Morgunblaðið - 28.02.2009, Page 32

32 Minningar
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 28. FEBRÚAR 2009
✝ Anna Sigurð-ardóttir fæddist í
Hrísdal í Miklaholts-
hreppi á Snæfellsnesi
9.2. 1938. Hún lést á
Dvalarheimili aldr-
aðra í Borgarnesi
23.2. síðastliðinn.
Foreldrar hennar
voru Sigurður Krist-
jánsson f. 5.10. 1888 á
Hjarðarfelli, d. 18.9.
1969 og Margrét
Oddný Hjörleifsdóttir
f. 26.9. 1899 á Hof-
stöðum, d. 9.8. 1985.
Systkini Önnu eru Hjörleifur f.
9.5. 1919, d. 29.7. 1989. Kristján Er-
lendur f. 7.9. 1920, d. 2.1. 1987. Sig-
fús f. 19.2. 1922, d. 21.8. 1999. Krist-
jana Elísabet f. 27.3. 1924. Áslaug f.
30.8. 1926, d. 23.12. 1997. Valdimar
f. 5.9. 1928, d. 28.1. 1998. Elín Guð-
rún f. 22.7. 1930. Olga f. 9.8.
1932.Magdalena Margrét f. 26.9.
1934 og Ásdís f. 22.2. 1941.
Hinn 9.2. 1963 giftist Anna Þor-
steini Þórðarsyni f. 4.12. 1930 bónda
á Brekku í Norðurárdal. Foreldrar
hans voru Þórður Ólafsson bóndi á
Brekku f. 1.4. 1889, d. 5.9. 1981 og
Þórhildur Þorsteinsdóttir húsfrú á
Brekku f. 3.1. 1903, d. 14.9. 1982.
Börn Önnu og Þorsteins eru, a)
Þórður húsasmíðameistari f. 31.5.
1963 maki Agnes Agnarsdóttir leik-
Miklaholtshreppi, með skólanum
vann hún ýmis sveitastörf í Hrísdal
eins og tíðkaðist. Anna stundaði
nám við Húsmæðraskólann að
Varmalandi í Borgarfirði 1956-57.
Á unglingsárum stundaði hún
verslunarstörf að Vegamótum í
Miklaholtshreppi, vann síðan
nokkra mánuði við vetrarhótel í
Lillehammer í Noregi, starfaði í
Kaupfélagi Ólafsvíkur veturna
1957-59 og á City Hotel í Reykjavík
veturna 1959-62 en vann á búi for-
eldra sinna á sumrin. Sumarið 1962
starfaði hún við Hreðavatnsskála
hjá Olgu systur sinni. Anna flutti
að Brekku í Norðurárdal haustið
1962 og hóf búskap þar með Þor-
steini og bjuggu þau þar myndar-
og snyrtilegu búi. Síðustu búskap-
arár sín á Brekku voru þau einnig
staðarhaldarar í orlofsbyggð
BSRB í Munaðarnesi í afleysingum.
Áður hafði Þorsteinn unnið hjá
BSRB í viðhaldi. Einnig vann Anna
við mötuneyti Samvinnuskólans, en
síðustu árin við yfirsetur í prófum
við Háskólann á Bifröst. Árið 2004
keyptu þau sér íbúð í Borgarnesi
að Kveldúlfsgötu 6 og bjuggu þar
saman til haustsins 2008. Eftir að
Anna veiktist fluttist hún að Dval-
arheimili aldraðra í Borgarnesi en
bjó þar þó ekki lengi, einungis 2
mánuði . Eftir áramótin flutti Þor-
steinn til hennar á Dvalarheimilið í
Borgarnesi svo þau gætu eytt ævi-
kvöldunum saman.
Útför Önnu fer fram frá Reyk-
holtskirkju í dag kl. 13.
skólakennari f. 15.5.
1957, sonur Agnesar
er Marinó Ingi Em-
ilsson f. 1979 maki
hans er Hallfríður
Kristín f. 1980, dóttir
þeirra er Guðrún
Inga f. 2000, b) Þor-
steinn húsasmiður f.
7.5. 1965, maki Guð-
björg Sólveig Sigurð-
ardóttir sjúkraliði f.
