Samtíðin - 01.07.1943, Blaðsíða 16

Samtíðin - 01.07.1943, Blaðsíða 16
12 SAMTIÐIN þær hafa gerzt á Norðurlöndum. as skáld Guðmundsson hefir snilld- Hver er sá Islendingur, sem þá arlega túlkað það í kvæði sinu Dag- kenndi eigi skyldleikans ? ur Noregs: III. Ekkert land í heimi getur átt slík itök í hugum íslendinga sem Noreg- ur. Þaðan komu flestir forfeðra vorra. Þar og hér gerðust sögurnar fornu, er hrifu oss á harnsaldri, þá er vér vorum hóklæs orðin. Frá hlautu barnsbeini eru oss kunn og hugstæð norsk örnefni, litlu miður en íslenzk nöfn eins og Þrymsey, Hafursfjörður, Hjörungavogur, Jað- ar, Sunnmæri, Sogn og Sólskel. Vér voruni á þessum stöðum með hug- ann í æsku, er vér heyrðum sögurn- ar lesnar eða lásum þær sjálf. Og málið á sögunum, sem vér lesum enn og köllum forníslenzku, er og mál hinna norsku söguhetja, frænda vorra. Vér skiljum því vel orð kvæð- isins, er Matthías Jochumsson orti, þá er hann kom til Noregs fyrsta sinni: „Nú hef eg litið landið feðra minna, það landið, seni mér hló á bernskudögum, er sál mín drakk af helgum hetjusögum frá Hálegg upp til Gríms ins loðinkinna. Mér finnst eg sjái móður minnar móður, -eg málið þekki, svip og alla drœtti; hér ómar allt af helgum hörpuslætti, eg hlusta til, af djúpri undran hljóður." Þólt margt hafi á milli borið Is- lendinga og Norðmanna á liðnum öldum, má sín þó meir en það alll meðvitundin um nánar blóðtengdir bræðra. Stundum geta bræður orð- ið ósáttir. En hvenær sem á reynir, rennur blóðið til skyldunnar. Tóm- „Og þó að milli ættjarða vorra um aldir úthaf gleymsku og þagnar á stundum flæddi, sá spölur gerðist skemmri, er skyldleikans kenndi, sem skar oss í hjartað þann dag, er Noregi blæddi." IV. Fyrstu apríldagar 1940 voru ör- lagaríkir Norðurlöndum. Atburðir höfðu gerzt og voru að gerast, sem sýndu, að hættur steðjuðu að. Líka- böng var tekin að hringja yfir Norð- urlöndum. Ein persónuleg minning frá þess- um örlagadögum hefir orðið mér hugstæð. Að kvöldi hins 8. april hlýddi eg á samsöng karlakórsins Fóstbræðra. Sungu þeir félagar þá sem endranær nokkur norræn úr- valslög. Eitt þeirra var norskt lag við kvæðið „Varden" eftir norska skáldið Per Sivle, tilkomumikið lag við tilkomumikið Ijóð. I kvæðinu vikur skáldið að þvi, að vitar voru kynntir á fjöllum fyrr á öldum, er ráðizt var inn í landið, til þess að stefna mönnum saman á vopna- þing til varnar landi sínu. Vegna þess að kvæðið mun ekki í margra höndum, minni eg á þrjú erindi úr því í þýðingu Freysteins Gunnars- sonar skólastjóra: „Það heyrðist í birting barið á dyr, og bóndinn hann vaknar og kallar og spyr: „Hver vekur með hrópum?" „Til vopna skjótt, því vitinn brennur um dimma nótt."

x

Samtíðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Samtíðin
https://timarit.is/publication/647

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.