Vikan - 16.07.1981, Blaðsíða 47

Langferð
skáksveit okkar í Milnchen: Freysteinn
Þorbergsson (3. borð) og Jón Knstjáns-
son (2. varam.). Einn er horfinn til
Ástralíu: Arinbjörn Guðmundsson (4.
borð), — Ingimar Jónsson (1. varam.)
orðinn forseti Skáksambands Islands en
hefur ekki teflt lengi opinberlega. Eini
maðurinn, sem haldið hefur skák-
strikinu (með hvíldum þó), er Itigi R.
Jóhannssond. borð).
En áfram með ferðasmérið! Eftir
máltíðina góðu i Munchen bar ekkert til
tíðinda fyrr en kom að austurrísku
landamærunum, enda ekki ýkja langt
þangað. Þar var mikið bílarennsli i báðar
áttir, og virtust venjulegir fólksbílar
flestir fá merki um að halda áfram ferð
Björn Sv. Björnsson aðstoðarfarar-
stjóri nýtur hvíldarstundar, aldrei
þessu vant.
sinni, eftir að landamæravörður hafði
blaðað í vegabréfi ökumanns — en ein-
staka vegabréfi var þó ekki skilað strax,
en handhafi þess beðinn að aka afsíðis til
nánari skoðunar. Okkar bilar voru víst
taldir lítt tortryggilegir, en samt sem
áður varð þarna nokkur töf á ferð okkar.
Orsökin var sú, að júgóslavneskir
farandverkamenn voru á heimleið frá
Þýskalandi í tveimur langferðabilum og
höfðu með sér býsna mikinn farangur.
Þeim hafði verið skipað að taka út allt
hafurtaskið og raða því á gangstéttina á
meðan það var rannsakað að einhverju
leyti. Þeirri rannsókn var langt komið,
þegar okkur bar að, en þá var eftir að
koma öllu fyrir á ný, — og fyrr var ekki
hægt að hleypa okkur áfram. Júgóslav-
arnir voru að sjá ósköp æðrulausir og
þolgóðir i amstri sinu við dótið. Þeir eru
líklega ýmsu vanir í þessum efnum. —
Við þurftum ekki einu sinni að sýna
vegabréf okkar, svo að við brunuðum
inn í Austurriki án verulegrar tafar.
Þegar ekið var um Salzburg, sem er
nærri landamærunum, var rétt byrjað
að bregða birtu og klukkan þá nálega 9.
Nú var þarna enginn stans, — en þar
skyldi aftur á nióti verða viðstaða sið-
asta dag ferðalagsins og flogið þaðan
heim.
Einhvers staðar austan og sunnan
Salzborgar var áð á bensínstöð, þar sem
var ferðamannaverslun og matsölu-
staður. Var þá fólk farið að vera þurf-
andi fyrir hressingu. En undarlegur var
afgreiðslumátinn á þessum stað, það er
að segja þegar til greiðslunnar kom, því
að kassinn var á afviknum stað, og
myndaðist þar ógnarlöng halarófa, sem
hlykkjaðist milli vörugrinda og styttist
litið sem ekkert lengi vel, því að margir
þurftu að fara nokkrum sinnum í röðina.
Þetta var glöggt dæmi um slaka skipu-
lagningu.
Miðja vegu milli þessa staðar og
Vínar var bjórinn farinn að segja til sin
hjá sumum — og því varð að gera stutt-
an aftöppunarstans við vegarbrúnina á
meðan þrír „kavalerar” skunduðu út í
myrkrið. Á meðan ók annar félags-
bílanna fram úr okkur, en ekki höfðum
við farið langt, þegar við sáum að hann
hafði farið að dæmi okkar. „Neyðin
kennir naktri konu að spinna.”
Loksins nálgaðist Vinarborg, og var
þá sýnilegt að ekki mundi dagurinn end-
ast okkur i át'angastað utanvert i
borginni. Byrjaður yrði nýr sólar-
hringur, þegar þangað kæmi. Á þessum
hluta leiðarinnar setti ég saman
þríhendu, minnugur veislunnar góðu í
Múnchen, sem Abendroth-hjónin efndu
til — og þess, að Abendrot þýðir kvöld
roði, sem svo er um sagt í íslenskum
málshætti: „Kvöldroðinn bætir, en
morgunroðinn vætir” — og svo
ennfremur liins, að senn færi að roða al
nýjum degi.
Þón ökiwi rid allargötur aiislur i
morf’uiirodann.
kvöldrodans ininnumsl vidkærasl
'ógfremsi
og könnumst vid lieillabodann.
Litlu eftir miðnætti staðnæmdust þrir
langferðabilar fyrir utan Pension
Wienerwald i Gablita hjá Vin. Ut stigu
hljóðfæraleikarar og ferðafélagar þeirra
frá Islandi, orðnir nokkuð þreyttir eftir
15-16 tima akstur um ótal rasta veg.
/ nœslu Viku verdur haldið áfram aö
fylgjast með Sinfóníuhljómsveii íslands
á róli hennar um A usturríki.
29. tbl. Víkan 47