14.6. 1972. Börn
þeirra eru Ósk f. 1996
d. 1996, Þorgeir
f.1999 og Sigurður
Aron f. 2001, c) Gunnar Þór hús-
vörður f. 15.11. 1970 maki Íris Inga
Grönfeldt íþróttafræðingur f. 8.2.
1963. Börn þeirra eru Bjarki Þór f.
1994 og Anna Þórhildur f. 1998, d)
Þórhildur bóndi á Brekku og há-
skólanemi f. 24.6. 1977. Maki Elvar
Ólason bóndi á Brekku f. 26.4. 1969.
Börn þeirra eru Erna f. 2000 og
Arnar Þór f. 2003. Þorsteinn átti
fyrir dóttur með Soffíu Guðbjörgu
Jónsdóttur f. 24.12. 1925 d. 14.6.
1998, Sigurbjörg ónæmisfræðingur
f. 24.9. 1955 maki Árni Þór Sigurðs-
son alþingismaður f. 30.7. 1960.
Börn þeirra eru Sigurður Kári f.
1986, Arnbjörg Soffía f. 1990 og
Ragnar Auðun f. 1994.
Anna átti sitt æskuheimili í Hrís-
dal og gekk í farskóla í Eyja- og
Góð kona er gengin langt um aldur
fram. Þessi góða kona var móðir mín.
Hún kvaddi þetta tilverustig að
morgni 23. febrúar sl., eftir hetjulega
baráttu við stutt en erfið veikindi.
Höggið er mikið og þó maður teljist
vera orðinn fullorðin kona þá verður
maður lítil stelpa á svona stundum.
Mamma mín var sterk kona, dugleg
og hreinskilin, og oft var erfitt að
horfast í augu við hana þegar hún
sagði skoðanir sínar, en þetta var
hennar og lagði hún mikið upp úr því
við mig að koma hreint fram við allt
og alla. Fyrir það þakka ég í dag.
Ævin hennar var ekki alltaf dans á
rósum en alltaf reis hún upp og kom
út sterkari og styrkari kona.
Í 6 ár bjuggum við saman í stóra
húsinu á Brekku, hún og pabbi á efri
hæðinni og ég með mína fjölskyldu á
neðri hæðinni. Ég væri ekki að segja
satt ef ég segði að sambúðin hefði
alltaf gengið vel, stundum urðum við
ósammála en það er sennilega vegna
þess að við vildum báðar ráða. En í
dag eru minningarnar um þennan
tíma mér mjög dýrmætar.
Við fórum tvær saman til Prag fyr-
ir tæpum 2 árum, svoleiðis ferðir
hvet ég allar mæðgur að fara í, bönd-
in urðu sterkari og vináttan varð
meiri á milli okkar eftir þá helgi.
Mamma kenndi mér einnig hversu
mikilvægt það væri að gleðja aðra og
ekki vera stöðugt að hugsa um sjálfa
mig. „Matur er mannsins megin“ má
segja að hafi verið einkunnarorð
mömmu, búrið yfirleitt fullt af ný-
bökuðum ástarpungum, kleinum eða
hjónabandsælu, nú eða rabbabara-
graut í skál. Hún passaði vel upp á
það að allir fengju sitt og vel það.
Minningarnar eru margar og of
langt mál að fara að telja þær allar
hér upp. Síðustu 2 mánuðir voru erf-
iðir, það var erfitt fyrir hana að þurfa
að takast á við það að vera búin að
missa sjón og vera þannig orðin upp
á aðra komin með alla hluti. Hún
vissi að hverju stefndi og var það
ekki létt verk þegar hún bað mig í lok
janúar að fara að finna ákveðinn
sálm sem hún hafði heyrt í útvarps-
messu, og marg-gekk á eftir því að
ég fyndi hann og hefði hann undir
höndum.
En í dag er komið að kveðjustund
og kveð ég mömmu mína með mikl-
um söknuði og þakklæti fyrir allt
sem hún var mér og gerði fyrir mig
og mína. Allar góðu minningarnar
munu ylja okkur í framtíðinni þegar
við tökumst á við lífið án hennar nær-
veru. Guð gefi pabba og okkur öllum
í fjölskyldunni styrk til að takast á
við sorgina og söknuðinn.
Á kveðjustund er margt að minnast á,
er móðurhjartað góða er hætt að slá.
