Nýjar kvöldvökur - 01.04.1930, Blaðsíða 29

Nýjar kvöldvökur - 01.04.1930, Blaðsíða 29
SÍMON DAL 75 þér eruð þrár...« byrjaði hann og svipur hans harðnaði. »Þrár —« hló eg — »já, eins og forlögin, eins og spádómur, galdranorn, trújboði, djöfullinn sjálfur eða þér, mr. Darrell.« Eg lét fallast niður á stól, en hann gekk til dyranna. »En það verður yður til einskis góðs,« sagði hann um leið og hann gekk fram hjá mér. »Það er ekki trúr þjónn, sem stöðugt lít- ur til launanna fyrir þjónustu sína,« sagði eg brosandi. »Eg vildi óska, að þér gætuð tekið aðvörun.« »Eg tek aðvörun yðar með þökkum, en þér fáið mig ekki til að snúa aftur úr þessu. Darrell, við skiljumst sem vinir?« »Já — já, við er- um vinir,« svaraði hann dálítið hikandi. »Að undanteknu, ef vinátta yðar skyldi koma í bága við skyldur yðar við konung- inn?« »Ef það sýnir sig, að slíkur fyrir- vari sé nauðsynlegur, þá — já!« svaraði hann mjög alvarlega. »Og undantekið,« sagði eg, »f relsi og réttindi ríkisins og ör- yggi hinnar endurbættpu trúar — ef sá fyrirvari skyldi sýna sig að vera nauð- synlegur, mr. Darrell« og eg hló, því eg sá, að hrukkurnar á milli brúna hans urðu dýpri. Hann svaraði engu. Líklega hefir hann ekki treyst sér til að hafa vald á orðum sínum, eins og hann vildi. Hann hristi einungis höfuðið og veifaði til mín hendinni um leið og hann fór út. — Þannig skildum við, og eg fann á mér, að afstaða okkar gagnvart hver öðrum var breytt frá þessari stundu — traustið var bilað. Eg sat dálitla stund og sökti mér niður 1 drauma, þar sem Símon Dal lék ekkert smáræðis hlutverk: Konungar og hertog- ar komu og lutu honum og örlög kirkj- Unnar voru undir honum komin! Eg hrökk upp af þessum hugarórum við að Jónas Wall kom inn. Eg bjóst við, að hann mundi hafa flýtt sér í rúmið af ótta Vlð reiði mína vegna Phineas. Hann var hka ofboð aumlegur, þegar hann læddist yfir gólfið í áttina til mín. En hugrekki hans óx við það, að eg gaf honum engar ákúrur, en spurði blátt áfram og vin- gjarnlega, hvers vegna hann hefði ekki farið að sofa — eða hvað hann vildi mér. Hann sagðist þá fyrst og fremst ætla að biðja mig að vernda sig fyrir Díarrell, svo að hann léti ekki reiði sína bytna á sér. — Hvað Phineas Tate áhrærði, þá kvaðst hann eiga úr vöndu að ráða, því að Phineas hefði frelsað sál sína, og hann gæti því ekki neitað honum um neitt, þó sagðist hann skyldi sjá svo um, að trú- boðinn kæmi ekki aftur í herbergi mín, ef eg skipaði sér það. »Láttu hann koma, ef þú vilt og hann hefir ánægju af því,« sagði eg kæruleys- islega. »Annars verðum við nú ekki lengi hér úr þessu, Jónas, við förum bráðlega í ferðalag.« »í ferðalag, sir?« «Já, eg fylgi Monmouth hertoga — og þú fylgir mér — til Dover, þangað sem konungur- inn fer.« Nú ræddu allir um Dover, en samt tók eg eftir því með undrun, að augu Jónasar ljómuðu við þessa fregn. »Til Dover, sir?« mælti hann. »Já, Jónas, hvorki meira né minna, og þú skalt fá að sjá alla dýrðina, sem þar verður á ferðum.« En nú höfðu orð mín engin á- hrif. Hann var orðinn jafn deyfðarlegur og hann átti vanda til. »Jæja, var það svo nokkuð meira, sem þú vildir mér?« spurði eg, því eg vildi ekki láta hann verða varan við, að eg hefði tekið eftir svipbrigðum hans. »Já,« svaraði hann, — »hér kom einhver hefðarfrú í dag og spurði eftir yður. Hún ók í fjarska fínum vagni með flæmskum hestum fyrir. Þeg- ar hún heyrði, að þér væruð ekki heima, bað hún mig fyrir skilaboð til yðar. Eg bað hana að skrifa það. En hún bara hló og sagði að sér veittist léttara að tala en að skrifa; og hún bað mig að segja, að hún óskaði að sjá yður. Hún sagði, að þér 10*

x

Nýjar kvöldvökur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Nýjar kvöldvökur
https://timarit.is/publication/511

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.