Heima er bezt - 01.10.1967, Side 22

Hjónin á Ósi, börn peirra og tengdabörn.
verið líkamlega hraust þá stundaði hún um mörg ár all-
mikla vinnu utan heimilis til þess að afla því tekna um-
fram þá björg, er bóndi hennar dró í búið. Og þetta
gjörði hún á þeim árum, er börnin voru enn á ungum
aldri og ósjálfbjarga og því ærið verkefni og meira en
það húsmóður á slíku heimili. Það var órækur vitnis-
burður um atorku hennar og vökula ábyrgðartilfinn-
ingu: Að axla sjálf sínar byrðar, svo sem frekast er unnt,
en látaj^ær ekki öðrum eftir. Mætti það fordæmi Berg-
rúnar Arnadóttur vera mörgum manninum í þjóðfélagi
voru holl lexía og vænlegri til nokkurs þroska, en sú
skefjalausa kröfupólitík, er nú tröllríður þjóðfélaginu og
mér skilst, að þjóni svipuðu hlutverki og mögru belj-
urnar hans gamla Faraós.
Það mun ekki hafa auðveldað þeim Bergrúnu og Jó-
hanni harða lífsbaráttu, að þeim fór sem fleira fólki í
alþýðustétt á þeim árum, sem ekki var borið til arfs, eða
annarra skyldra hlunninda, að þau voru Iengi framan af
hjúskaparárum sínum staðfestulaus að kalla mátti um
dvalarstað og því útilokað, að þau gætu hlúð að, eða
byggt upp nokkurn ákveðinn reit með það takmark í
huga að þar gætu þau síðar notið nokkurs ávaxtar af
erfiði sínu, er svo mætti létta þeim lífsbaráttuna. Fyrstu
hjúskaparár sín dvöldu þau á Víkingsstöðum á Völlum
og Fljarðarhaga á Jökuldal í vinnumennsku og hús-
mennsku. En er þau stofnuðu sjálfstætt heimili bjuggu
þau fyrst í Brúnavík og Kjólsvík í Borgarfjarðarhreppi
og síðar í Tungu og á Hrauni unz þau eignuðust húsið
Os í Bakkagerðisþorpi árið 1935. Það hafa þau síðan
stækkað og endurbyggt, ræktað mikið land og reist stór
peningshús, enda er nú rekið þarna myndarlegt sauðfjár-
bú. Og á Ósi eyða nú þessi öldnu atorku- og sæmdar-
hjón ævikvöldinu, ekki í hvíld eða aðgerðarleysi, þótt
vel hefðu þau til þess unnið eftir langan og annasaman
vinnudag heldur í starfi og önn. Og þótt það þyki nú
ef til vill harðneskjuleg ósk, þá leyfi ég mér að vona, að
Forsjónin verði þeim svo hliðholl, að þau fái haldið því
áfram meðan ævin endist, því ég hygg, að aðgerðaleysi
yrði þeim fremur dauði en líf.
Það var hinn 17. ágúst 1966 að 5 bifreiðir, þéttsetnar
fólki runnu í hlað á Osi. Þar voru þau komin börn þeirra
Óshjóna, öll þau er búsett eru í öðrum landsfjórðungi,
makar þeirra og börn. Tilefni þessarar óvenjulegu og
ánægjulegu hópferðar voru merkisafmæli þeirra Berg-
rúnar og Jóhanns á því ári og sem fyrr hefur verið getið
hér. Heimsókn þessarar fjölskyldu til Borgarfjarðar og
það, sem síðar verður getið hér að nokkru er fagur, hug-
Ijúfur og lofsverður vitnisburður um hlýhug og ræktar-
semi þessara systkina — sem öll eru manndóms- og
drengskaparfólk — ekki aðeins í garð foreldra sinna,
heldur og líka fæðingarbyggðar þeirra.
Laugardaginn 20. ágúst héldu börn og tengdabörn
þeirra Bergrúnar og Jóhanns þeim ánægjulegt og virðu-
legt samsæti í Barnaskólanum á Borgarfirði. Mun fá-
358 Heima er bezt