En fátæk orð ei mikils mega sín,
á móti því sem gaf hún, höndin þín.
Og þegar lokið lífsins ferð er hér,
og læknuð þreyta vinnudagsins er,
hver minning verðu máttug heit og klökk,
um móðurást og kærleik hjartans þökk.
(Óskar Þórðarson frá Haga.)
Þórhildur.
Á mánudaginn var mér sagt að
amma mín, Anna á Brekku, væri lát-
in. Ég tók það nærri mér og fór að
hugsa um stundirnar okkar saman
eins og þegar ég fór til hennar á
sumrin. Hún hugsaði alltaf vel um
mig t.d. þegar ég og Bjarki frændi
minn fórum upp í Brekku, þá lét hún
okkur hafa nesti, kókómjólk og ást-
arpunga. Þegar við Bjarki gerðum
töfradrykk til að breyta eiginmanni
frænku okkar í frosk leyfði hún okk-
ur að nota flest allt í búrinu í drykk-
inn. Við náðum samt ekki að breyta
neinum í frosk. Svo gerði Anna besta
rabarbaragraut í heimi og þegar við
fórum að heyja fékk ég að keyra
traktorinn.
Anna var besta amma í heimi og
þótt hún hafi bara verið stjúpamma
mín þá var hún eina amman sem ég
þekkti. Það sem ég vildi segja í þess-
ari grein var að ég mun sakna hennar
mjög mikið og aldrei gleyma henni.
Ragnar Auðunn.
Það eru margar dásamlegar minn-
ingar sem koma upp í hugann ef
maður hugsar aftur til baka.
Þegar við krakkarnir vorum á
Brekku hjá ömmu og afa þegar við
vorum yngri var svo margt sem við
gátum fundið okkur að gera.
Þá kemur helst í hugann að gera
stíflu í læknum, hversu spennandi
var að fara í hænsnahúsið og ekki síst
að sulla saman töfradrykk.
Svo gat maður gengið að því vísu
að það var alltaf eitthvað til nýbakað
í búrinu. Ástarpungarnir hennar
voru svo rótgróinn partur í lífi okkar
allra sem voru nánir henni.
Maður fór oft heim með heilu stóru
dunkana fulla af ástarpungum.
Í seinni tíð þegar ég varð eldri töl-
uðum við saman um svo margt, þó
oftast það sem var efst á baugi
hverju sinni.
En núna er þessari löngu ferð sem
hófst fyrir um ári þegar hún veiktist
lokið.
Þessi ferð hefur verið löng og
ströng og margar hindranir í vegin-
um.
Þessum raunum sigrast því miður
fáir á, þó svo að amma hafi sýnt alveg
ótrúlegan styrk.
Á kveðjustund er margs að minn-
ast og margt að þakka. Við þökkum
þér fyrir alla þína gjafmildi og allar
þær góðu samverustundir sem við
áttum með þér.
Elsku amma, við vonum innilega
að þér líði vel núna og að þú vakir yfir
okkur.
Bjarki Þór Gunnarsson.
Móðursystir mín, Anna á Brekku,
var stór kona; hún var stór í þeirri
merkingu að hún lét eftir sig spor á
lífsins vegi og hún var stórbrotin og
óendanlega dugleg. Eftir henni var
tekið hvar sem var fyrir glæsileika,
reisn og myndarskap.
Þegar ég var stelpuhnokki komu
systkini móður minnar mikið til okk-
ar á Miklubrautina því þar var ávallt
til reiðu sæng eða viðurgjörningur
fyrir ættingja. Móðir mín var miklu
eldri en Anna en þær náðu vel saman
og um tíma á sokkabandsárum Önnu
var hún mjög mikið hjá okkur og
unnu þær báðar um tíma í Nesti í
Fossvogi sem var eiginlega fyrsta
bílalúgusjoppan í Reykjavík og þótti
því sérstakt að eiga þar bæði
mömmu og frænku í vinnu. Anna
stundaði líka vinnu á City hóteli og á
þessum árum var mikið um að fólk
notaði kvöldin saman til að spjalla,
sauma eða fara í bíó.
Þær áttu annað sameiginlegt
áhugamál en það var að búa til góðan
mat. Oft þegar hún var að koma af
vakt langaði hana í gott í svanginn og
mikið höfum við oft rifjað upp hvað
gott var að fá afgang með góðum
kartöflum og sósu.
