Morgunblaðið - 28.02.2009, Page 37

og plantaði við Kjarnagerði, þar sem
nú stendur kofinn sem reistur var í
sumar og plönturnar þar eru ekki
lengur litlar plöntur heldur stór tré,
heill skógur. Við munum halda skóg-
inum við, halda áfram að planta og
um ókomin ár munum við sækja okk-
ur jólatré í skóginn, skóginn sem
Dagur unni svo mjög. Barnabörnin
stór og smá eiga eftir að njóta þess að
gista í kofanum og vera í skóginum,
finna fyrir návist afa síns. Ég minnist
þess sl. sumar þegar við Sóley fórum
með honum niður á hólinn við ána til
að skoða skjólbeltið sem hann var bú-
inn að planta þar, yllirinn dafnaði svo
vel og var svo fallegur, við pössum
upp á yllinn í framtíðinni, höldum
áfram þar sem frá var horfið og rækt-
um skóginn og skjólbeltið.
Ég kveð tengdaföður minn, þennan
merkilega mann, með söknuði og
þakka honum samfylgdina, hún var
löng og góð og ég lærði margt á
henni.
Takk fyrir allt.
Margrét Ásgeirsdóttir.
Elsku afi minn.
Það er ótrúlega erfitt að kyngja því
að þú sért farinn, að hugsa til þess að
þegar maður kemur núna í sveitina að
þá sé enginn afi til að taka á móti
manni og faðma mann. En við eigum
allar góðu og skemmtilegu minning-
arnar sem lifa að eilífu. Eins og þegar
þú varst alltaf að fara í fjárhúsið, þú
komst til mín rólegur eins og þú varst
alltaf og spurðir hvort ég vildi koma
með. Auðvitað vildi ég koma með og
ég dreif mig alltaf á fætur og í útifötin
mín og svo beið ég og beið, ég þoldi
aldrei hvað þú varst lengi enda tókstu
þér nægan tíma til að gera allt og ég
var svo óþolinmóð.
En svo komstu loksins og við lögð-
um af stað út í fjárhús, ég hljóp alltaf
annað hvort á undan þér til að vera
fyrst eða labbaði rólega með þér og
hélt í höndina þína. Það var líka alltaf
svo gaman þegar maður kom til ykk-
ar ömmu, þá sast þú alltaf við eldhús-
borðið að leggja kapal. Og ef þú varst
ekki inni í eldhúsi varstu út í smíða-
skemmu að gera eitthvað fallegt fyrir
ömmu, skálar eða eitthvað sniðugt.
Maður kom alltaf inn og það var svo
góð lyktin af saginu og ég var alltaf að
sópa fyrir þig gólfið þar. Ég var
reyndar alltaf með svo stóran kúst og
ég var svo pínu lítil að ég lamdi þig
alltaf óvart með kústinum, þangað til
þú fannst kúst með styttra skafti svo
að ég gæti ekki lamið neinn, en mér
fannst ég svo stór og sagði að ég ætl-
aði ekkert að nota barnakústinn, svo
alltaf þegar ég var að sópa þurftirðu
að passa þig að verða ekki laminn.
Þú varst líka svo mikill grínisti, þú
varst alltaf að gera grín að ömmu og
segja fyndna og skrítna hluti.
Svo fékkstu krabbameinið, ég man
svo eftir því þegar mamma sagði mér
frá því. Ég hafði aldrei á ævi minni
orðið jafn hrædd, ég vissi ekkert hvað
ég átti að gera. Svo varðstu alltaf
veikari og veikari og ég hræddari og
hræddari, en þú varst samt svo sterk-
ur og duglegur. Þú meira að segja
komst til að sjá mig leika í Sölku
Völku, þó svo að þú værir byrjaður að
sjá hálf illa og þoldir ekki að fara í
leikhús. En þú komst samt bara til
þess að geta séð mig og ég var svo
ánægð þegar ég sá þig úti í salnum.
Þegar þú varst orðinn mjög veikur
vissi ég aldrei hvað ég átti að segja við
þig, sérstaklega eftir að þú varst bú-
inn að fara í allar lyfjameðferðirnar
og gast ekki lengur talað. Það var svo
erfitt að sjá þig svona mjóan og veik-
an. En svo þurfti maður að reyna að
sætta sig við að það væri betra ef þú
myndir fara sem fyrst.
Svo kom sá dagur sem við biðum
eftir. Þú fórst. Það er svo erfitt að
huga um það að ég á aldrei eftir að
sjá, faðma eða tala við þig aftur. En
ég hef alltaf þessar góðu minningar
um okkur og alla skemmtilegu hlut-
ina sem við gerðum saman.
