Morgunblaðið - 28.02.2009, Blaðsíða 34

34 Minningar
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 28. FEBRÚAR 2009
✝ Guðrún KaritasOttesen fæddist í
Arnarfelli í Þing-
vallasveit 23. febrúar
1925. Hún lést á
Kumbaravogi 23.
febrúar sl. Foreldrar
hennar voru hjónin
Hildur Hansína
Magnúsdóttir og
Snæbjörn Guðmunds-
son. Systkini Guð-
rúnar eru Ása,
Magnea, d. 1977,
Ingiríður Magnea,
Berþóra, Guðmundur
Hildur og Pétur, d. 23.12. 1941.
16 ára fer Guðrún í Húsmæðra-
skóla að Laugalandi í Eyjafirði.
Árið 1945 flytur hún að Efstadal
og giftist Sigurði Sigurðssyni, d.
2. desember síðastliðinn. For-
eldrar hans voru hjónin Jórunn
Ásmundsdóttir og Sigurður Sig-
urðsson bóndi í Efstadal. Börn og
fjölskylda: 1) Sigurður, f. 7.8.
1946, maki Lilja Dóra Eyþórsd. f.
17.11. 1948, börn þeirra a) Sigrún,
f. 9.9. 1967, maki Stefán Róbert
Gissurarson, f. 10.7. 1967, börn
þeirra Diðrik, f. 10.11. 1988 og
Ásta Lilja, f. 18.6. 1995. b) Sig-
urður, f. 11.12. 1971, maki Anna
Björg Sigurðard. f. 29.1. 1970,
börn þeirra Arnar Bjarki, f. 3.5.
1992, Glódís Rún, f. 12.2. 2002 og
Védís Huld, f. 5.1. 2004. c) Eyþór,
f. 24.5. 1983, sambýlisk. Nanna
þrjár dætur, og Sölva Arnarsson,
f. 3.10. 1981, kvæntur Kristínu
Ingunni Haraldsd., f. 20.10. 1983,
þau eiga tvo syni. 4) Jórunn, f.
9.3. 1957, maki Halldór Rúnar
Vilbergsson, f. 22.2. 1963. Synir
þeirra eru Guðmundur, f. 11.7.
1991 og Hilmar Þór, f. 18.7. 1993.
Fyrir átti Jórunn Hjalta Jóhanns-
son, f. 12.5. 1982, unnusta Liene
Alekse, f. 20.1. 1987. 5) Ásmund-
ur, f. 23.10. 1958, sambýlisk. Elva
Gunnlaugsd. f. 29.2. 1964, dætur
þeirra eru Karitas Ottesen, 22.7.
1989, unnusti Sverrir Sig-
urjónsson, Bjarkey Líf, f. 23.6.
1994, Betty Freyja, f. 1.7. 1997.
Fyrir átti Ásmundur Mörtu, f.
29.6. 1985. 6) Ása Björk, f. 21.11.
1960, sambýlismaður Egill Þór
Ragnarsson, f. 7.12. 1959. Börn
Ásu eru Ingibjörg Guðríður, f.
9.4. 1984, Hjörtur Freyr, f. 13.2.
1987, og Sigrún Kristjana, f.
21.7. 1990, Hjartarbörn.
Guðrún og Sigurður bjuggu
hefðbundnum búskap í Efstadal.
Búskapur var rekinn af miklum
myndarskap og Guðrún mynd-
arleg húsmóðir. Hún hafði mik-
inn áhuga á félagsstörfum og var
formaður Kvenfélags Laugdæla í
16 ár og í skólanefnd Barnaskól-
ans á Laugarvatni. Þau voru
samhent og bjuggu í Efstadal til
ársins 1991 en fluttu þá á Selfoss.
Sama ár reistu Guðrún og Sig-
urður sumarhús í landi Efstadals.
Guðrún verður jarðsungin frá
Skálholtskirkju í dag og hefst at-
höfnin kl. 13. Jarðsett verður í
Miðdal.
Rún Sigurðard. f.
23.9. 1983, sonur
þeirra Óskar Ingi, f.