Þegar móðursystir mín giftist Þor-
steini sínum á Brekku tók við nýr
kafli í lífi hennar, stórt heimili, mikill
gestagangur og börnin komu eitt af
öðru. Þórður, elsti sonurinn, er fædd-
ur í maí 1963 en Þorsteinn nokkru
seinna. Mitt fyrsta barn er fætt um
svipað leyti og því voru samskipti
okkar og fjölskyldu minnar mikil og
oft komu foreldrar mínir við á
Brekku með eitt eða fleiri af barna-
börnum sínum í heimsókn til Önnu
og Þorsteins og barnanna. Þvílíkar
móttökur. Hún snaraði fram veislu-
borði og eru ófáar minningar frá eld-
húsborðinu hjá Önnu. Börnin okkar
nutu þess að fá að kynnast kúm, kálf-
um, hænum og hundum. Seinna þeg-
ar Áslaug dóttir okkar var orðin 13
ára kom hún til Önnu eitt sumar til
að vera í snúningum og líta til með
Gunna sem þá var 7 ára og Þórhildur
að bætast í hópinn.
Minningar hennar um sterka og
kraftmikla ömmusystur eru henni
kærar og okkur öllum. Myndarskap-
urinn og reisnin sem einkenndi hana
og þau hjónin er eftirtektarverð enda
má segja að þegar litið var heim að
Brekku var ávallt allt í röð og reglu
og ekkert rusl að sjá. Mynd af bæn-
um prýddi m.a. dagatal fyrir all-
mörgum árum sem dæmi um fyrir-
myndarbæ.
Frænka mín átti ekki alltaf létta
daga en dagarnir í lífinu hennar eru
fleiri sem voru góðir og gáfu gleði.
Einstakt samband systranna frá
Hrísdal er til eftirbreytni og gefur
okkur sem erum af næsta legg tilefni
til að halda í góðar minningar um afa
og ömmu í Hrísdal sem gáfu þeim í
vöggugjöf dugnað, stolt og glæsilega
framkomu.
Dagarnir hennar sem hún ætlaði
að njóta eru nú allt í einu stöðvaðir. Í
heimsóknum til hennar í haust og
vetur sagði hún við mig: „Ég vonaði
að ég ætti fleiri ár en þetta.“ Svo
leiddi hún talið að öðru um góðu dag-
ana og spurningum um okkur og
börnin okkar. Og mikið er það líkt og
móðir hennar forðum daga sem vildi
ávallt vita um börnin og barnabörnin
og hvernig afkomendunum liði. Tím-
inn hennar kom of fljótt en hún tók
því af æðruleysi og með miklum
kjarki.
Takk fyrir allt, kæra frænka.
Þórunn Sveinbjörnsdóttir.
Skjótt hefur sól brugðið sumri,
því séð hef ég fljúga
fannhvíta svaninn úr sveitum
til sóllanda fegri;
sofinn er nú söngurinn ljúfi
í svölum fjalladölum,
grátþögull harmafugl hnípir
á húsgafli hvurjum.
(Jónas Hallgrímsson.)
Lífið er ekki alltaf sanngjarnt. Það
erum við óþyrmilega minnt á nú þeg-
ar Anna Sigurðardóttir frá Brekku í
Norðurárdal er látin, aðeins liðlega
sjötug að aldri. Þegar við héldum
upp á stórafmælið fyrir ári síðan lék
Anna á als oddi og engan óraði fyrir
að hún ætti þá svo skammt eftir ólif-
að. En í haust greindist hún með æxli
í höfði sem nú hefur dregið hana yfir
móðuna miklu.
Fyrir fáum árum brugðu þau Þor-
steinn búi eftir áratuga búskap á föð-
urleifð Þorsteins þar sem sjaldnast
var mikið um frístundir, en auk bú-
starfanna á Brekku leystu þau í
mörg ár af umsjónarmenn í orlofs-
húsabyggð BSRB í Munaðarnesi.
