Vikan - 10.12.1981, Síða 23

Framhaldssaga
I
Hann brá sér í sturtu og rakaði sig,
klaeddist gulbrúnum buxum og blárri
ullarskyrtu, tók fram gamla
leðurjakkann sinn og var að klæða sig í
skóna, þegar barið var að dyrum. Þær
opnuðust og inn kom ung, ljóshærð
stúlka með morgunverðarbakka í
höndunum. En á hæla henni fylgdi hár
og þreklegur maður i brúnum fötum.
Hann kinkaði kolli til Gaunts, beið þar
til stúlkan hafði lagt frá sér bakkann,
brosti til hennar og benti henni að fara,
lokaði svo dyrunum vandlega, þegar
hún var gengin út.
— Lögreglan, herra Gaunt.
Ókunni maðurinn var um það bil
hálffertugur, hann hafði ljóst,
burstaklippt hár, blá augu og nef, sem
virtist hafa brotnað einhvern tíma.
Hann fleygði frakkanum á stól. —
Guðnason. lögreglufulltrúi, starfandi í
aðalstöðvunum hér í Reykjavík.
— Má ég biðja þig um sönnun? spurði
Gaunt kurteislega, án þess að hreyfa sig
úr stað.
— Sjálfsagt. Það ættu fleiri að gera.
Maðurinn brosti, svo dró hann upp
skírteini, hikaði andartak, henti því svo
á rúmið milli þeirra. Gaunt virti fyrir sér
myndina í skírteininu, því næst
manninn sjálfan, rétti honum síðan skír-
teinið aftur, sannfærður.
Hann lyfti brúnum í spurn. — Og
hvað svo?
— Ég kem stundum í svona kurteisis-
heimsóknir til áhugaverðra gesta í landi
okkar, sagði Guðnason léttur í bragði.
Hann benti á morgunverðarbakkann. —
Ég lét stúlkuna koma með aukabolla.
Á ég ekki að hella í bollana okkar.
meðan þú finnur vegabréfið þitt?
— Brauðið ætla ég að borða sjálfur,
sagði Gaunt þurrlega.
Þegar hann kom með vegabréfið, var
Guðnason að enda við að hella í
bollana. Lögreglufulltrúinn skoðaði
vegabréfið gaumgæfilega, neri hökuna
með undrunarsvip, rétti síðan Gaunt
aftur passann. Hann gekk með
kaffibollann að stól og fékk sér sæti.
— Morgunverðurinn, áréttaði hann
kurteislega, horfði svo á Gaunt draga
annan stól að morgunverðarborðinu og
fá sér sæti. Eftir stundarkorn ræskti
hann sig. — Samkvæmt vegabréfinu
ertu í þjónustu ríkisins. Er þessi
heimsókn i sambandi við starf þitt?
— Já, svaraði Gaunt, tuggði
brauðbita og renndi honum niður með
kaffisopa. Hvort tveggja bragðaðist vel.
— Það kom til kasta fyrirtækis míns að
líta eftir eigum James heitins Douglas.
Kannastu við það mál?
— Já, svaraði lögreglufulltrúinn með
einkennilegum vonbrigðasvip. — Og er
það allt og sumt?
Gaunt kinkaði kolli, enn með fullan
munninn. Hann reis á fætur og rétti
manninum umboðsbréfið frá lög-
fræðingnum í Aberdeen, beið, meðan
hann leit yfir það, gekk því næst frá því
aftur.
— Hvert er vandamálið, lög-
reglufulltrúi? spurði hann kæruleysis-
lega. — Er það ég, eða fá allir svona
móttökur, sem eiga skipti við Arkival
Air?
Hann glotti, er hann sá undrunar-
svip lögreglumannsins,— Ég veit, hver
orðstír fer af Ragnarssyni, en ég var ekki
sendur hingað til að gera neinn
smyglsamning.
Guðnason yggldi sig. —Ég hef verk
að vinna. Ef þú hefur heyrt þær sögur,
sem í gangi eru, þá skilurðu líklega hvers
vegna. Meðeigandi hans deyr, maður
kemur frá Skotlandi, sem Leifur
Ragnarsson fer samstundis til móts við
Hann yppti öxlum. — Ríkið hefur
einkasölu á áfengi hér, fyrir utan hótel
og veitingahús, og verðlag á áfengi er
hátt. Smyglari, sem getur útvegað áfengi
lágu verði, verður aldrei vinafár.
— Sama sagan alls staðar, samsinnti
Gaunt þurrlega. — En þið hafið engar
sannanir?
— Ekki enn, viðurkenndi Guðnason
og brosti út í annað munnvikið. —
Nokkrum sinnum hefur litlu munað, og
við vitum, að þetta kemur með
fiskiskipum.
Hann þagði um stund, saup á kaffinu.
— Sagði hann þér, hvað hann ætlaði að
gera í gærkvöldi?
Gaunt kinkaði kolli. — Þau hjónin
ætluðu að heimsækja frænku sína.
— Ernu frænku? rumdi í lögreglu-
manninum, og hann neri brotna nefið.
— Við þekkjum hana, kerlingarnorn,
sem lítur út eins og líkneski af stefni
gamals langskips. Hún mundi sverja af
sér hausinn fyrir Leif.
Hann lyfti bollanum að vörum,
uppgötvaði, að hann var tómur og fékk
sér meira kaffi, án þess að biðja leyfis.
— Okkur barst til eyrna, að togari væri
væntanlegur að landi með dýrmætan
farm, og strandgæslan var vel á verði.
Tvisvar sinnum virtist togarinn ætla að
koma að landi á Snæfellsnesi, það er á
vesturströnd landsins. En þeir hljóta að
hafa haft veður af viðbúnaði okkar, því
hann sneri frá i bæði skiptin.
— Áhugi minn beinist eingöngu að
James Douglas, sagði Gaunt ákveðið.
— Hann var líka á minni könnu,
sagði lögreglumaðurinn og yppti öxlum.
— Ég annaðist rannsóknina vegna
dauða hans, enda þótt ég skildi ekki
helminginn af því, sem þessir radíósér-
fræðingar voru að segja mér. Ertu búinn
að heyra, hvernig þetta gerðist?
Gaunt kinkaði kolli.
— Orsökin var að hluta til hin
geysikraftmikla talstöð hjá þeim á
skrifstofunni, sagði Guðnason reiðilega.
GESTAPO
í
ÞRÁNDHEIMI
eftir Asbjörn Öksendal
Sönn frásögn af baráttu
norskra föðurlandsvina við
Gestapo og kvislinga í
Noregi. Lifandi lýsing á
hrikalegum sannleika. Við
stöndum bókstaflega á
öndinni.
ERUNG POULSEN
Tákn ástarinnar
Bók um heitar ástir ungra
elskenda.
Asbjorn Okscndal
ÁST OG
FREISTING
Saga um ást og afbrýðl
Elskaði hann aðra konu?
Kaldrifjaðir njósnarar. Hjá
Lyall er allt á fullri ferð.
Ein af þeim allra bestu.
FRANCIS
CLIFFORD
Hann hlaut
aó deyja
Mögnuð spennubók. Efhið
tekur mann heljartökum.
hOrpuútcáfan
KIRKJUBRAUT 19 - SÍMI 93-1540 -
300 AKRANES - (SLAND
50. tbl. Vlkan 13