Kylfingur - 01.01.1944, Page 31

KYLFINGUR
29
Golfvöllurinn að Völlum í Skagafirði.
Skýringar við uppdráHum.
Teigar, par, brautir og lengjir og flatir eru markaSar á upp-
dráttinn, eins og sjá má.
1., 2., og 3ja braut liggja til noröurs (3ja braul þó nokkuö til
vesturs) á vestri bökkum HéraÖsvatnanna. AU brattir bakkar og börð
liggja þar aÖ fljótinu. Misbreiðar sandejTar liggja frá þessum bókk-
um niður að vatnborðinu. Sumsstaðar fellur þó fljótið næstum því
upp að bökkunum, til angurs og liugarhrellirigar öllum „slæsurum“.
Jarðvegur er þarna fremur harður og sendinn og gróður frekar gis-
inn valllendisgróSur. Að vestan liggur aS þessum brautum mýri, ill-
ræmd af „húkkurum“. Þriðja flöt er, eins og sjá má af uppdrættin-
um, umgirt á þrjá vegu af hættulegum sandhindrunum.
4. braut liggur til vesturs og varð þegar í upphafi illræmdust
þeirra allra. Var hún ýmist nefnd „Eyðimörkin“ eða „Shahara“ og
þótti hvorttveggja réttnefni. Brautin liggur yfir harðan sand, vaxin
gisnum gróöri, nokkm lægra en aðal völlurinn. AS sunnanverðu liggja
að henni all há, vikótt sandbörð og undir þeim hinar ákjósalegustu
sandhindranir, en að norðan lágir bakkar niSur aS breiðum sand-
eyrum aS fljótinu. sem þarna er orðið all fjarlægt og hættulausf kúl-
um manna, jafnvel hinna harðsvíruSustu „slæsara“. Að baki flatar-
innar eru börð og sandhindranir. Teiguririn er á háu barði, hærra en
brautin.
5. bi-aut liggur aftur meira til norðurs, yfir börð og hættulegar
sandhindranir, neSan til, en þegar nær dregur flöt tekur við sendið
gróðurlendi.
6. braut liggur til suðvesturs, vel gróin, meinlaus og auðveld.
7. braut liggur nokkurnveginn til hásuðurs. Hún er ósléttari und-
ir fæti en hinar, en gróður er þar orSinn jafnari og þéttari. Að vest-
anverSu er mýri, all viðsjál „húkkurum“. Þó er þessi braut ein hin
auðveldasta. .
8. braut liggur til austurs. Að sunnanverðu er mýri, en flötin
hættulega sett milli sandhindrana.
Þá er loks komið aS 9. og síðustu brautinni og jafnframt hinni
hættulegustu. Teigurinn er hættulega settur milli sandhindrana, mýri
á aðra hönd brautarinnar, en hin viðsjálu sandbörð út að Eyðimörk-
inni á hina höndina, og flötin illa sett á barði, umkrindu sandhindr-
unum á þrjá vegu en mýrin á hinn fjórða. Reyndi hér mjög á skot-
f-imi kylfinga, einkum í uppskotunum, enda var þar jafnan mikiS
„barizt í bökkum“.
Um flatirnar er það að segja, að þær voru flestar vaxnar frem-
ur gisnum gróSri, eltingarskotnum, sendnar og sumar all ósléttar.