Vikan - 27.10.1983, Blaðsíða 24

fyrir mér að hér stóö ég andspænis
keppinauti lífs míns.
Allar þessar hugsanir þutu í
gegnum höfuð mitt á broti úr sek-
úndu. Samtímis tísti lítil rödd,
sem ég reyndi að útiloka, að ég
væri bjáni að falla flöt fyrir ókunn-
um manni. Kynningunni var hesp-
að af og frændurnir tveir býsn-
uðust stööugt yfir því hversu ólík-
ar við frænkurnar værum. Því
meir sem Marie-Claire reyndi að
draga alla athygli karlpeningsins
að sér þeim mun þögulli og hlé-
drægari varð ég.
Áður en við varð litið höf ðum við
borist út í eitt horn stofunnar.
Marie-Claire þrýsti sér upp að
Francois en ég sat aðeins afsíðis.
Frænka mín leit á mig með fyr-
irlitningu. „Jæja, hvernig geng-
ur?” spurði hún án þess að hafa
fyrir því að hreyfa varirnar.
„Eg er alltaf einkaritari og. . .”
„Einmitt, þú hefur ekki snefil af
metnaði,” hreytti hún hæðnislega
út úr sér. Svo sneri hún sér að
karlmönnunum. „Ég er nýkomin
eftir nokkurra ára dvöl í New
York og ég er þegar farin að finna
þefinn af þröngsýninni og smásál-
arhættinum í þessari vesölu, litlu
Evrópu.”
Ég gat ekki á mér setið að
hlæja. Eg gat ekki hugsað mér að
láta Marie-Claire halda sína vana-
legu sýningu óáreitt í kvöld, þessa
sýningu sem ég þekkti svo mæta-
vel og var eingöngu til þess ætluð
að sýna mér og öðrum yfirburði
hennar sjálfrar yfir mig.
„Að hverju ertu að hlæja?”
hvæsti hún með reiðisvip.
„Að því hvernig þú talar með lít-
ilsvirðingu um þessa „aumu
Evrópu” þegar þér meiri og
merkari telja hana hreint ekki svo
litla og vesæla.”
Frænka mín leit á mig fjand-
samlegu augnaráði. Hvernig
dirfðist ég að andmæla henni?
Hæðast að henni! Eg endurgalt
augnatillit Francois Nollier.
Glettnin dansaði í augum hans.
Við höfðum ekki skipst á auka-
teknu orði en samhygðin á milli
okkar var greinileg. Viö skildum
hvort annað fullkomlega og það
yljaði mér um hjartaræturnar.
„Hvað hefurðu fyrir stafni í
New York, Marie-Claire?” spurði
Alexandre kurteislega.
Rödd hins fullkomna kvenna-
bósa, hugsaði ég og kímdi. Ég
virti föðurbróöur Francois fyrir
mér á meðan hann spjallaöi við
frænku mína um fræg veitingahús
í bandarísku stórborginni. Hann
var sannur Don Juan. Og þrátt
fyrir aldurinn gekk honum býsna
vel! Skyldi hann vera giftur?
hugsaði ég með mér. Og ef svo
væri, hvar var þá konan hans? Ég
sneri mér að Francois og ætlaði aö
forvitnast hjá honum en hann leit
ekki við mér. Eins og Alexandre
gat hann ekki haft augun af vörum
Marie-Claire. Eins og alltaf þegar
þessi frænka mín birtist varð ég
ósýnileg. Þá flaug mér annað í
hug. Skyldi Francois vera giftur?
Hann var um þrítugt og ógiftir þrí-
tugir menn voru ekki á hverju
strái. Skyndilega langaði mig
mest til að fara að hágráta. Og
mig langaði að láta mig dreyma
um Francois á hverri nóttu. Fyrir
klukkustund hafði ég aldrei litiö
þessa menn, ekki einu sinni heyrt
á þá minnst. Og núna fannst mér
allt í einu allt byggjast á þeim
tveimur — eða réttara sagt: á
Francois! Þegar ég leit á hann sá
ég að hann hrukkaði ennið enn
meir en áöur.
„Ég verð að fara að drífa mig. ”
„Bíddu nú við,” kvakaði Marie-
Claire. „Þú ætlar þó ekki að segja
mér að þú sért á svona mikilli
hraðferð?”
„Ojú, það ætla ég nú einmitt.”
„Er beðið eftir þér?” nauðaði
hún.
„Já, reyndar er beðið eftir
mér,” svaraði hann þurrlega.
Andlit frænku minnar dökknaði.
„Gott og vel. Farðu þá. Enginn
helduríþig hér!”
