Eimreiðin - 01.10.1927, Blaðsíða 3

EIMREIÐIN
HVAMMAR
307
Af dýpinu stígur dýrlegra Frón,
þar daudinn er numinn úr lögum.
Og hvað gilda tímans og holdsins Ijóð
mót háspeki lífs í T'waóð.
Boðleið til eilífa andans á þjóð,
sem Asanna hirðlög nemur.
Með Hávum var eining af huga og taug,
er heilans elding um geymana flaug.
Andinn, sem mælir Yztabaug,
æðstu dáðina fremur.
— Eldsvæði jökla við jakasjó
jörðu nú kynna sig, rík og frjó.
En ætt vor skal mótast af öræfasnjó,
sem andhreinsar sléttur og dali.
Og Eddunnar börn hlutu rnunans mátt.
I mannstærð og fæð rís vor teiti hátt.
Winfengi íslenzkt lætur þó lágt.
Leynist þar orðsins kali.
Já, hjarta á skylt við hlyn og strá.
Að hækka yfir sjálft sig er efnisins þrá.
Og hvammanna kjarr með klífandi tág
er keppandi vaxtarins merki.
En mér svalar aðeins Ijósgjafans lind.
Mín lotning á heima við Sunnutind.
Þar Ijómar vor æðri, innri mynd,
efst í vors meistara verki.
— — Hvort vikna og döggvast bjargsins brár,
eða blinda mér sýn mín eigin tár, —
við sumarmorgunsins unga ár
og ilm vorra seigu runna.
Mér verður um hjarta svo heitt og ka/t
í hvamminum, þar sem urðin valt.
Hér dvelur mín sál, hér dreymir mig alt,
sem drottinn oss gaf — til að unna.