SunnudagsMogginn - 10.07.2011, Blaðsíða 34

34 10. júlí 2011
Ferðalangar hvíla lúin bein við Goðabungu. Hvílíkt útsýni.
M
egnið af minni ævi hef ég búið í Vest-
mannaeyjum og séð þar af leiðandi bæði
Heklu og Eyjafjallajökul, hvort um sig með
sínum sérkennum og falleg eru þau. Oft
hefur maður látið hugann reika og viljað fara upp á þessi
eldfjöll en árin liðu án þess að farið yrði í leiðangur upp á
þau. Það var núna í lok júní sem tækifærið gafst og var það
nýtt, ekki aðeins upp á annað fjallið heldur upp á þau
bæði.
Ég fór þriðjudags eftirmiðdag með Herjólfi upp í Land-
eyjahöfn og keyrði upp að Hólaskógum (efst í Þjórsárdal),
rétt við Búrfellsvirkjun, en þar eru þau Unnar Garðarsson
og Solveig Pálmadóttir og sonur hennar Pálmi Jónsson
sem tóku á móti mér. Þau reka fyrirtækið Óbyggðaferðir
ehf. sem hefur sérhæft sig í því að fara með ferðamenn í
ferðir upp á Heklu á fjórhjólum. Lagt var að stað um kl.
21.30 og haldið áleiðis að Heklu, og áð á tveimur stöðum á
leiðinni, á fyrri staðnum er fallegur burstabær og þeim
seinni er gestabók. Í gestabókina var ritað að í þessari ferð
væru 12 manns, sem kæmu frá Íslandi, Frakklandi, Noregi
og Vestmannaeyingur, svona til að greina þjóðerni ferða-
langa. Kl. rúmlega tólf á miðnætti komum við á topp
Heklu sem er 1.491 metri á hæð, smá þokuloft var þar en
ágætis útsýni til flestra átta. Stoppað var þar hátt í ½ tíma
og boðið var upp á gott, heitt súkkulaði sem bragðaðist
með ólíkindum vel þarna uppi.
Vegur úr sandi, ösku og möl
Aftur var keyrt niður fjallið og haldið sömu leið til baka,
þar til komið var yfir Búrfellsvirkjun að beygt var til
vinstri og þurfti að fara yfir girðingu og keyrt eftir þröng-
um veg sem var gerður úr sandi, ösku og möl, þannig að
töluvert ryk var þegar ekið var þar. Þrátt fyrir rykið voru
ferðalangarnir ánægðir og glaðir, það er ekki gott að lýsa
þessu nema að manni datt í hug að maður væri að keyra á
tunglinu, þó svo að ég hafi aldrei ekið þar. Á einum stað
var beygt til hægri og eins og í Hollywood-mynd opnaðist
vin þarna í eyðimörkinni, Gjáin er hún kölluð, þar renna
tveir fossar niður með lækjum og mörgum minni fossum,
þarna þrífst gróður vel og var gras og trjárunnar þar áber-
andi. Við vorum nokkur sem fórum þarna niður og Unnar
sagði okkur að þangað hafi fólk t.d. komið til að láta end-
urnýja brúðkaupsheit sín.
Þegar komið var aftur að Hólaskógum var farið inn í
rútu sem Óbyggðaferðir eiga og boðið upp á súkkulaði og
nýbakaða súkkulaðitertu. Þreyttir ferðalangar fóru í hátt-
inn um ½4 og sofnuðu fljótt.
Ég vaknaði um kl. níu á miðvikudagsmorgun, fékk mér
morgunmat og var ferðbúinn um ½11, ég hafði lofað að
keyra Fransmennina fjóra, en þetta voru miklir göngu-
garpar og stefndu inn í Þórsmörk, ég ók með þá alla leið
að Seljalandsfossi.
Næsti afleggjari fyrir innan afleggjarann að Seljalands-
fossi er Unnar hjá Óbyggðaferðum með aðstöðu sína fyrir
ferðir upp á Eyjafjallajökul, en þangað vorum við komin
um kl. ½1 og gerðum okkur klár fyrir ferðina upp á jökul-
inn. Unnar er með þrjú beltahjól uppi við jökulröndina,
þannig að ekki þarf hann nema þrjú fjórhjól til að komast
upp að þeim, í ferðum þessum eru fimm farþegar fyrir ut-
an hann sjálfan, tveir á hverju hjóli.