Þessi skyndilegi ofsi kom Fran-
cois greinilega á óvart. Hann
svaraði þessu engu. Alexandre
yppti öxlum gremjulega. „Vertu
ekki svona fljótfær, Marie-
Claire,” tuldraði hann. „Francois
erekki. . .”
„Ég bið þig,” greip Francois
fram í. „Það er alger óþarfi aö
fara að tala um mig og mín mál-
efni. Þessar ungu stúlkur eru að
skemmta sér. Þær hafa engan
áhuga á sorglegum sögum. ”
Mig myndi samt langa til að vita
hvers vegna þú ert svona þungbú-
inn og hvers vegna þú ert meö
þessar áhyggjuhrukkur á enninu
og hvers vegna augu þín eru svona
raunamædd. Þetta langaði mig til
að segja en ég sagði þaö ekki.
Feimni hélt aftur af mér. Marie-
Claire sagði hins vegar léttilega:
„Onei, ég ætla bara að biðja þig!
Engar sorgarsögur, takk! Ekki
vera að draga mig niður! ”
Francois stóð upp til að kveöja
en frændi hans stöðvaði hann meö
handsveiflu. „Mér dettur nokkuð í
hug: Hvernig væri að við færum
öll út að borða í vikunni?”
„Upplagt,” svaraði Francois og
augu hans hvörfluðu frá Marie-
Claire til mín. Hjartslátturinn
margfaldaðist. „Upplagt,” endur-
tók hann.
„Bráðsnjöll hugmynd,” sagði
Marie-Claire um leið og hún
kveikti sér í sígarettu. Alexandre
sneri sér að mér. Hann hafði sagt
„öll”, en samt hafði ég þaö á til-
finningunni að mér væri ofaukið.
„Og þú, Brigitte, hvaö segirðu um
það?”
„Mér þætti það mjög gaman,”
svaraði ég og leit út undan mér á
Francois. En hann starði bara
fullur aðdáunar á Marie-Claire.
Ég var orðin smástelpa í annað
sinn, ekki eins hrífandi og frænka
mín, ekki eins fjörug, ekki eins fal-
leg. . . Var Marie-Claire alltaf
skrefi á undan? 1 þetta sinn ákvað
ég aö berjast. Á einhvern undar-
legan hátt var Francois mér mjög
mikilvægur. Við ákváðum að hitt-
ast næstkomandi föstudagskvöld.
Marie-Claire sendi Alexandre
geislandi bros. „Sjáumst fljót-
lega,” sagði hún. Svo lagði hún
höndina mjúklega á handlegg
Francois. „Ætlarðu að fylgja mér
heim?”
„Já,en. . .meðánægju.”
Ég barðist við tárin sem
þrengdu sér fram og horfði á þau
fjarlægjast. Marie-Claire hékk
stöðugtíhandleggFrancois. . .
Alexandre fylgdist líka með
þeim. „Fallegt par,” sagði hann í
viðurkenningartón. „En ekki sam-
an.”
Ég lyfti brúnum. „Hvers vegna
segirðu það?”
„Af því að mér finnst þessi
stúlka allt of yfirborösleg og
sjálfsánægð til að vera sú rétta
fyrirFrancois.”
„Þau. . . þau eru ánægö,” stam-
aði ég með kökk í hálsinum.
„Francois hefur enga þörf fyrir
skrautdúkku heldur raunverulega
hlýja konu.” Hann andvarpaði og
hristi höfuöið. „Hann hefur verið
ekkjumaður í þrjú ár. Eg segi
honum æ ofan í æ að gifta sig aftur
en hann tekur ekkert mark á því. ”
„Er hann ekkjumaöur? Það er
þá þess vegna sem hann er eitt-
hvað svo hnugginn? ’ ’
„Þvert á móti. Þetta hjónaband
var mistök frá upphafi. Þegar
kona Francois fórst í bílslysi var
hjónabandið komiö í rúst. Eina
ástæðan fyrir því að þau voru ekki
löngu skilin var börnin.”
„Hamingjan sanna,” stundi ég
og mig verkjaði í hjartaö. „Er
hann þá einn með börnin?”
„Tvær sex ára telpur, Amélie og
Irmande. . . þærerutvíburar.”
Hann brosti ljúflega og allt í
einu fannst mér hann ekki vera
neinn Don Juan. Þetta var mesti
öðlingur! „Og þær eru dýrðleg-
ar,” tautaði hann. Hann leit
snöggt á mig. „Mér finnst ein-
hvern veginn að þér lítist vel á
bróðurson minn, Brigitte?”
„Ég. . . mér finnst hann mjög
aðlaðandi,” viðurkenndi ég og
horfði í gaupnir mér og roðnaði.
Hann horfði einbeittur á mig
24 Víkan 43. tbl.