Heimilisblaðið - 01.01.1938, Blaðsíða 34

32
HEIMILISBLAÐIÐ
Hagalagðar.
Upptýningur engum bjó
audlegd veislusala.
Hagalagdar hafa pó
hrest upp margan smala.
Líkt og harn hann lék sér hjá
lömhunum í nœdi,
gœli' ’ann fengid fyrir pá
fáein stundargœdi.
— Tídum upp ég týni smátt,
timhra og skeyti saman,
til aó stytta tímans drátt,
til ad auka gaman.
M. R.
„Islands Skovsag"
Heimilisblaðinu hefir borist; rit, er nefn-
ist »Islands Skovsa£«. Ilöfundur'nn er C.
E. Flensborg-, forstjóri Heiðafé'agsins
danska. Ritið er prýtt mörgum myndum
úr ferðum ,hans um fegurstu skógahéruo
okkar. Segir Flens-borg í. riti þessu frá ferð-
um sínum hér á landi árið 1936 og fram
förum þeim sem orðið liafa, frá því hann
var hér á ferð árið 1906.
Hann segist vera fullviss um, að fram-
farirnar, sem orðið hafa á Vaulaskógi og
Hallormsstaðaskógi í þau þrjátíu ár sem
þeir hafa verið friðaðir, séu sönnun þess
að hægt sé ao endurrækta birkiskógana
hér á landi og með iðni og góðri meðferö
geti þeir breyzt í fagra, skóga, þar sem yrðu
góð skilyrði til að rækta aðrar nytsamaii
trjátegundjr.
Flensborg telur að skógræktin eigi góða
frarntíð fyrir sér hér á landi, en ségir að
leggja þurfi meiri áherzlu á friðun þeirra
skóga, sem fyrir eru og nauðsynlegt- sé að
varna þess að kvikfénaður gangi í skcgun-
um, sem á veturna og vorin, þegar engan
gróður er að fá, éti knuppana og- frjóang-
ana og hindri þannig allan nýgróður í skóg-
inum að vaxa.
I ritinu er mikill fróðieikur um skó_-
ræktarmál okkar og framtíð þeirra, en hér
er ekki rúm til að rekja það nánar. Heim-
ilisblaðið vill ákveðið hvetja áhugasama
skógræktarmenn og bændur, sem búa í
skógahéruðum, til að lesa ritið, því, í því
er rætt um nauðsyn þess að klæða landíð,
svo það geti á ný orðið »fagurt og frítt«.
Skrítlur.
Þrir amerískir ferðamenn komu kvöld eitt heim
á skýkljúfa-gistihús í New York, þar sem þeir af
íiárhags’egum ástæðum bjuggu saman í einu her-
bergi. Verkfall vár hjá lyftumönnunum, svo-þeii
urðu að ganga upp á 33ju hæð, þar sem herbergi
þeirra var. Þeir urðu ásáttir um að skiftast á
:;ð segja hver öðrum sögur á leiðinni upp.
Þegar þeir voru komnir upp á 15 hæð, var sá
fyrsti orðinn þreyttúr og varð því sá-næsti aö
taka vtð. Hann kunni feikn af skemtilegum sög-
um. Þeir skellihlóu þrátt-í.yrir. erfiðið að ganga
upp þessi mörgu stsigaþrep. Að lokurii vurð hann
þó að stanza: augnablik og kasta. -mæðinni,* og
sér til skelfingar uppgötvuðu þeir, að þeir voru
komhir larigt upp fyrrr 33. hæð.
»Nú er röðin komin að þír að- segja sögur«,
sögðu hinir tveir, sem lokið höfðu sögusögnun-
um,. við; þann þriðja.
»Ágætt«, svaraði hann með æstri röddu. »Mín
saga er sönn og hljóðar þannig: Ég hefi gleymt
lyklinum niðri- hjá dyraverðinum«.
Bóndi (við konu sína): »Það er undarlegt, hvað
drengurinn okkar likist mér altaf meira og meira
með hverjum deginum sem líður«.
Konan: »Altaf ert þú-að setja eitthvað út á
drenginn og finna að honum«.
A: »Það er ekki að sjá á þér, að þú syrgir
mikið þennan ríka frænda þinn, sem dó i gær
og þú átt að erfa«.
B: »Onei, maður ber það nú ekki utan á sér.
En í einu atriði hef ég sýnt greinilegt sorgar-
merki: ég hefi keypt mér svart seðlaveski!«
Frú: »Mig minnir að ég hafi séð yður einhvers-
staðar áður«.
Gestur: »Það er mjög sennilegt, því ég kent
'þangáð óft«. '
Prentsmiðja Jóns Helgasonair: