Morgunblaðið - 26.04.2010, Qupperneq 17

Morgunblaðið - 26.04.2010, Qupperneq 17
Minningar 17 MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 26. APRÍL 2010 kunni utanbókar, t.d. það sem var okkur hugleikið: „I morgon vil eg byrja på eitt nytt og betre liv, trur eg.“ Og Leif var líka nágranni minn. „Þú ert svo áreiðanlegur, Jón, þú geymir verkfærin mín svo vel,“ sagði Leif þegar hann var farið að lengja eftir tólum sem hann hafði lánað mér. Frjótt ímyndunarafl, verksvit og áræði einkenndu Leif. Það var ekki lítið að eiga hann að ef eitthvað bját- aði á í verklegum framkvæmdum á heimilinu. Samgangur var mikill á milli húsanna á Vesturgötu. Betri ná- granna var ekki hægt að finna. Ég þakka Leifi fyrir allt það sem hann gaf mér í starfi og í einkalífi. Við átt- um eftir mikið ótalað, en því verð ég að taka með sama æðruleysi og Leif. Það er við hæfi að ljúka þessum minningarorðum með ljóðlínu eftir Jakob Sande: „Eit fuglepar samflø- ygt sprengjer solgylt mot himmelr- and: det er oss to på spilande vengjer heim til kjærleikens morgonland.“ Jón Hálfdanarson. Bros, hlátrar og spaugsyrði er það fyrsta sem kemur upp í hugann þegar horft er um öxl. Endurminningin vermir og er svo ljúf að allt annað þokar fyrir henni. Þótt við grátum með öðru auganu hlæjum við með hinu því annað er ekki hægt. Við sjáum hann fyrir okkur, glettinn, íbygginn, blikinu í auganu bregður fyrir og við höfum hann grunaðan um að hlæja með. Við erum komin yfir flóann til gömlu áranna þegar sólin settist ekki og lífið virtist óendanlega langt … Í lok áttunda áratugarins kom all- stór hópur fólks á Akranes. Þetta voru starfsmenn Íslenska járnblendi- félagsins á Grundartanga með fjöl- skyldur sínar. Við sem í hópnum vorum áttum fæst fjölskyldur á Skaga. Þetta var fyrir tíma Hvalfjarðarganganna, Akraborgin hélt uppi ferðum nokkr- um sinnum á dag en mörgum fannst þeir vera afskekkt og fjarri ástvinum. Nýja fólkið hélt saman og varð að hluta til sem fjölskyldur væru. Við deildum kjörum í stóru og smáu og mynduðum vináttutengsl sem ekki rofnuðu þótt við færum sitt í hverja áttina. Okkar lán var að búa í nábýli við Leif og Louise í nærri tuttugu og fimm ár og lengst af skildi okkur bara eitt hús að. Samgangur var daglegur, börnin gengu á milli heimilanna svo stundum mátti vart sjá hver átti heima hvar. En það var líka allt í lagi því atlætið var það sama. Um tíma at- huguðu börnin reyndar gaumgæfi- lega hvað var í kvöldmatinn á hvoru heimili fyrir sig áður en þau tóku ákvörðun um hvorum meginn skyldi sest að borðum. Værum við uppiskroppa með eitt- hvað var iðulega farið í eldhúsið á Vesturgötu 156 og vantaði góð ráð var Leif sóttur. Hann var eini mað- urinn sem gat tjónkað við sláttuvélina okkar og taldi það ekki eftir sér. Sló jafnvel garðinn eftir á, svona fyrst hann var búinn að koma vélinni í lag! Værum við að heiman vökvaði hann blómin og dyttaði að húsinu. Leif hafði einstakt lag á að sjá spaugilegu hliðarnar bæði á sjálfum sér og öðrum. Svo hló hann hátt og við með, veltumst öll um af hlátri. Stundum sitjandi í eldhúsinu með kaffibolla, stundum með mjólk og kex. Kannski liðaðist pípureykur út í loftið, ef til vill tók Leif lagið. Eða var kannski verið að stússa í