Vikan - 10.12.1981, Side 80

Framhaldssaga
— Þarna sjáið þið, hvæsti Svantesson.
— Það er greinilegt, hvað hér er á seyði.
Callenberg var að koma skilaboðum til
þessa náunga. Þeir eru sem sagt í slag-
togi. Eða viljið þið heldur leggja trúnað
á orð þessa Callenbergs en mín?
— Þetta var lykillinn þinn, sagði
Hultén þurrlega.
— Lykillinn minn? Lykillinn að
bankahólfinu mínu í Sviss? Og þetta
horfið þið á án þess að hreyfa hönd eða
fót. Eruð þið með réttu ráði?
— Þetta er nóg! sagði lögreglufulltrú-
inn hvasst.
Berra hafði nú fiskað upp umslagið og
gekk kæruleysislega í burtu. Aðstoðar-
maður Hulténs hélt i humátt á eftir
honum. Hultén setti bílinn I gang og
hugðist fylgja á eftir í hæfilegri fjar-
lægð. En þá kom aðstoðarmaður hans
hlaupandi til baka og hentist inn,í bilinn.
— Hann er á bíl, sagði hann and-
stuttur.
— Af stað á eftir honum.
Þeir komu fljótlega auga á bílinn.
Lítinn, rauðan Austin.
— Þetta er bíll Kötju Francke, sagði
Hultén. — Skiptu við mig, þú ert yngri
og djarfari í akstri. En varlega nú,
Anderson, hann má ekki fá grun um
það, að við séum að elta hann.
Þeir skiptu í snatri um sæti, og Ander-
son ók í humátt á eftir Berra.
— Hvað í ósköpunum kemur skrif-
stofustúlkan mín þessu máli við? spurði
nú Svantesson með áherslu á hverju
orði. — Er það ef til vill hennar sök, að
ég er dreginn inn í þetta?
Hultén sneri sér að honum. — Það er
líklega kominn tími til, að þú fáir að vita
það. Sannleikurinn er sá, að hún heyrði
fyrir tilviljun á samtal milli þín og hins
svokallaða Stickans á skrifstofu þinni.
Þar kom fram, að þessir þokkapiltar
skyldu ráða Jonas Callenberg af dögum
og þiggja að launum þennan dýrmæta
lykil.
— En sú svívirðilega lygi! hvæsti
Svantesson, bólginn af reiði og
hneykslun. — Og á þeirri endemis þvælu
byggið þið allar ykkar aðgerðir. Fyrr má
nú vera heimskan!
Fjandinn sjálfur! hugsaði hann ótta-
sleginn. Hvernig gat hann hafa verið
svona óvarkár? Hvernig í ósköpunum
hafði hún heyrt til þeirra? Það hafði að
vísu verið glufa á dyrunum inn i ...
Nei, það var óhugsandi. Þar var enginn!
— Hvað sem allri endemis þvælu
líður, hefur nú flest gengið eftir, sem
hún heyrði ávæning af, nema að köpp-
unum hefur ekki enn tekist að gera út af
við Jonas Callenberg, sagði Hultén
kuldalega. — Við fáum nú að sjá, hvað
lykillinn leiðir í Ijós.
Ó, nei, hugsaði Svantesson í örvingl-
an. Ef Berra fer þangað núna, er úti um
mig. Þegar hann sér innihald
hólfsins . . . Ég verð að finna upp á ein-
hverju. En hverju?
Forsjónin var Svantesson forstjóra
hliðholl í þetta sinn.
1 fyrstu ók bíllinn eftir einni af aðal-
götunum, og Svantesson fann svitann
spretta út á enninu. En skyndilega jók
litli, rauði bíllinn ferðina og hvarf fyrir
horn.
— Fjandinn! sagði Hultén. — Hann
hefur orðið okkar var. Á eftir honum
strax!
