Árdís - 01.01.1956, Side 10

8
ÁRDÍS
Og æskan, hún er samhent og sagði: Hér er ég.
Og sjá, hún ruddi hraunið og lagði nýjan veg.“
Tíminn einn leiðir í ljós hvort mannsandinn er orðinn þessu
mikla verki vaxinn eða hvort þetta eru bara draumórar ofhuga
æskumanna. Bjartsýnin hefur ætíð verið einkenni æskunnar.
„Því æskan vill sumar og sól
— og sigurinn er henni vís.
Hún syngur — hún leitar unz sumra fer
og sólin úr djúpi rís.“
Sorg æskunnar á sér ekki djúpar rætur. Hún er líkust ský-
hnoðra, sem bregður fyrir sól. Ef gullin brotna glitra tárin sem
snöggvast, en svo er það gleymt og huganum snúið að öðrum
fallegri. Ef vonirnar svíkja, þá byggir hún sér aðrar hærri og
bjartari.
„Og stanzaðu aldrei, þó stefnan sé vönd,
og stórmenni heimskan þig segi.
Ef æskan vill rétta þér örfandi hönd,
þá ertu á framtíðarvegi,“
segir Þorsteinn Erlingsson. Við þurfum að hafa bjartsýni og áræði
æskunnar við hlið okkar til að ryðja veg allra stórtækra framfara,
því æskan sér aldrei hindranirnar í veginum, og örðugleikarnir
hverfa í augum hennar.
Áhyggjuleysi og eigingirni eru æskunni meðfæddir eiginleikar,
sem skapast af sjálfu sér. Foreldrar hafa ætíð reynt að bæta kjör
æskunnar á öllum öldum. Reynt að hlífa þeim við öruðleilcum
lífsins eins lengi og hægt hefur verið. Sérstaklega nú á seinni árum
hefur viðhorfið breyst svo mikið og svo margt farið út í öfgar, og
nú er mörgum farið að ógna aga- og siðleysið, sem af þessu hefur
hlotist.
Að kvíða ekki komandi degi er viðkvæði æskunnar og hún
ber engan kvíðboga fyrir framtíðinni. „Vort æskulíf er leikur,
sem líður tra-la-la-la,“ kveður Kristján Jónsson í nafni æsku sinnar
samtíðar, og átti hans æska þó ekki við munað eða sællífi að búa;
en svona hefur æskan frá ómunatíð séð aðeins það fagra og bjarta
framundan. Er það þá nokkur furða, þó okkar nútíma æska, sem
hefur ótakmarkað tækifæri í höndum sér, gjöri meira tilkall til
lífsins en æska liðinna alda? Aldarandinn er að gjöra hana ennþá