öðrum hvor- um garðinum? Það var aldrei logn- molla í kringum Leif. Umburðarlyndið á Vesturgötu 156 var mikið gagnvart uppátækjum barnahópsins – jafnvel þegar hæst lét. Leif brosti bara út í annað þegar brast á með æsilegum ólympíuleikum í stofunni og hló þegar börnin veifuðu vídeóvélinni og breyttu húsunum á númer 156 og 160 í kvikmyndaver – enn einu sinni. Og tók jafnvel þátt sjálfur. Það var ævinlega gott að koma yfir á Vesturgötu 156 – og einmitt þess vegna sóttum við svo mikið þangað. Betri og skemmtilegri nágranna en Leif Steindal var ekki hægt að hugsa sér. Við erum þakklát fyrir að hafa fengið að kynnast honum og eiga hann að vini. Kristín Steinsdóttir, Steinn Arnar, Eiríkur og Sigríður Víðis Jónsbörn. glyttur. Við gengum fjöruna alveg til enda, að klettinum með gatinu, en þorðum aldrei í gegn. Allavega ekki ég, kannski þú. Eða þegar við, ásamt hinum krökkunum, byggðum skúrana á bak við Fjalar. Alveg heila blokk sem við lékum okkur í þar til verkstæðakarlarnir rifu hana niður. Veturnir voru líka góðir. Við rennd- um okkur niður Skuldarsneiðinginn ýmist á sleðum eða á kallíttspjöldum. Svo voru það öskudagarnir. Manstu fötin sem við grófum upp? Síðar káp- ur og allskonar hattar og dót frá ömmu Sig. Málaðar eins og fullorðn- ar konur. Yndislegar stundir. Sem unglingar vorum við líka mik- ið saman þar til að þú fluttir suður en þá varstu búin að eiga frumburðinn þinn. Fyrsta gullmolann af þremur. Sama hvar á landinu þú varst, alltaf héldum sambandi og hittumst af og til. Ég heimsótti þig til dæmis til Vestmannaeyja, Ísafjarðar og Reykjavíkur. En svo við tölum aðeins um nú- tímann. Síðastliðin tvö ár hafa verið mér einkar kær hvað varðar okkar samskipti. Við alltaf að vinna saman í tölvunni. Þú alltaf að hjálpa mér, svo ótrúlega þolinmóð, ráðagóð og klár. Það verður svo skrítið að geta ekki leitað til þín lengur og spurt þig hvernig eigi að gera hitt og þetta. Nú ætla ég að læra þetta sjálf því ég veit að þú hefðir orðið svo stolt af litlu systur. Ég gleymi aldrei ferðinni okkar saman til London. Búðaráp, veitinga- staðir, söfn og spjall uppi á hótelher- bergi. Þarna nutum við systurnar okkar vel. Jæja, elskan mín. Nú líður að kveðjustund sem er svo sár. Þriðjudaginn eftir páska hittumst við í síðasta sinn. Við fengum okkur kaffisopa í eldhúsinu þínu og spjöll- uðum um æsku okkar eins og svo oft áður. Þegar ég svo kvaddi þig á stiga- ganginum sagði ég „bless, ástin mín“ og sá á svipnum á þér að þessi orð ylj- uðu þér. Þín verður sárt saknað, elsku Gunna systir. Ég á eftir að hugsa um þig alla daga þangað til við hittumst á ný. Ég elska þig. Bless. Góða, verndandi og hjálp- sama systir. Þín Fríða (Dysta). Þagalt og hugalt skyldi þjóðans barn og vígdjarft vera. Glaður og reifur skyli gumna hver uns sinn bíður bana. (Úr Hávamálum) Þannig var Gunna, yndislega litla fallega bróðurdóttir mín. Fyrsta barnabarn foreldra minna, gleðigjafi og stolt allra. Gunna ólst upp á Húsa- vík, góða barnvæna bænum okkar. Hún varð fljótt sjálfstæð og sterk lítil manneskja. Foreldrar hennar slitu samvistir, en Gunna var fljót að átta sig á því að í rauninni átti hún þrjú heimili, alls staðar var hún velkomin. Á matmálstímum gekk hún á milli heimilanna til að