13.5. 2007. 2) Gunn-
hildur, f. 2.10. 1950,
sambýlism. Gestur
Sæmundsson, f. 3.8.
1946. Börn Gunn-
hildar og Þóris Jóns-
sonar: a) Jón Þór, f.
30.12. 1972, sam-
býlisk. Arndís Hild-
ur Jónsdóttir, 30.10.
1975, börn þeirra
eru Sara Björk, f.
29.7. 1995, Arnar
Freyr, f. 16.8. 2001 og Karen
Birta, f. 13.12. 2004. b) Reynir, f.
23.12. 1974, maki Íris Sigurðard.
f. 2.9. 1976, börn þeirra eru Vikt-
or Andri, f. 15.7. 1999, og Belinda
Ýr, f. 25.12. 2004. c) Guðrún Val-
dís, f. 11.8. 1979, maki Sigurbjörn
Dagbjartsson, f. 8.12. 1976, börn
þeirra eru Karitas Líf, f. 6.7. 2004
og Dagbjört Ýr, f. 26.6. 2008. Fyr-
ir átti Guðrún, Karolínu Ívars-
dóttur, f. 7.2. 1999 og fyrir átti
Sigurbjörn Arney Ingibjörgu, f.
28.10. 1994. 3) Snæbjörn, f. 17.4.
1954, maki Björg Ingvarsd. f.
21.6. 1958, dætur þeirra eru Guð-
rúnu Karitas, f. 8.12. 1989 og
Linda Dögg, f. 24.2. 1993. Fyrir á
Snæbjörn Sólrúnu Birnu, f. 20.7.
1979 og fyrir á Björg, Höllu Rós
Arnarsdóttur, f. 14.5. 1978, gift
Björgvini Jóhannessyni, þau eiga
Elskuleg móðir mín lést á Kumb-
aravogi hinn 23. febrúar, á 84 ára af-
mælisdegi sínum. Mamma missti
móður sína í febrúar árið sem hún
fermdist. Það markaði allt hennar líf
og ég fann alltaf hvað hún saknaði
móður sinnar mikið.
Ég veit ekki hvað ég var gömul er
ég man fyrst eftir mömmu, líklega er
það þegar hún var í jólabakstri.
Ærslagangur í okkur systkinunum
var mikill á þessum tíma. En mamma
var alltaf róleg og ekki minnist ég
þess að hamagangurinn í okkur
angraði hana. Ég segi alltaf að svona
konur eins og mamma eiga að fá orð-
ur. Hvað hún var dugleg, þolinmóð
og þrautseig. Hún var alla daga vik-
unnar, allar vikur og mánuði ársins
að hlúa að öðrum, elda mat og þrífa
bæinn. Þegar ég var krakki að alast
upp þá er mér það svo minnisstætt
hvað það var alltaf mikið af fólki
heima. Það var svo mikið fjör í sveit-
inni og svo gestkvæmt á sumrin og
öll frændsystkinin komu og voru í
sveitinni. Mömmu og pabba fannst
sjálfsagt mál að sem flest systkina-
börnin fengju að kynnast sveitalíf-
inu. Mamma sagði mér frá fyrsta
stráknum sem kom í sveit til hennar
og pabba, drengurinn grét mikið og
fannst hræðilegt að vera sendur í
sveit. Mamma sagði honum að hafa
ekki áhyggjur, hann fengi ekki að
vera svona vansæll í sveitinni hjá
þeim. Hún skyldi senda hann suður
með Ásmundi mági sínum eftir tvo
daga ef hann vildi ekki vera lengur.
Hann var hjá þeim út sumarið og að
sjálfsögðu hágrét hann um haustið
þegar hann átti að fara í bæinn, það
var búið að vera svo dásamlega gam-
an. Það er líka yndislegt að heyra í
samferðafólki þínu. Allir bera þér svo
vel söguna.
Þrátt fyrir rólegt og fágað yfir-
bragð þitt þá var stutt í glettnina.