Svantesson kreppti hnefana í kjöltu
sér og bað bænir, sem tæpast hæfðu
hlustum góðra vætta. En einhver virtist
hafa heyrt þær, því að þegar þeir beygðu
fyrir hornið, var litla, rauða bílinn
hvergi að sjá. Hultén bölvaði enn hressi-
lega, og enn jók Anderson ferðina. Þeir
æddu gegnum göturnar í nágrenninu, en
hvergi sást tangur né tetur af Berra né
bílnum.
LóKS var Katja laus. Hún neri úlnlið-
ina og hryllti sig. — Mér er svo kalt. Ég
er nánast gegnfrosin. Get varla hreyft
mig.
— Komdu, sagði hann blíðlega og
lagði handlegginn um axlir hennar. —
Nú flýtum við okkur heim og hlýjum
okkur.
Þó gaf hann sér tíma til að vefja hana
að sér og strjúka hár hennar. Hún leyfði
honum það treglega, og hann fann það.
— Reyndu að lita á mig sem föður,
tautaði hann. — Eða eins og stóra
bróður.
Hann fann, að hún slakaði á. — Nei,
sagði hún lágt. — Það er of litlaust.
Frekar sem vin. Afar góðan, stóran og
sterkan vin og verndara.
— Það er ágæt byrjun, hvíslaði Jonas.
Þá barst þeim skyndilega bílhljóð til
eyma. Þau stirðnuðu upp.
— Heyriröu? hvíslaði Katja. — Þetta
er bíllinn minn. Hann er að koma aftur,
Jonas. Og hann er vopnaður!
Röddin titraði. Jonas leit í kringum
sig.
— Við náum ekki að komast út, sagði
hann. — En ég komst að því áðan, þegar
ég var að leita að þér, að yfir helmingn-
af stóra geimnum er einhvers konar
pallur eða loft, hefur sennilega átt að
vera heyloft. Komdu! Hér er tunna, sem
þú getur klifrað upp á. Finnurðu ekki
skörina?
Hún þreifaði fyrir sér. — Jú, hvíslaði
hún. — Ý ttu aðeins á mig.
Hann hjálpaði henni og vó sig síðan
upp á eftir henni. Svo skriðu þau inn
eftir loftinu og kúrðu sig eins innarlega
og þau komust.
Það mátti ekki tæpara standa. Dyrnar
opnuðust.
Katja barðist gegn því að hnerra af
rykloftinu þar uppi. Jonas hélt fast utan
um hana báðum höndum, og við því var
ekkert að gera, eins og á stóð.
Berra var ekki einn.
— Eins og maður þekki ekki þessa
snuðrara, hnussaði í honum. — Maður
ftnnur af þeim fýluna langar leiðir, þó
þeir séu að reyna að þykjast þessir asnar.
— Getum við ekki sótt stöffið núna?
sagði ungleg kvenmannsrödd.
— Við gerum það seinna, þegar þeir
eru orðnir leiðir á eltingaleiknum. Nú
þurfum við að ganga frá smáatriði til að
gleðja fiflið hann Callenberg. Sá skal
ekki sleppa frá þessu glottandi.
Katja skalf í örmum Jonasar.
— Berra, sagði stúlkan, sem hlaut að
vera Birgit Karlsson. Jonas þóttist
þekkja aftur röddina. — Ég vil ekki vera
með í neinu slíku.
—í þessum bransa dugir enginn
mömmuleikur, kelli mín. Það verðurðu
að láta þér skiljast.
— Já,en samt!
— Nú förum við hérna inn á skrif-
stofuna og hlýjum okkur svolitið, sagði
hann, og það ískraði í honum. — Hér
erum við hundrað prósent örugg. Við
getum kíkt á stelpuna á eftir.
Þau hurfu inn á skrifstofuna.
— Getum við laumast út núna?
hvíslaði Katja.
— Nei, það er ekki óhætt. Tunnan
skrölti svo mikið. Við verðum að hinkra.
Hjálpin hlýtur að berast. Er þér mjög
kalt?
— Ekki get ég neitað því.
