Ægir

Árgangur

Ægir - 01.09.1989, Blaðsíða 27

Ægir - 01.09.1989, Blaðsíða 27
9/89 fræðinga, að aðeins fáa laxa þurfi t'l að tryggja viðkomuna Hér skal ekki tullyrt um það, nvort ágreiningur líffræðinga um rök fiskveiðistefnu kunni að vera niál líffræðinnar einnar og eigi eftir að þróast til samkomulags. Hins vegar er hér spurt, hvort af- staða manna kunni að mótast af Pví, hvernig heföþundin máls- meðferð leggur ábyrgð á herðar Peirra, sem eru í forystu, þ. á m. í forystu hafrannsókna, sem stjórn- völd leita til um ráð, þannig að hin vistfræðilegu rök verði aðeins tekin til greina, þar sem engu sé ao tapa, eins og er í ördauðum vötnum. Viðþrögð þeirra sem styðja ályktanir stjórnvalda eru gjarna Pau að halda því fram að ekki megi hætta á að viðkoma bregðist. Ei" talað um að fjöregg þjóðarinnar Se í húfi, og vekja fréttir af klaki undir meðallagi ugg í fólki, ekki sízt þegar það gerist ár eftir ár. Á móti því er bent á að þær sveiflur sem þannig verði í stærð árganga seu mjög litlar eftir því sem gerist í ríki náttúrunnar og raunar alls ekki a mannlegu valdi að hafa þar stjórn á. Þegar málið er sett þannig fram a& viðkoma stofnsins sé háð stærð nans, en stærðin háð stjórnvöld- um, hlýzt svofelld rökleiðsla af ninum viðurkennda málflutningi: Ef ýsugengd brygðist, svo að dæmi Se tekið, teldist sökin hjá sjávarút- Vegsráðherra og forystu útvegs- manna (LÍÚ) og ráðgjöfum þeirra í Hafrannsóknastofnun, ef menn neföu látið undir höfuð leggjast að takmarka afla svo vel, að allstór stofn yrði óveiddur. Nú kemur Pao að vísu ekki í veg fyrir stofn- sveiflur, en ábyrgðin á þeim teldist Pá ekki hjá stjómvöldum. Þegar Urn er að ræða að draga til áþyrgðar er ekki tekið tillit til annars sem 'ylgir rýrum ýsustofni, svo sem Pess ætis sem ýsan nýtir þá ekki, svo að rækja og koli og aðrar teg- ÆGIR undir geta nýtt það. Hvernig þaö kann að skila sér í sjávarafla er ekki með í hinni opinberu mynd af sjávarvistum. Þótt stuöningurinn viö málflutn- ing Hafrannsóknastofnunar sé býsna eindreginn, verður gjarna ágreiningur um álitamál. Þar má nefna hversu mikinn afla á að leyfa árlega, og eru rökin þá að með minni afla í ár megi veiða meira að ári eða að aukinn afli í ár dragi úr afla að ári, og megi meta jöfnun á afla til hagræðis fyrir sjávarútveginn og þjóðarbúið. Slíkan ágreining má telja breyting- artiIlögur við óhaggaðan grundvölI. Á dönsku hafrannsóknastofnun- inni (Danmarks Fiskeri- og Hav- undersögelser) hefur verið unnið að því að leggja á ráðin um nýt- ingu fiskistofna með fleirstofna- líkönum, eins og lesa má í afmæl- isriti stofnunarinnar 100 ára árið 1989 (Fiskeriundersögelser i 100 ár. DFH-rapport nr. 352-1989) í grein eftir Henrik Gislason (Flerarts- modeller og rádgivning, bls. 61- 65). Þar segir frá rannsókn árið 1981 á fæðuvenjum ránfiskanna þorsks, ýsu, lýsu, ufsa og makríls í Norðursjó. Athugunin leiddi í Ijós að fiskar sem eru mikilvægur afli 475 eru einnig mikilvæg fæða traman- greindra fiska. Ránfiskarnir keppa því við fiskimennina um sömu fiskana. Á þessu þyggjast líkönin. Áður en sagt verður um áhrif breytinga á afla á einstakar teg- undir, verða menn að gera sér Ijóst t.d., að ýsuafli tengist lýsu- afla. Það tekst illa að stjórna ýsuaflaef ekki ertekið tillittil lýsu- afla, þar sem tegundirnar veiðast iðulega saman. í líkaninu er greint á milli veiða á neyzlufiskunum þorski, ýsu, lýsu og ufsa, veiða á spærlingi til vinnslu með aukaafla af ýsu og lýsu, veiða á sandsíli og brislingi til vinnslu með lýsu sem aukaafla, síldveiða, ufsaveiða og makrílveiða. Þegar líkanir er notað til að meta áhrif aukinna veiða á þorski, ýsu, lýsu og ufsa þegar til lengdar lætur, eru þau borin saman við áhrifin af óbreyttum veiðum. Á myndinni sést árangurinn af 10% aukningu veiða á neyzlufiski. Þar kemur fram að afli eykst með auknum veiðum. Það stafar vitaskuld af því að með því að fjar- lægja hluta af ránfiskum Norður- sjávar gefst kostur á að veiða fisk sem annars heföi orðið þeim að þráð. Þar sem ránfiskarnir éta allir 10- Aflabreyling til lengdar í % Vs.i 8 - 6- .ýsa Sp.X'rlintíur 4 - Silcl Þorsknr Uísi M.lkríll Brislinfíor 1----1 S.imKili 0 ¦¦¦ mm | -4- 1_____1 Fteírstofoalikan | Einstuínsliluin Breytingar á afla þegar til lengdar lætur, et veioar amast um iutó. »i™u» .... fleirstofnalíkani og einstofnslíkani.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Ægir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ægir
https://timarit.is/publication/584

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.