalandi og Austurríki var
sótt um ferðastyrk til menningarsjóðs
Norðurlanda með tilliti til hins norræna
þáttar í listahátíðinni í Wiesbaden. Fékk
sú beiðni jákvæðar undirtektir. Og síðast
en ekki síst ber að nefna nokkurn styrk
42 Vikan 29. tbl.