Það var alltaf mikill spenningur hjá
krökkunum mínum að komast til
ykkar í sveitina og eiga þau einungis
góðar minningar um ykkur pabba.
Takk fyrir hvað þú varst góð við
börnin mín. Eftir að pabbi lést hinn
2. desember síðastliðinn þá breyttist
allt hjá mömmu, blikið í augum henn-
ar hvarf og hún varð aldrei söm aft-
ur. Augu mömmu voru týnd og tóm.
Þegar við Egill heimsóttum hana eft-
ir lát pabba þá sagði Egill við mig.
„Mikið hafa pabbi þinn og mamma
átt fallegt og traust samband.“
Elsku mamma mín, það eru ekki
margir sem komast með tærnar þar
sem þú varst með hælana. Ég get
ekki lýst því hvað það var sárt að vita
af þér einni eftir fráfall pabba. Og
hvað þessi erfiði sjúkdómur lagðist
þungt á þig. Þrátt fyrir veikindin
hélstu blíðu þinni og virðingu til síð-
asta dags.
Mig langar að koma á framfæri
þakklæti til alls starfsfólks Kumb-
aravogar fyrir umhyggju, hlýju og
notalegheit sem foreldrum okkar
voru sýnd umfram það sem hægt er
að ætlast til af starfsfólki.
Mín trú er að hinir látnu séu komn-
ir aðeins á undan og ég held að það
hafi verið miklir fagnaðarfundir hjá
þér, pabba og foreldrum þínum á af-
mælisdaginn þinn.
Hvíl í friði, elsku mamma mín,
hlakka til þegar við hittumst aftur.
Takk fyrir allt. Þín dóttir
Ása Björk.
Viljurðu hjálpa – veittu mér ljós
– veittu mér fögnuð og himnanna rós.
Ljáðu mér vængi og lækjarins nið
lof mér að finna himneskan frið.
Uss – ekki hátt – ég heyri í þeim –
hjörtum sem slá um gjörvallan geim,
kliður svo bjartur í klukknanna hljóm,
í klettunum syngja – fegurstu blóm.
Lof mér að komast í þennan heim.
Ljáðu mér vængina – heim!
(Sigurður Stefán Baldvinsson)
Mig langar til að kveðja tengda-
móður mína, Guðrúnu Ottesen, með
nokkrum orðum en hún lést á afmæl-
isdaginn sinn, 23. febrúar sl., á
Kumbaravogi. Ég hitti Guðrúnu
fyrst fyrir rúmlega 20 árum þegar ég
kynntist Snæbirni, syni hennar, sem
bjó þá félagsbúi með foreldrum sín-
um í Efsta-Dal. Guðrún tók mér
strax opnum örmum og bauð mig vel-
komna á heimili sitt. Eftir að þau
hjónin fluttu í burtu frá Efsta-Dal
komu þau alltaf aftur í sveitina eins
og farfuglarnir á vorin. Dætur okkar
voru vanar að segja „nú er farið að
grænka, þá fara afi og amma að
koma“, en þau áttu sumarbústað í
túnfætinum hjá okkur.
Þau Guðrún og Sigurður voru
myndarleg hjón og stóðu þétt saman
þegar ég hitti þau fyrst. Mér var sagt
að Guðrún hefði verið mjög virk í
samfélaginu og það var hlustað á
hana þegar hún tók til máls. Ég tók
sérstaklega eftir því hvað þau hjónin
voru dugleg og kraftmikil miðað við
aldur þegar ég kom í Efsta-Dal, en
fljótlega tók ég því sem sjálfsögðum
hlut, þannig var það einfaldlega. Og
alla tíð voru þau á fullu þegar þau
komu í sveitina, meðan heilsan leyfði.
Ég kemst ekki hjá því, þegar ég
minnist hennar, að minnast Sigurðar
líka því í mínum huga voru þau eitt.
Ég vil þakka fyrir allt sem ég borg-
arbarnið lærði af þeim og allar stund-
irnar sem við áttum saman, ekki síst
allt spjallið um gamla tímann. Við
munum sakna þess að sjá þau ekki á
ferðinni á Hondunni um landið að
fylgjast með lífinu í sveitinni.