Ég elska þig af öllu mínu hjarta og
ég sakna þín endalaust mikið og ég
veit að við eigum eftir að hittast ein-
hvern tíma aftur.
Heimurinn breytist og mennirnir með
aldurinn yfir mig færist
ekki er allt sem fyrir skal séð
og oft sem lífslöngun særist
Öllum holl er fyrirmynd
í hörðum heimi nú
fyrir norðan geymd sem gull í lind
já, afi, það ert þú.
(Ninni.)
Ída.
Þegar ég sest niður til að minnast
Dags frænda míns koma margar
minningar upp í hugann. Hann var
búinn að vera veikur lengi en við von-
uðum öll að honum tækist að komast
yfir þetta. Því miður fór það ekki svo.
Við sem þekktum hann stöndum eftir
hnípin, ósátt við að hann skyldi ekki
fá að vera lengur með okkur en líka
fegin því að hann þarf ekki að þjást
lengur. Mér þótti alltaf svo vænt um
þennan frænda minn, alveg frá því ég
var barn. Ég man fyrst eftir honum
þegar hann bjó um tíma hjá foreldr-
um mínum í Reykjavík. Fyrstu sam-
skipti okkar Dags sem ég heyrði
mömmu tala um voru þegar hún
sendi þennan yngri bróður sinn til að
sækja mig í leikskólann. Mamma seg-
ir að við höfum gengið sitthvorumeg-
in á götunni á leið heim, bæði bálreið
og ég háskælandi yfir því að hann
skyldi sækja mig en ekki mamma.
Hann náttúrlega dauðskammaðist sín
fyrir að láta sjá sig með þennan
óþekka krakka og þegar heim kom
tilkynnti hann systur sinni að hann
mundi ekki sækja mig oftar! En við
sættumst fljótt og þetta var í eina
skiptið á ævinni sem ég varð ósátt við
hann. Ég hef oft rifjað það upp að
þegar ég var um tíma hjá afa og
ömmu sex ára gömul bjó hann enn
heima. Á þeim tíma tíðkaðist að
hleypa fénu út á morgnana og upp í
heiði og sækja það aftur þegar leið á
daginn. Flesta daga leyfði hann mér
að koma með sér til að smala þótt ég
væri ekki eldri og ég man að hann
hélt í höndina á mér á leið upp brekk-
una. Einhvern tíma elti dalalæðan
okkur upp heiðina sem mér fannst al-
veg stórmerkilegt. Eftir að Dagur
kynntist Guðrúnu og þau fluttust í
húsið sitt var Lárus bróðir minn hjá
þeim nokkur sumur um leið og ég var
hjá afa og ömmu. Þetta voru
skemmtilegir tímar og mér finnst að
það hafi verið sól alla daga. Við vorum
að tala um það systkinin um daginn
að það bæri hvergi skugga á þær
góðu minningar sem eigum frá þess-
um árum. Seinna þegar ég flutti norð-
ur með mína eigin fjölskyldu höfðum
við mikið samband við fjölskylduna í
Breiðanesi. Það var alltaf gott að
koma í Breiðanes eða fá þau yfir til
okkar. Maður gat verið algerlega
maður sjálfur í návist þeirra og oft
var mikið spjallað og hlegið. Það var
svo gott að hafa þau svona nálægt sér
og ég mun aldrei gleyma því hvað þau
reyndust okkur vel þegar við þurftum
að fara með Hörð til Gautaborgar.
Ég sé Dag fyrir mér ganga suður
eftir brautinni á leið í húsin með
hendur fyrir aftan bak og mér finnst
svo tómlegt að hugsa til þess að hann
skuli ekki vera þarna lengur. Hann er
órjúfanlega tengdur þeim góðu minn-
ingum sem ég á úr Reykjadalnum
bæði sem barn og fullorðin. Ég sendi
Guðrúnu, strákunum þeirra öllum og
þeirra fjölskyldum mínar innilegustu
samúðarkveðjur.
En víst er það gott að geta
gefið þann tón í strengi
sem eftir að ævin er liðin
ómar þar hlýtt og lengi.
Nú sit ég hér hljóður og hugsi
og horfi yfir gömul kynni.
Og söknuður breytist í blessun
og bæn yfir minning þinni.
(S.F.)
Blessuð sé minning Dags Tryggva-
sonar.
Unnur
Harðardóttir.
Elsku Dagur.