Þau fluttu í Borgarnes árið 2004 og
væntu þess að geta eytt efri árunum í
meiri rólegheitum enda sannarlega
búin að skila drjúgu ævistarfi. En
alltof skjótt var Anna kölluð „til sól-
landa fegri.“
Anna var mikill skörungur í hverju
sem hún tók sér fyrir hendur. Hún
var alin upp á barnmörgu heimili í
Hrísdal á Snæfellsnesi og þurfti
snemma að taka til hendinni við öll
hefðbundin sveitastörf. Fátt lét hún
sér fyrir brjósti brenna og heimili
hennar og Þorsteins að Brekku bar
glögg merki eljusemi hennar og
snyrtimennsku. Anna fylgdist vel
með þjóðmálum og hafði skoðanir á
mönnum og málefnum sem hún lét
óspart í ljós. Við eigum margar góðar
og dýrmætar minningar úr eldhús-
inu á Brekku þar sem iðulega var
spjallað um allt milli himins og jarð-
ar.
Anna reyndist okkur og börnum
okkar ákaflega vel. Hún lét sér annt
um velferð barnanna og var boðin og
búin að rétta hjálparhönd hvenær
sem var. Ósjaldan fóru þau til lengri
eða skemmri dvalar hjá henni og afa
þeirra á Brekku. Þar nutu þau ást-
úðar og hlýju í hvívetna og hún var
þeim sem besta amma. Fyrir það er-
um við ævinlega þakklát. Við kveðj-
um Önnu með virðingu og þökk.
Elsku Þorsteinn, Þórður, Þor-
steinn, Gunnar og Þórhildur, við
sendum ykkur og öðrum ástvinum
okkar dýpstu samúðarkveðjur.
Sigurbjörg og Árni Þór.
Mig langar að segja nokkur orð til
minningar um Önnu frænku.
Ég var oft hjá þeim Önnu og Þor-
steini á Brekku á árum áður. Þegar
Steini litli fæddist var ég að passa
Þórð, hann var mikið gæðabarn,
stilltur og þægur greyið, en stundum
fauk í litla kallinn en það lagaðist
fljótt.
Svo tíndi ég eggin frá öllum hæn-
unum hennar Önnu sem voru í gamla
húsinu. Svo var blessað fjósið og
kýrnar þar og kálfarnir sem þurfti að
nostra við. Ég var þar einn vetur
þegar Þórhildur var lítil, þá var mér
falið að ala upp nautkálf svo þegar til
kom var hann stærsta naut sem þar
hefur verið til.
Þær stundir sem ég hef átt á
Brekku hjá Önnu og Þorsteini hafa
allar verið yndislegar og góðar. Allt-
af var stórbrotið að koma til þeirra.
Ávallt voru móttökurnar eins og ég
væri eitt af hennar börnum.
Guð blessi ykkur Önnubörnin mín
og Þorsteinn minn.
Úrsúla M. Kristjánsdóttir
frá Hrísdal.
Anna Sigurðardóttir Æ, amma, hvar ertu? Æ, ansaðu mér.
Því ég er að gráta og kalla eftir þér.
Fórstu út úr bænum eða
fórstu út á haf?
Eða fórstu til Jesú í sælunnar stað?
(Höf. ók.)
Elsku amma, við söknum þín
rosalega mikið.
Þín,
Erna og Arnar Þór.
HINSTA KVEÐJA
✝
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma og
langamma,
ÓSK INGIBJÖRG EIRÍKSDÓTTIR,
Hamraborg 18,
Kópavogi,
lést á líknardeild Landspítalans í Kópavogi
mánudaginn 16. febrúar.
Útförin fer fram frá Kópavogskirkju mánudaginn
2. mars kl. 13.00.
Blóm og kransar vinsamlegast afþakkaðir en þeim sem vildu minnast
hennar er bent á líknardeild Landspítalans í Kópavogi í síma 543 1159.
Unnur Hjartardóttir, Jón Bjarni Bjarnason,
Þorvaldur P. Böðvarsson, Jenný Jóna Sveinsdóttir,
Böðvar Már Böðvarsson, Shirly Moralde,
Bergþór Grétar Böðvarsson,
ömmubörn og langömmubörn.
✝
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma og lang-
amma,
INGIBJÖRG ÞORSTEINSDÓTTIR
frá Hrauni,
Tálknafirði,
lést á hjúkrunarheimilinu Garðvangi fimmtudaginn
26. febrúar.
Útförin verður auglýst síðar.
Börn, tengdabörn, barnabörn og barnabarnabörn.