Kirkjuritið - 01.05.1956, Blaðsíða 40

Zull kirkfa
Maður er nefndur Helmuth Thielicke. Hann er 47 ára að aldri, lærður
guðfræðingur og mikilsvirtur háskólakennari í Hamborg. En frægð hans
sem prédikara vekur nú heimsathygli.
Hann messar að öllum jafnaði einu sinni í mánuði í „Michel“. Það er
stærsta kirkjan í Hamborg, tekur um 3000 manns, — og er mjög keppt um
sætin. Sagt að þeir, sem ekki eru komnir hálftíma áður en messan hefst,
geti ekki vænzt þess að komast inn.
Thielicke fylgir öllum almennum kirkjusiðum og beitir hvorki sérstök-
um áróðri eins og Billy Graham, né þrumar á götum og gatnamótum
líkt og faðir Leppich, sem er víðkunnur kaþólskur verkamannaprestur.
Thielicke leggur hins vegar höfuðálierzlu á, að boða verði kristindóminn
með tilliti til vandamála nútímans, og með almennum nútíðarhætti. Hann
fyrirdæmir allan „prédikunartón,“ og ræður hans minna helzt á leiðara
dagblaðanna eða spjall þeirra um daginn og veginn. Efnislítið orðagjálfur
eða strembna trúfræðifyrirlestra telur hann einskis virði. Heldur því fram,
að fólk komi ekki í kirkju til að hlusta á prédikanir, nema það vonist eftir,
að vandamál þess og þjóðanna séu tekin til umræðu og íhugunar.
Thielicke er ljóst, að kirkjan á nú heiðinn hugsunarhátt við að stríða
í öllum löndum. Hún er alls staðar orðin trúboðskirkja eins og í öndverðu.
Verður því að fara svipað að og þá. Tala við alþýðuna á máli hennar og
um mál hennar.
Veldisár Hitlers opnuðust augu ýmissa kirkjulegra leiðtoga í Þýzkalandi
fyrir þessum sannindum. Þá rættist sá spádómur Sörens Kierkegaards, að
„kirkjan þarfnaðist ofsókna." Á þessum þrengingaárum fór fólk að sækja
kirkju til þess að forvitnast um, hvort prestamir hefðu ekki eitthvað að
leggja til málanna í vanda þess. Og eins til að sannfæra sig um; hversu
prestamir stæðu vel á verðinum, hvort þeir reyndust trúir kristnum mál-
stað, og hvort þeim héldist það þá uppi. Hvort hinn eða þessi væri ekki
kominn í fangelsi, eða „horfinn".
Einræðisstjórnin hratt þann veg kirkjunni til fólksins og rak fólkið i
kirkjurnar. Og þá hétu margir prestanna því „að sofna ekki framar á verð-
inum.“ Thielicke er einn þeirra.
Hann hefir auk predikunarstarfsins gripið sérstaklega til eins ráðs 1