Samtíðin - 01.04.1955, Page 14

10
SAMTÍÐIN
burt. En í því kvað við reiðileg
hundgá frá einu af götuhornunum
Einn af íbúunum hafði hleypt rottu-
hundinum sinum út. Janus snarhætti
að syngja og stökk upp á grindverkið
til hinna kattanna. Hann brosti dá-
lítið vandræðalega til Kisu og strauk
hárið yfir sköllótta blettinn.
Þá fann Mons á sér, að nú var það
hann, sem átti leikinn. „Ég skal sansa
þennan hundbjána,“ sagði hann og
spígsporaði kæruleysislega niður i
húsagarðinn. Kisa litla sá sér til
mikillar angistar, hvar rottuhundur-
inn kom hlaupandi i loftköstum.
Dauðskelkuð hjúfraði hún sig að
Janusi. I sama bili skaut Mons upp
kryppunni — það er þessi gamla,
liefðabundna list, sem alveg þarf
nautabanataugar til að leika. Það leit
út fyrir, að hann ætlaði að mynda
glóandi sigurboga handa hundinum,
sem hann gæti farið gegnum, ef hann
vildi. En hundurinn nam staðar;
honum leizt ekki á blikuna. En þetta
var rottuhundur og gafst því ekki
upp. Urrandi og geltandi dansaði
hann hringinn i kringum Mons.
Þannig liðu þrjú andartök. Þá var
eins og kviknaði i hundinum. Rauði
kötturinn tók undir sig stökk og
sentist upp á bakið á honum, lú-
barði hann í hausinn með framfót-
unum og keyrði hann áfram með
afturfótunum. Gelt hundsins varð að
eymdarlegu ýlfri; hann hentist út
úr húsagarðinum með Mons eins og
eyðandi eld á baki sér. Kvein hans
fjarlægðist óðfluga.
„Ó!“ sagði Kisa hugfanginn,
„þetta var svei mér vel af sér vikið“.
„Þetta er afreksköttur“, anzaði
Janus og kinkaði kolli í viðurkenn-
ingarskyni. „Komdu svo, ástin mín,
við skulum fara. Nú er leiknum
lokið“.
„Já, en hvað svo, þegar Mons
kemur aftur?“
„Þá erum við öll á bak og burt.
Komdu nú. Það lifir hvort eð er
enginn á hjólhestaslöngum — eða
hvað?“
Kisa stóð andartak hikandi og eins
og á báðum áttum. En svo leit Janus
á hana. Augu hans skutu rauðum og
grænum leiftrum og gáfu furðulegt
merki, sem var samtímis visbend-
ing um að nema staðar og koma þó
nær. Það stenzt það enginn. Kisa
fylgdi honum andvarpandi meðfram
stauragirðingunni fram hjá ylliviðar-
stofninum að brandgaflinum. Þaðan
lá leiðin gegnum opið á múrnum inn
i geysistórt geymsluhús, þar sem
korn- og músailm lagði fyrir vit
þeim, Janus mælti ekki orð, en Kisu
skildist, að þetta væri hluti af hinu
víðlenda ríki hans, sem hún átti nú
að eignast með honum. Hann fetaði
sig nú upp eftir sperru alla leið upp
í mæni á húsinu. Það var orðið
heiðslurt. öll borgin blasti við þeim.
Hann lagði vangann að kinn henn:',
og X’ófur þeii'ra lyftust eins og ákuf
upphrópunarmerki í áttina til tungls-
ins, senx Ijómaði í fyllingu.
Hvorugt þeiri’a hugsaði um Mons
vesalinginn, sem þessa stundina
laumaðist eftir dinmium hjágötum
heim til sin með sildai’haus í kjaft-
inurn.
Bendið vinum yðar á Samtíðina. Munið:
10 hefti árlega fyrir aðeins 35 krónur.