Kl. hálftvö var lagt af stað upp á Eyjafjöllin, þau sem
komu auk okkar Unnars voru Nína Björk Oddsdóttir úr
Reykjavík og var hún á hjólinu með mér, Rebeca Gil frá
Miami Florida og var hún á hjólinu með Unnari, á þriðja
hjólinu voru Espen Christensen frá Lundi í Svíþjóð og
Arne Wyller Christensen frá Sola í Noregi. Við keyrðum
nokkuð greitt fyrst til að byrja með, fyrst á malbiki og síð-
an upp breiðan veginn sem grjótið í Landeyjahöfn var
keyrt niður eftir, og áður en komið var að grjótnámunni
var beygt til vinstri inn á jeppatroðninga, grýttan og hálf
illfæran veg. Leiðin upp að jökulrönd var mun harðari og
illfærari en vegirnir upp við Heklu en þeir voru gerðir úr
vikri og ösku, og þar af leiðandi mjúkir.
Ekki hafði Unnar komist upp á jökul í fimm daga sök-
um veðurs og lék honum því forvitni á að vita hve mikið
jökullinn hafði hopað og hvernig færðin væri. Þegar við
komum að beltahjólunum um sjö mínútur yfir tvö, stóðu
þau á grjótinu þar sem snjórinn hafði bráðnað undan
þeim. Færðin upp að fyrsta snjó var nokkuð hörð og erfið
yfirferðar, en að sama skapi mjög spennandi að fara um.
Við komum að sjálfum jöklinum rétt fyrir kl. þrjú og eftir
það var auðveldara að keyra beltahjólið, og alla leið upp á
topp var keyrt á um 30 til 40 km hraða og gekk ferðin vel
og ekki var stoppað fyrr en upp á Goðabungu var komið,
en þangað komum við kl. korter yfir þrjú. Vááá hvílíkt út-
sýni … í allar áttir. Hekla í norðvestur, suðurlandsund-
irlendið til vesturs og Vestmannaeyjar til suðvesturs,
Tindfjöll til norðurs og gígurinn sjálfur til austurs.
Rúmlega tuttugu ára gamall draumur hafði ræst, ég
stóð á hæsta tindi Eyjafjallajökuls sem er 1666 metra hár,
veður var gott bjart yfir og útsýnið gott. Það kom mér á
óvart hvað gígurinn var stór, það sáum við vel þegar við
keyrðum neðar og nær gígnum. Ég hef oft séð gíg Eldfells
og Helgafells, en þeir eru örverpi samanborið við þennan
gíg. Mikil gufa var frá gígbörmunum og niður eftir gilinu
mátti sjá mikla gufu hér og þar.
Eins og litla hafmeyjan
Keyrt var vestur fyrir Goðabunguna og þar var hitað kaffi
handa ferðalöngum og boðið upp á kex og súkkulaðikex,
allt þetta rann vel niður hjá okkur, kannski var það hreina
fjallaloftið sem var valdur að því. Rebeca Gil frá Flórída
settist á íshnullung og á tíma var hún eins og litla haf-
meyjan í Danmörku, en þessi hafmey fékk loks óstöðv-
andi löngun til að stökkva og gerði það óspart, ef til vill
var einhver gleðiþrá að fá útrás hjá henni.
Um hálf-fimm var lagt af stað aftur niður, Unnar
keyrði upp bratta snjóbrekku við Goðabungu og síðan var
haldið af stað niður aftur, ferðin niður gekk vel fyrir sig og
vorum við komin niður um kl. sex. Flestir ferðalangar
voru þreyttir en ánægðir eftir vel heppnaða ferð og gleðin
skein úr hverju andliti.
Þegar niður var komið og ég var að klæða mig úr gall-
anum var ég að hrósa Unnari fyrir hörku hans að ætla í
aðra ferð upp á jökul, þar sem hann hafi lítið sofið um
nóttina og búinn að fara eina ferð upp á jökul og þreyta
kominn í alla. Stuttu seinna kom Unnar til mín og sagði að
hann vantaði einn í ferðina upp á jökul og hvort ég vildi
koma með Já, var svarað eins og skot, nei var ekki til í
orðabókum mínum á þessari stundu og það þrátt fyrir að
strengir væru byrjaðir að koma á skrokk minn hér og þar.
Orðlaus
að sjá þessa
hrikalegu
fegurð
Rúmlega tuttugu ára gamall
draumur hafði ræst, ég stóð á
hæsta tindi Eyjafjallajökuls sem
er 1666 metra hár, veður var
gott, bjart yfir og útsýnið gott.
Texti og myndir: Óskar Pétur Friðriksson
Margir skemmtilegir fossar og lækir eru í Gjánni og fegurðin er einstök.
Ferðalög