Björg.
Elsku amma mín, mér finnst eins
og það hafi verið í gær þegar við vor-
um að skottast tvær saman upp í bú-
stað, þú varst alltaf að kenna mér
eitthvað sniðugt og segja mér sögur
úr sveitinni. Uppáhaldið mitt var
þegar við tókum upp jarðarberin. Þú
leyfðir mér alltaf að fá bestu berin,
tókst þau frá fyrir mig, ég held að ég
hafi spurt þig í hvert einasta skipti
þegar ég kom til þín í sveitina „Hve-
nær verða jarðarberin tilbúin?“ Þú
hlóst bara að mér. Ég trúi að þú sért
núna með afa í bíltúr að skoða landið,
þið vilduð alltaf taka aukakrók á
Þingvöllum, fóruð alltaf lengri leiðina
og ég var alltaf svo óþolinmóð að
komast upp í sveit að hitta Guðrúnu
frænku. Ég gerði mér aldrei grein
fyrir hvað ég er lík ykkur á þann
hátt, ég elska að taka aukakrók núna,
skoða allt í kringum mig. Mamma
sagði alltaf að ég væri skírð í höfuðið
á þér og afa, ykkur báðum, og það
gerir mig ekkert smá stolta í dag.
Eitt skipti stoppuðum við og fengum
okkur pínu göngutúr rétt hjá Þing-
völlum, þá fundum við lítinn fugl sem
var dáinn. Þú varst ekki lengi að
finna poka til að setja hann í og við
fórum upp í sveit þar sem við grófum
hann í skóginum. Alltaf að hugsa um
aðra, þannig varst þú.
Þú veiktist svo hratt og fórst frá
okkur og það var svo erfitt að sjá þig
fara svona. Ég er svo þakklát fyrir
allan tímann sem ég fékk með þér og
það að fá að kynnast þér, ég vona að
ég fái að vera með þér í næsta lífi því
að öll börn eiga að fá þau réttindi að
eiga svona yndislega ömmu eins þig.
En meðan árin þreyta hjörtu hinna,
sem horfðu eftir þér í sárum trega,
þá blómgast enn, og blómgast ævinlega,
þitt bjarta vor í hugum vina þinna.
(Tómas Guðmundsson.)
Sigrún Kristjana Hjartardóttir.
Drottinn er minn hirðir, mig mun
ekkert bresta.
Á grænum grundum lætur hann mig
hvílast,
leiðir mig að vötnum,
þar sem ég má næðis njóta.
Hann hressir sál mína,
leiðir mig um rétta vegu
fyrir sakir nafns síns.
Jafnvel þótt ég fari um dimman dal,
óttast ég ekkert illt,
því að þú ert hjá mér,
sproti þinn og stafur hugga mig.
Þú býr mér borð
frammi fyrir fjendum mínum,
þú smyr höfuð mitt með olíu,
bikar minn er barmafullur.
Já, gæfa og náð fylgja mér
alla ævidaga mína,
og í húsi Drottins bý ég
langa ævi.
(23. Davíðssálmur.)
Elsku amma, megi Guð vernda þig
og ég vona að þér líði vel núna, þú
varst svo veik í langan tíma.
Hvíldu í friði, elsku amma.
Þínar
Bjarkey Líf og Bettý Freyja
Ásmundsdætur.
Elsku Guðrún.
Í huga mínum ertu alltaf stóra
systir mín sem stóðst með mér í blíðu
og stríðu.
Ég minnist þess þegar þú komst
heim úr húsmæðraskólanum á Laug-
arvatni, 17 ára gömul, móðir okkar
látin. Þú annaðist mig eins og besta
móðir, saumaðir á mig spariföt fyrir
jólin og hlúðir að mér á allan máta.
Við sváfum í sama rúmi, stóra
systir og litla systir.
Í ófá skipti hljópstu undir bagga ef
svo bar undir, óumbeðin.