Ég man þegar ég kom í Breiðanes í
fyrsta skipti með pabba og ömmu, ég
var örlítið feimin en einnig mjög
spennt. Þú varst við garðslátt fyrir
framan bæinn, Guðrún var á fullu að
ryksuga og Trausti hoppaði og skopp-
aði úti í sólskininu. Þið tókuð mér öll
með opnum örmum og á ég frábærar
æskuminningar frá þessum tíma með
ykkar hjartkæru fjölskyldu og á ég
ykkur margt að þakka.
Eftir árin tvö í sveitinni hjá ykkur
Guðrúnu þá var alltaf jafn gaman að
koma til ykkar í heimsókn enda var
það svolítið eins og að koma heim aft-
ur eftir langa fjarveru. Þegar maður
hugsar aftur í tímann man maður
best eftir þeim hamingjustundum
með fólki sem hvað mest hrærði
hjarta manns á lífsleiðinni, og varst
þú meðal þeirra allra fremstu þar í
flokki. Þú varst alltaf svo hlýlegur í
umgengni og aldrei var langt í brosið
og hláturinn. Allra þeirra fjölmörgu
góðu stunda sem við áttum saman
mun ég minnast með gleði í hjarta og
er ég einstaklega þakklát fyrir að
hafa kynnst þér og þinni yndislegu
fjölskyldu.
Þín verður sárt saknað og mun ég
alltaf hugsa til þín með gleði einfald-
lega vegna þess hve frábær þú varst.
Ég kveð þig með miklum söknuði og
þú munt ávallt eiga stóran stað í
hjarta mínu.
Ég sendi þér kæra kveðju
nú komin er lífs þíns nótt,
þig umvefji blessun og bænir
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði nú sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því,
þú laus ert úr veikinda viðjum
þín veröld er björt á ný.
Ég þakka þau ár sem ég átti
þá auðnu að hafa þig hér,
og það er svo margs að minnast
svo margt sem um hug minn fer,
þó þú sért horfinn úr heimi
ég hitti þig ekki um hríð,
þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sigurðardóttir.)
Olga Kristín.
Elsku Dagur.
Mikið eru síðustu dagar búnir að
vera erfiðir en samt er svo gott að þú
hafir fengið loks að fara og komast frá
þessum veikindum. Ég gat ekki verið
hjá þér síðustu dagana þína og þótti
frekar erfitt. En í staðinn þá sátum
við mæðgur heima og hugsuðum til
þín og kveiktum á kerti. Ég á svo heil-
margar minningar um þig og oft kem-
ur upp í hugann hvað við spiluðum oft
og meira að segja sama hve veikur þú
varst. Takk fyrir mig og okkur öll.
Flýg ég og flýg
yfir furuskóg,
yfir mörk og mó,
yfir mosató,
yfir haf og heiði,
yfir hraun og sand,
yfir vötn og vídd,
inn á vorsins land.
Flýg ég og flýg
yfir fjallaskörð,
yfir brekkubörð,
yfir bleikan svörð,
yfir foss í gili,
yfir fuglasveim,
yfir lyng í laut,
inn í ljóssins heim.
(Hugrún.)
Hvíl í friði.
Heiðrún Harpa
Gestsdóttir.
Minningar 37
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 28. FEBRÚAR 2009
og áttum við ótal góðar stundir sam-
an. Ég man vel eftir því þegar ég var
nýorðinn sex ára og var að fara með
þér yfir í sveitina í smá vist, rétt fyrir
jólin. Við vorum að keyra á Land Ro-
vernum í gegnum ófæru, eins og veg-
urinn var kallaður inni í botni, þegar
framhurðin mín megin opnaðist upp
á gátt. Vettlingarnir sem ég var
nýbúinn að fá frá þér og ömmu í af-
mælisgjöf fuku út úr bílnum. Þú
stoppaðir og fórst út til að athuga
hvort þú myndir finna þá en þeir
voru löngu horfnir. Brosandi komstu
inn í bílinn með vettlingana þína og
sagðir við mig: „Hérna, þú mátt eiga
mína en hún amma þín verður fljótt
að prjóna nýja handa þér.“ Ég var
svo ánægður með að fá að eiga eitt-
hvað sem þú áttir og notaðir.
Núna ertu kominn á góðan stað ég
veit að þú ert hamingjusamur og þér
líður vel. Þú verður mér alltaf mikill í
minningunni vegna þess að þú
kenndir mér ýmislegt sem ég nota í
mínu daglega lífi. Ég elska þig og
hugsa til þín um ókomna framtíð.
