Vikan - 10.12.1981, Síða 22

mör, gerði því næst þau mistök að panta
hákarl, sem hann kom ekki einu sinni
upp að nefinu, og sneri sér loks að
hangikjöti, sem bætti allt annað upp.
Honum lá ekkert á. Hann hlustaði á
píanóleikinn, meðan hann sötraði
úr öðru ölglasi, horfði á gesti koma og
fara og hélt loks til herbergis síns,
fremur ófús, um klukkan ellefu.
Gaunt blístraði, þegar hann tók upp
herbergislykilinn og stakk honum í
skrána, en hætti snögglega, þegar hurðin
lét undan og opnaðist um leið og hann
kom við hana.
Hann vissi, að hann hafði læst á eftir
sér. Hann þeytti því upp hurðinni,
kveikti Ijósið snögglega — og bölvaði.
Ferðataskan hans hafði verið tæmd á
rúmið og innihaldinu dreift. Læst skjala-
taskan hafði verið opnuð með því
einfalda móti að skera á hana gat með
hnífi, og innihaldinu var dreift um allt.
Gaunt ýtti hurðinni aftur með
fætinum, hann kannaði eigur sínar og
komst að þeirri niðurstöðu, að hann
saknaði einskis. Tjöldin voru dregin frá
glugganum, hann gekk þangað og bölv-
aði enn með sjálfum sér.
Áður en hann komst að glugganum,
byrjaði siminn að hringja, og hann
ansaði stuttur í spuna.
— Herra Gaunt?
Röddin í eyra hans var karlmanns-
rödd, róleg, en þó ákveðin : — Við sáum
Ijósið kvikna í herberginu þínu. Ég
skulda þér víst afsökunarbeiðni.
Gaunt fann reiðina magnast. —
Hvers vegna? Ef þú átt við, að þú sért
sá, sem...
— Sem var í herberginu þínu, já. Ég
ber að minnsta kosti ábyrgð á því.
Manninum virtist skemmt. Hann
talaði ensku með hreimi, sem erfitt var
að átta sig á. — Þú getur kallað þetta
mistök, sem réttast væri aðgleyma.
— Fjandinn hafi það, hreytti Gaunt
út úr sér.
— Gáðu i skjalatöskuna þína,
ráðlagði viðmælandi hans fastmæltur.
— Þú getur skoðað það sem
skaðabætur.
Gaunt teygði sig í skjalatöskuna,
hristi hana og starði stórum augum á
seðlabúntið, sem valt úr henni á rúmið.
— Ég skil, sagði hann kuldalega. —
Haltu áfram.
— Skaðabætur, endurtók röddin. —
Herbergislykilinn fengum við — eh —
að láni, svo að engin vandræði verða út
af honum. Fyrir þig, herra Gaunt, er
einfaldast að taka þessu skynsamlega og
gleyma því.
— Það myndi hjálpa, ef ég vissi á-
stæðuna, sagði Gaunt ráðvilltur.
— Þegar hingað kemur maður á
vegum breska rikisins til þess að
heimsækja Leif Ragnarsson, þá viljum
við fá að vita, hvort sá hinn sami skiptir
einhverju máli, sagði maðurinn á hinum
enda línunnar, og rödd hans varð
hörkulegri. — Nú, þegar við höfum
komist að raun um, að svo er ekki, þá
viljum við forðast öll óþægindi. Við
ætlum því að gefa þér tækifæri til að
ljúka erindi þínu, vera til friðs og láta
vera að tilkynna þetta atvik lög-
reglunni — eða Leifi Ragnarssyni.
— Setjum nú svo, að ég fari ekki að
þessum ráðum?
— Gakktu út að glugganum, síma-
snúran er nógu löng, skipaði röddin
stuttaralega. — Horfðu niður á planið
og segðu mér, hvort þú sérð snjókarlinn,
sem börnin hafa hlaðið þar.
Gaunt gekk út að glugganum, þótt
hann vissi, að þar með var hann orðinn
hið ágætasta skotmark. Hann kom auga
ásnjókarlinn.
— Ég sé hann, sagði hann.
— Sérðu flöskurnar þrjár á höfði
hans?
Hann gáði aftur og sá glampa á gler í
Ijósinu frá hótelinu.
— Já.
— Horfðu fast á þær, sagði röddin
þurrlega.
Hann heyrði ekkert gegnum tvöfaldar
rúðurnar í glugganum. En skyndilega sá
hann flöskurnar þrjár brotna og
splundrast, eina af annarri og glerbrotin
þeyttust burt af þvílíku afli, að aðeins
gat verið um byssuskot að ræða.
— Gleymdu, herra Gaunt, sagði
röddin háðslega. Svo var línan dauð.
Gaunt lagði tólið á og starði út um
gluggann. Eftir nokkra stund sá hann
bílljós kvikna á veginum. Bíllinn ók í
burtu.
Gaunt dró tjöldin fyrir. Hann settist á
rúmið og virti fyrir sér skjölin
og peningaseðlana. Einhver hafði talið
hann hugsanlega ógnun við sig, hefði
hann verið annar en hann var. Nú var
þeirn nóg að hræða hann.
Hann glotti með sjálfum sér. Þetta
var sannarlega áhugavert og freistandi
að athuga það nánar — þangað til hann
komst að raun um, hvað á spýtunni
hékk.
UNDIR
FÖLSKU
FLAGGI
3. kafli.
Síminn á náttborðinu vakti Jonathan
Gaunt klukkan átta næsta morgun.
Hann hafði beðið um að verða vakinn.
Hann svaraði geispandi, pantaði kaffi og
bollur upp á herbergið, skreiddist síðan
út úr rúminu og gekk út að glugganum.
Þrátt fyrir myrkrið úti var umferðin
komin í fullan gang, alls staðar blikuðu
bílljós. Það dimmdi aldrei af nóttu á
íslandi á sumrin, en á veturna aftur á
móti birti ekki af degi fyrr en langt var
liðið á dag, og upp úr miðjum degi var
svo farið að skyggja á nýjan leik. Gaunt
horfði um stund á umferðina, svo leit
hann niður á bílastæðið.
Þar stóð snjókarlinn með botninn af
einni flöskunni enn á höfðinu eins og
svolitla kórónu. Það hafði þá ekki verið
neinn martraðardraumur. Gaunt varð
skyndilega ljóst, að hann hafði notið
ótruflaðs svefns þessa nótt, hann gretti
sig, vitandi, að þannig brást undir-
meðvitund hans oftlega við, þegar
raunveruleikinn var óvenju harkalegur.
EGGERT KRISTJÁNSSON HF.
SUNDAGARÐAR 4 - REYKJAVÍK Si M1 85300
XX
XX
XX
XX
XX
XX
XX
XX
XX
XX
il
XX
XX
XX
XX
XX
XX
XX
XX
XX
XX
XX
XX
XX
HONIG
u
XMMXXXMXXMXXXMXXXXXÍCKKXXXXKKX wj IVI I r—
XMXMMXMMMMXXKMXMXMXKKMXKKKKXH H O N 1 V3
R
R
VÖRUR
22 Vikan 50. tbl.