Þú annaðist til að mynda yngstu
dóttur mína í 3 vikur svo við hjónin
kæmust til Svíþjóðar að heimsækja
systur okkar. Þessi utanlandsferð
var einsdæmi enda börnin mörg og
verkin óendanleg, jafnt hjá þér sem
mér, og minningarnar eru góðar.
Í Efsta-Dal þar sem þú hélst heim-
ili af miklum skörungsskap var alltaf
tekið vel á móti mér og fjölskyldu
minni.
Frí var tekið frá önnum dagsins
þegar við komum í heimsókn og farið
í bíltúra um sveitina. Svo þegar kom-
ið var til baka voru kræsingar settar
á borð og spjallað um heima og
geima.
Ósjaldan gistum við Bjössi hjá þér
og Sigurði í sumarbústað ykkar í
Efsta-Dal eftir að þið hættuð búskap.
Gestrisnin var til staðar þar eins og
áður og gjarna borðaður nýr silung-
ur með íslensku meðlæti.
Eins gisti ég gjarna hjá ykkur í
Skógarbænum þegar ég vann í Arn-
arholti og var oft ein í höfuðborginni.
Þá var notalegt að eiga hjá ykkur at-
hvarf.
Þó systkinahópurinn hafi verið
stór voru tengslin hvað nánust við
þig. Þú reyndist mér alltaf vel, varst
örlát kona með stórt hjarta, gestrisin
og gjafmild.
Fyrir allt þetta þakka ég þér af
heilum hug, elsku Guðrún, er þú nú
kveður þetta jarðlíf.
Ég sakna þín, systir, og veit að við
sjáumst síðar.
Blessuð sé minning þín.
Kveðja,
Bergþóra.
Í dag kveðjum við Guðrúnu í
Efsta-Dal sem hét fullu nafni Guðrún
Karitas Snæbjörnsdóttir Ottesen en
hún lést á Kumbaravogi mánudaginn
23. janúar.
Guðrún giftist Sigurði Sigurðs-
syni, frænda mínum og stórbónda í
Efsta-Dal í Laugardal, 13. júní 1945
þar sem þau ráku myndarlegt stórbú
alla sína starfsævi. Sigurður hafði
tekið við búi af föður sínum um eða
rétt fyrir 1940 og lét af bústörfum
þegar Snæbjörn sonur hans tók við
búinu fyrir nokkru síðan.
Hjónin eignuðust sex börn sem öll
tóku virkan þátt í störfum heimilisins
og búsins en auk þess voru ýmsir að-
komumenn sem unnu hjá þeim hjón-
um í lengri eða skemmri tíma. Þó
þessi viðbótarmannskapur væri
áreiðanlega oft nauðsynlegur þá hef-
ur þetta aukið á vinnuálagið innan-
húss þar sem Guðrún og hennar lið
stjórnaði og réði ríkjum.
Búskapur þeirra hjóna var alla tíð
myndarlegur og mikil umsvif bæði
innan bæjarins og utan þar sem jafn-
an voru margir til heimilis enda veitti
ekki af til að halda svona stóru búi
gangandi.
Aðstaða innanhúss var ágæt, stórt
eldhús þar sem jafnan var borðað þó
að einnig væri borðað í borðstofu
þegar gesti bar að garði auk þess
sem á efri hæðinni voru stórar stofur.
Á neðri hæð var fjöldi herbergja sem
voru bæði notuð sem almenn svefn-
herbergi og gestaherbergi.
Það var alltaf mikið tilhlökkunar-
efni hjá okkur krökkunum og fá að
fara austur og heimsækja þau Guð-
rúnu og Sigurð og reyndar alla fjöl-
skylduna auk þess sem á sumrin voru
alla jafna fjölmargir aðrir fjölskyldu-
meðlimir staddir í Efsta-Dal á svip-
uðum tíma. Fólk bara kom þarna í
stórum hópum, t.d. ættingjar eins og
við en einnig voru þarna jafnan
nokkrir vinnumenn og síðan bættust
við heimsóknir hestamannahópa og
síðan allur krakkaskarinn í Efsta-
Dal.