— Hérna, reyndu að ylja þér, hvíslaði
hann og vafði hana að sér innan undir
jakka sínum.
Hann fann, að hún streittist á móti,
svo að hann hvíslaði: — Sem vinur,
Katja, mundu það.
Hann fann, að hún hló og slakaði á.
— Sem vinur, hvíslaði hún og þrýsti sér
að honum.
Svo kúrðu þau sig grafkyrr þétt upp
að hvort öðru. Katja fann þreytuna
gagntaka sig. Hún hafði fengið
höfuðverk, og fæturnir voru sem
ísklumpar. Og þarna niðri var vopnaður
óbótamaður. En þrátt fyrir allt var hún
gagntekin áður óþekktri tilfinningu, því
öryggi, sem nærvera Jonasar veitti
henni, jafnvel hamingju. Svo lengi sem
hann lét sér nægja vináttu hennar, var
hún róleg. Vinátta krafðist einskis.
Vinátta var þaðeina rétta.
Hann lyfti hendinni og strauk fingur-
gómunum létt yfir andlit hennar.
—Ég er svo fegin að þú komst,
hvislaði hún. — Þetta var svo hræðilegt.
— Gerði hann þér nokkuð?
— Nei. Hann lýsti því yfir, að honum
geðjaðist ekki að kaktusum.
— Hann hefur sem sagt fengið sinn
skammt af þínum vinsamlegu athuga-
semdum.
— Ég lét hann ekki komast að því,
hversu skelfd ég var, viðurkenndi hún.
— En nú er ég ekkert hrædd, Jonas.
— Ég tek það sem hrós. Hefurðu
nokkra hugmynd um, hvað þú ilmar
alltaf yndislega, Katja?
Hún þagði drykklanga stund. Svo
hvíslaði hún ofurlágt: — Geri ég það
virkilega?
— Svo sannarlega. Mig langar alltaf
að koma nær og nær.
Hann vissi, hversu mjög þessi orð
glöddu hana. Henni hafði verið strítt á
fjósalykt á hinn grimmdarlegasta hátt,
og minningin um það eitraði ennþá líf
hennar. Katja var einhver hreinlátasta
og snyrtilegasta manneskja, sem hann
hafði kynnst og honum var alltof Ijóst,
hvers vegna hreinlæti hennar jaðraði við
öfgar.
Sannleikurinn var sá, að að minnsta
kosti honum sjálfum féll litils háttar
fjósalykt hreint ekkert illa. Því myndi þó
Katja eflaust ekki trúa. Hann bölvaði í
hljóði þessum yfirlætislega snobbhana,
sem hafði niðurlægt þessa einlægu,
grandalausu og góðu stúlku svo grimmd-
arlega, að hann örvænti um, að hún biði
þess nokkurn tíma bætur.
Hvernig gat hann hjálpað henni að
öðlast trú á sjálfa sig og mennina á
nýjan leik? Vesalingurinn litli, hugsaði
hann og lá við gráti af meðaumkun.
Starfssystur hennar á skrifstofunni
hefðu vafalaust tekið bakföll af hlátri, ef
þær hefðu heyrt hugsanir hans. Katja
Francke kölluð vesalingurinn litli! Þær
gátu ekki ímyndað sér sjálfsöruggari
manneskju en Kötju. En Jonas vissi
betur.
Vangar þeirra snertust.
— Jonas, hvíslaði hún biðjandi.
— Ég er bara að njóta ilmsins frá þér,
fullyrti hann. — Eingöngu í vinsamleg-
um tilgangi.
— Striðnispúki, tautaði hún.
Hann strauk vörunum um vanga
hennar.
Katja skalf. — Ekki þetta.
— Hvers vegna ekki?
— Þú veist það vel.
— Nei, ég veit það ekki, hvíslaði
hann. — Ég veit ekki, hverjar tilfinning-
ar þínar eru, vegna þess að þú vilt ekki
ræða þær.
Framh. i næsta bladi.
LYKILLINN
80 ViKan 50. tbl.