Einar Haukur.
Elsku afi, nú er komin stundin sem
ég hef mest kviðið, að kveðja þig. Þú
hefur verið órjúfanlegur partur af lífi
mínu svo lengi sem ég man. Ekki var
ég gamall þegar ég strauk af leik-
skólanum, skreið uppí bíl til þín og
heimtaði að fá að fara með heim í
sveit og ekki hafðir þú hjarta til að
segja nei við litla drenginn þinn. Því
hjá ykkur ömmu vildi ég ávallt vera.
Elsku afi, nú ert þú horfinn á braut
og eftir er stórt skarð í hjarta mínu.
En ég á ótal margar minningar um
þig sem ég ylja mér við og kem til
með að deila með börnunum mínum
um ókomna tíð. Þú munt ávallt eiga
þinn sess í hjarta mínu, hvíldu í friði.
Gunnar
Ólafsson.
Elsku afi
Þegar ég hugsa til baka um allar
stundirnar okkar saman hvort sem
það var í fjósinu eða þegar við sóttum
kýrnar, þá eru þetta margar af mín-
um bestu minningum. Ég var eitt
sinn spurður að því af hverju ég
þyrfti að fara í sveitina, og þegar ég
hugsaði mig um, þá var það ekki
spurning um hvort ég þyrfti heldur
að ég hlakkaði alltaf til þess að koma
í vist í sveitinni.
Minn uppáhaldsvetur var þegar ég
bjó í sveitinni í tíunda bekk. Um
helgar þegar við vorum nýbúnir með
hádegismatinn fórum við alltaf inn í
stofu og lögðum okkur í 10-15 mín-
útur áður en við fórum út aftur. Það
má segja að ég hafi alist upp hjá þér,
því þegar ég var ekki í skólanum var
ég oftast í sveitinni. Þú kenndir mér
að vinna og stappaðir í mig stálinu
þegar til þurfti. Eitt sem þú sagðir
man ég eins og það hefði gerst í gær,
við vorum að koma úr fjósinu og það
var heiðskír himinn og fallegt sum-
arveður eins og það gerist best. Þú
sagðist alltaf hafa reynt að kenna
okkur strákunum að í gamla daga
komstu upp á toppinn með hörku og
dugnaði, og bentir með hendinni, en í
dag er það bara hálf leið, þú þarft að
mennta þig og með dugnaði og hörku
kemstu á toppinn.
Þín verður sárt saknað, en núna
ert þú kominn á betri stað og færð að
hvíla þig. Ég elska þig,
Jón Aðalsteins.
Afi minn var vinur minn, hann
sagði okkur sögur um margt sem
hann hafði upplifað. Þegar ég kom
heim úr skólanum þá var hann alltaf í
glugganum veifandi. Síðan hringdi
hann í okkur systur og bað okkur að
koma til sín. Þegar við komum gaf
hann okkur alltaf eitthvað gott. Allt-
af þegar ég eldaði eða bakaði eitt-
hvað þá buðum við ömmu og afa í
kaffi og hann borðaði alltaf það sem
ég bakaði þótt honum þætti það ekki
gott. Hann var góður afi og góður
vinur.
Þín afastelpa,
Hafdís Katla.
Elsku afi minn.
Ég vil byrja á því að þakka þér fyr-
ir allar gamlar og góðar stundir sem
við áttum saman, einnig fyrir allt
sem þú hefur kennt mér sem ég veit
að verður mér gott vegarnesti í líf-
inu. Það er mér mikill heiður að hafa
fengið að kynnast þér og vera hjá
þér.
Núna ert þú í góðum höndum og
vonandi færðu að gera það sem þú
vilt, taka í nefið og allt hitt. Núna
kveð ég þig og við sjáumst aftur eftir
mörg ár.
Þó að kali heitur hver,
hylji dali jökull ber,
steinar tali og allt hvað er,
aldrei skal ég gleyma þér.
(Úr vísumVatnsenda-Rósu.)
Kveðja, þinn nafni
Skúli.
Ég mun sakna þess þegar hann
veifar mér úr stofuglugganum þegar
ég var úti að leika mér. Þegar mér
leið illa var hann líka alltaf til staðar.
Það var gaman þegar við vorum sam-
an í dráttarvélinni. Þegar ég var að
fara í ferðalag gaf hann mér alltaf
fullt af peningum, að mér fannst, en
það var allt klinkið sem átti til í vesk-
inu sínu og stundum gaf hann mér
seðil. Það var gaman þegar ég náði í
póstinn fyrir hann þá gaf hann mér
alltaf brjóstsykur eða súkku-
laðimola. Ég sakna þín, afi minn.
