Ægir - 01.01.1951, Blaðsíða 29

Æ G I R
23
:ið draga skip upp í, var laus. Stærsta skip-
'ð, sem í hann kom, var Arthur Fanney, en
það var 46 rúmlestir að stærð.“
„En hvenær hófstu skipasmíði?“
„Um þessar mundir var mjög fágætt, að
þiljuð skip væru smíðuð hérlendis, og til
þess lá sú ástæða, að íslenzkum skipasmið-
um var trauðla treyst til að leysa það verk
at hendi svo vel væri. En reynslan hefur nú
fyi'ir löngu leyst af hólmi það vantraust.
At fyrrgreindum ástæðum voru því flestir
þiljubátar, er landsmenn eignuðust á styrj-
aldarárunum fyrri og árin næstu þar á
eftir, keyptir erlendis frá, nær einfarið frá
Danmörk. Þó má geta þess, að Skipasmíða-
stöð Reykjavíkur hafði þá tekið til starfa
fyrir nokkrum árum og smíðað nokkra
þiljubáta. Fleiri fengust og við slikt, bæði
í Reykjavík og út um Iand, en aðeins gat
það talizt vottur.
Það mun hafa verið síðla árs 1919, að
tveir útgerðarmenn í Vestmannaeyjum, þeir
Kristmann Þorkelsson og Vigfús Jónsson,
föluðust eftir, að ég' smíðaði fyrir þá tólf
smálesta bát. Varð það úr, og' var bátur
þessi fullgerður árið 1920. Hann var því
fvrsti báturinn, sem smíðaður var í Skipa-
smíðastöð Hafnarfjarðar. Um afdrif þessa
báts, en hann hét Sigurður, er það að segja,
að hann strandaði undir Ofanleitishamri 13.
febrúar 1928, en Jón Vigfússon bjargaði fé-
lögum sínum með því að klífa hamarinn
upp. Er það afrelc enn í minnum og' mun
lengi, en Jón fékk verðlaun úr hetjusjóði
Carnegies fyrir vikið.
Ekki voru fleiri en þessi eini bátur smíð-
aðir í skipasmíðastöðinni næstu árin.“
„Hvað tók þá við?“
„Eg fékkst við ýmiss konar viðgerðir á
skipum og náði þá meðal annars upp línu-
veiðaranum Málmey, er sokkið hafði á
Hafnarfjarðarhöfn. — Árið 1923 fór ég til
Stykkishólms fyrir útgerðarmennina Geir
Zoega í Hafnarfirði og Sæmund Halldórs-
son í Stykkishólini. Átli ég' að líta eftir við-
gcrð á kútter, sem hét Fanney. Skip þetla
var frá Noregi, keypt hingað til lands 1918,
Togarinn Max Pembcrlon d Aknregrarhöfn.
og hét þá Ulvö. Um liríð var það gert út til
hákarlaveiða. Skip þetta var gert út til hand-
færaveiða frá Stykkishólmi, og sumarið
1922 var ástand þess orðið á þá lund, að í
góðviðri bar lítið á leka, en þegar veður
versnaði, varð lekinn svo mikill, að dæl-
urnar nægðu ekki, og varð því jafnframt
að ausa það með fötum. Skip þetta var allt
tréseymt, en ég lét seyma það upp með járn-
saum og rífa allt tróð úr raufuni. En þegar
farið var að seyma skipið upp, kom í ljós
að allmikið liil var komið milli byrðings og
banda, og var þetta bil víða allt að 1 cm.
Þegar búið var að seyma skipið upp, varð
að saga af öllum trénöglunum og afrétta
enda. Að því loknu var skipið hampþéttað
upp, en það var mjög niiklum vandkvæð-
um bundið, vegna þess hve mikið af tróð-
raufunum var fordrifið. Mér þótli sennileg-
ast, að hákarlagrútur hefði etið eikina þann-
ig' upp á milli laga í skipinu, cn þó voru
böndin hörð, þegar inn í þau var komið, en
skipið var allt smíðað úr góðri eik. Ég hef
aldrei rekizt á slíkt fyrr né síðar, og því
get ég þessa hér.
Þegar Hellyer hóf útgerð frá Hafnarfirði,
tók ég að mér allar tréviðgerðir á skipum
félagsins, meðan þau voru við veiðar héð-
an, og stóð svo öll árin, sem hið enska fé-
lag rak útgerð frá Hafnarfirði. Af því starfi
lærði ég margt, sem kom mér að góðu haldi
síðar.
Veturinn 1929 strandaði enskur togari
norður á Leirhöfn á Sléttu. Skip þetta var