Það hefur því ekki verið neinn
hægðarleikur fyrir Guðrúnu og
hennar lið inni í bænum að vera alltaf
með nóg að borða, bæði kvölds og
morgna auk kaffitíma sem hafa
áreiðanlega verið þrír á dag auk
tveggja stórra máltíða ofan í allan
skarann, enda stundum borðað í holl-
um. Svona gekk þetta vikum saman á
sumrin. Enda var það þannig að ef
maður kom í eldhúsið á milli mála þá
var Guðrún að baka eða elda.
Í viðbót við alla þessa matseld
þurfti að sjálfsögðu að sinna öllum
þvottum af heimafólki og þrífa allan
bæinn hátt og lágt nærri stanslaust
því á svona sveitabæjum er ekki mal-
bikað heim að dyrum eins og við
þekkjum í dag.
En Guðrún var dugleg kona sem
tók þessu öllu með jafnaðargeði og
skipti ekki skapi. Hún var jafnan
glaðleg og virtist lifa sig inn í þessa
hringiðu sveitalífsins enda var hún
uppalin í sveit að Gjábakka í Þing-
vallasveit.
Ég á miklar og mjög góðar minn-
ingar um Guðrúnu og dvöl hjá henni í
Efsta-Dal þar sem hún hlúði að okk-
ur krökkunum á allan hátt þrátt fyrir
mikið annríki.
Það er því með miklum söknuði
sem við kveðjum Guðrúnu. Minning-
in um hana sem fórnfúsan vin mun
lifa að eilífu og ég er þakklátur fyrir
að hafa kynnst þessari einlægu bar-
áttukonu.
Ég votta allri fjölskyldunni mína
dýpstu samúð.
Sigurður Sigurðsson.
Elsku Guðrún mín.
Þá er komið að leiðarlokum.Þú
hefur kvatt og horfið á braut eftir
honum Sigga þínum sem lagði af stað
áttatíu dögum á undan þér. Hann
hefur ætlað sér að undirbúa komu
þína og vera til staðar þegar þú
kæmir yfir í dýrðina. Það var árið
1986 sem ég kom fyrst inn á heimilið
ykkar í Efstadal ásamt Ásmundi, þá
að verða 22 ára gömul. Ég man að ég
var mjög stressuð en fann það strax
að það var algjör óþarfi því að þið
tókuð mér afskaplega vel. Það var
alltaf gott að koma upp í Efstadal í
sveitasæluna og kyrrðina. Ég man að
þú varst alltaf í eldhúsinu þegar ég
kom þarna, ýmist að elda eða baka,
jú það þurfti að gefa mannskapnum
sem var úti í gegningum eða öðrum
að borða. Nóg var af matnum og góð-
ur var hann alltaf hjá þér. Engri mál-
tíð var sleppt. Það byrjaði með hafra-
graut snemma morguns, tíukaffi,
hádegismat, síðdegiskaffi, kvöldmat
og endaði á kvöldkaffi. Þetta þýddi
ekkert annað en að húsmóðirin byggi
nánast í eldhúsinu. Þú varst iðin við
prjónaskap og eigum við Ásmundur
fallegar lopapeysur eftir þig sem við
notum í útilegurnar á sumrin. Það fór
held ég ekki fram hjá neinum hversu
vandað allt var hjá þér. Þú varst mik-
il náttúrukona og elskaðir sveitina
þína, hvort sem það var Efstidalur
eða Þingvallasveitin, en þaðan varst
þú. Birkiskógur og fuglasöngur var
það sem þú hafðir yndi af úr nátt-
úrunni enda byggðuð þið bústaðinn
ykkar inní trjámergð í Efstadal eftir
að þið hættuð að búa og fluttuð á Sel-
foss en fóruð eins oft og þið gátuð
upp eftir á meðan heilsan leyfði.
Ég vil þakka fyrir samfylgdina
þennan tíma sem við fengum saman
og bið guð um kærleik og frið til þín
og Sigga. Hafðu þökk fyrir allt. Þín
tengdadóttir
Elva Gunnlaugsdóttir.
Guðrún Karitas Ottesen