Þín afastelpa,
Heiðdís Birta.
Nú er komið að kveðjustund, elsku
vinur. Það er erfitt að sitja hér við
eldhúsborðið hjá þér, horfa á stólinn
þinn auðan og rifja upp stundirnar
okkar saman. Við náðum ávallt mjög
vel saman, vorum óhrædd við að
bauna aðeins hvort á annað og hafa
gaman af. Ég tel mig heppna að hafa
orðið þess heiðurs aðnjótandi að fá
að kynnast þér. Þú komst svo sann-
arlega til dyranna eins og þú varst
klæddur og sagðir hlutina eins og
þeir voru. Börnin munu fá að heyra
ófáar sögurnar af afa Skúla í sveit-
inni og tíminn sem við fengum saman
nú í janúar mun lifa lengi í minning-
unni.
Elsku Skúli, hvíldu í friði.
Brynja Björg Vilhjálms-
dóttir, Vilhjálmur Blær og
Dagbjört Lilja Gunnarsbörn.
Ég var um fermingaraldur, þegar
ég kynntist honum Skúla á Gemlu-
falli, sem átti eftir að verða eiginmað-
ur elstu systur minnar. Ég man fyrst
eftir honum þegar hann kom í heim-
sókn og við yngri systkinin vorum
forvitin að sjá þennan myndarlega
mann sem hún var farin að skjóta sig
í. Unga parið gifti sig og fór að búa á
Gemlufalli ásamt fósturforeldrum
Skúla, Ágústu Guðmundsdóttur og
Jóni Ólafssyni.
Þau hjónin tóku hann barnungan í
fóstur og þar ól hann allan sinn aldur.
Skúli vann við ýmsa farþegaflutn-
inga ásamt búskapnum. Áður en veg-
ur kom fyrir fjörðinn var fólk ferjað
yfir til Þingeyrar og var sú þjónusta í
höndum Jóns og síðar Skúla. Strax
og hann hafði aldur til fór hann að
aka bíl og var vinsæll bílstjóri. Um
árabil flutti hann héraðslækninn
milli staða, oft um hávetur við erfiðar
aðstæður en hann var þaulkunnugur
öllum vegum og vegleysum í hér-
aðinu.
Mér er Skúli minnisstæðastur frá
heimsóknum mínum vestur. Alltaf
tók hann okkur systkinunum og öllu
okkar fólki opnum örmum. Hann gaf
sér góðan tíma til að spjalla og ég
minnist margra stunda í eldhúsinu
yfir morgunkaffinu, hann nýkominn
úr fjósinu og gestirnir vart komnir á
fætur. Skúli og Gagga fóru líka ófáar
ferðir með gestina sína á kvöldin
þegar vinnudeginum var lokið eða
um helgar ef svo bar undir. Oft lá
leiðin út að Arnarnesi þar sem veg-
urinn endar eða farið var fyrir fjörð,
gjarnan ekið út fyrir Sveinseyri og
gamlar sögur rifjaðar upp á leiðinni.
Á Gemlufalli var bensínafgreiðsla
og símstöð áður fyrr og einnig póst-
þjónusta til skamms tíma. Margir
áttu þar leið um og var jafnan gest-
kvæmt. Ýmsir litu við og fjölmörgum
erindum þurfti að sinna hvort sem
var í gegnum síma eða inni í eldhúsi
yfir kaffibolla. Öllum sinnti Skúli
með hlýju og vinsemd, gaf sér tíma,
ræddi málin og sló oft á létta strengi.
Í sveitinni sinni undi hann sér best
en naut þess samt að ferðast um
landið, hitta vini og kunningja og
kynnast búskap í öðrum sveitum.
Fyrir þremur árum veiktist Skúli
alvarlega, þurfti að gangast undir
uppskurð og náði aldrei góðri heilsu
upp frá því. Það var honum ekki að
skapi að þurfa að draga sig í hlé frá
daglegum störfum en heima á
Gemlufalli leið honum best. Þar gat
hann líka verið lengst af með aðstoð
Göggu sem annaðist hann af ein-
stakri alúð.
Við systkinin viljum þakka Skúla
samfylgdina og biðja Guð að blessa
systur okkar og alla þeirra afkom-
endur.
Guðrún Jónsdóttir.
 Fleiri minningargreinar um Skúla
Sigurðsson bíða birtingar og munu
birtast í blaðinu næstu daga.