Samtíðin - 01.07.1943, Blaðsíða 21

Samtíðin - 01.07.1943, Blaðsíða 21
SAMTlÐIN 17 mand, Enkekonc og Enkefrue. Af menningarástæðum sínum höfðu fornmenn ekki orðið ekkill um kvonlausan mann, en nú er sú notk- un orðsins eðlileg og sjálfsögð. Þá þótti ósæmandi karlmanni að kalla haiin einstæðing eða ekkil, þótt liann missti konu, en einungis konurnar gátu orðið einstæðingar við lát manns. Augnablik er úr dönsku, Öjeblik, en heitir á íslenzku augabragð. Blik augans er aftur á móti ljómi þess eða glampi. Um öryrkjann kvað Jón úr Vör: „Úr hægra auga hljóðu bliki sló, | en hitt var gler." Menn mega ekki skilja svo, að það augnablik sé sama og augabragð. Tímaritið Heilbrigt líf skýrði það i vetur, hve illa gengur að nefna kvennærföt rétt. Fram um 1876 mátti ekki misbjóða velsæminuilandi frels- isins, Ameriku, með því að auglýsa svo blygðunarlausar flíkur með rétt- nefni. Reykjavík er víst komin á það siðgæðisstig, en New York af því. Hér eru ekki lengur auglýsl nærföt nema helzt karlmanna, og sifellt sjást auglýst undirföt fyrir „dömur" og fleiri tegundir kvenna í þeirri von, að það orð sé ekki eins nærgöngult kvenlegu hörundi og hitt og engum verði af því undir- flog. Þeir, sem nota einu sinni, nota hana aftur. SAGAN SEGIR, að þrir fram- kvæmdarstjórar rússneskra Iiænsnabúa hafi verið spurðir eftir- farandi spurningar af eftirlitsmanni þess opinbera í Sovét: — A hverju fóðrið þið hænuung- ana ykkar? Sá fyrsti svaraði: — Á korni. — Eftirlitsm.: — Þú ert hér með 'iíindtekinn. Korn notum við hér ' landi til manneldis, en ekki iV hænsnafóðurs. 2. framkv.sljóri hugðisl að komast hjá fangelsum og mælti: — Ég fóðra mína hænuunga á hveitiklíði. — Þú skalt i svartholið! hreytti eftirlitsmaðurinn úr sér. Hveitiklíð notum við i dúka. Þvi næst snéri hann sér reiðilega að þriðja fram- kvæmdarstjóranum og mælti: — Á hverju fóðrar þú þína unga? — Ég — ég fæ þeim peninga og segi þeim að kaupa sér fóður fyrir þá, anzaði manntetrið. (Úr The Liguorian). Frúin: — Ef ég sé manninn minn kyssa yður einu sinni enn, María, verður annað hvort ykkar að hypja sig burt héðan úr húsinu. Á götunni stóð lítil telpa hágrát- andi. — Af hverju ertu að gráta? spurði maður, sem sá hana. — Af því að ég hef týnt henni mömmu. — Hvers vegna hélztu ekki í kjól- inn hennar. — Af því að ég náði ekki upp í hann.

x

Samtíðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Samtíðin
https://timarit.is/publication/647

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.