kanna hvar væri nú best að setjast niður og borða. Hugur minn dvelur mest við bernskuna og er ég sannfærð um að æskuár Gunnu voru gleðirík. Mamma mín, amma hennar, var henni mikil stoð og stytta, Gunna var jú barnabarnið hennar númer eitt. Að lokum vil ég þakka þér Gunna mín fyrir hve vel þú reyndist mér og alltaf gat ég leitað til þín ef mig vantaði að- stoð. Elsku litla fallega frænka mín, hve erfitt er að kveðja þig. Ég bið góðan Guð að styrkja og styðja Sigga manninn þinn, börnin þín og barna- börn og litlu systur þína hana Dystu, sem þú varst alltaf að passa. Ég kveð þig með þessum orðum sem lýsa þér vel: „Trú, von og kærleikur, þetta þrennt, en þeirra er kærleikurinn mestur.“ (1. Kor. 13.13) Bertha Stefanía Sigtryggsdóttir. ✝ Erla Elísdóttirfæddist á Gimli, Reyðarfirði 24. maí 1932. Hún lést á Sjúkrahúsinu á Ak- ureyri 16. apríl 2010. Foreldrar hennar voru hjónin Guðrún Bjarney Valdórs- dóttir, f. 24. des. 1909, d. 16. apríl 1961, og Elís Árnason, f. 20. mars 1902, d. 29. apríl 1986. Bræður Erlu eru Páll Þór, f. 1940, og Árni Valdór, f. 1945, báðir búsettir á Reyðarfirði. Uppeldissystir Erlu er Jóna Jó- hannesdóttir, f. 1924, búsett á Sel- tjarnarnesi. Eiginmaður Erlu var Leifur Tómasson, f. 5. mars 1932, d. 23. nóv. 1995. Foreldrar hans voru Nanna Tulinius og Tómas Stein- grímsson. Þau eru bæði látin. Systir Leifs er Ragna Pedersen, f. 1934, búsett í Danmörku. Erla og Leifur eignuðust fimm börn. Þau eru: 1) Tómas, f. 1956, maki Sigríður Gunnarsdóttir, f. 1956. Börn: Hilm- ar, f. 1975, dætur hans eru Helena Dögg, f. 1999, og Hildur Jana, f. 2005, Ragnheiður Tinna, f. 1982, sonur hennar Aron Daði Björnsson, f. 2004, Salome, f. 1988, unnusti Kári Jónsson, f. 1987, og Gunnar Elís, f. 1992. 2) Þóra Elísabet, f. 1957, maki Sigurður Vigfússon, f. 1954. Börn þeirra eru Erla Hrönn, f. 1975, unn- usti Karl Ingi Atla- son, f. 1977, og Leif- ur, f. 1978. 3) Ottó, f. 1958. Börn hans eru: Rut, f. 1982, Axel, f. 1988, og Nanna, f. 1992. 4) Guðrún Bjarn- ey, f. 1961, maki Sigurjón Magn- ússon, f. 1959. Börn þeirra eru: Eva, f. 1984, unnusti Halldór Her- mann Jónsson, f. 1984, Atli, f. 1991, og Orri, f. 1994. 5) Nanna Herborg, f. 1963, maki Friðrik Friðriksson, f. 1964. Börn þeirra eru Frans, f. 1988, Fanndís, f. 1990, og Nína, f. 1995. Útför Erlu fer fram frá Akureyr- arkirkju í dag, 26. apríl 2010, og hefst athöfnin kl. 13.30. Andlátsfréttir koma okkur oft á óvart þrátt fyrir að vera óaðskilj- anlegur hluti af lífinu sjálfu. Mamma var búin að berjast við krabbamein í rúmt ár. Erfið lyfjameðferð var að baki, uppskurður og geislar. Við héldum í þá von að sigur væri unn- inn en annað kom á daginn. Eðlileg- ur slappleiki eftir geislameðferð reyndist annað og meira en bara slappleiki. Ekki kvartaðir þú frekar en fyrri daginn, sagðist bara vera löt. Við horfðum á þig verða þreytt- ari og þreyttari og svo fór að þinn tími var kominn. Guð sá að þú varst þreyttur og þrótt var ekki að fá, því setti hann þig í faðm sér og sagði: „Dvel mér hjá“. Harmþrungin við horfðum þig hverfa á annan stað, hve heitt sem við þér unnum ei hindrað gátum það. Hjarta, úr gulli hannað, hætt var nú að slá og vinnulúnar hendur verki horfnar frá. Guð sundur hjörtu kremur því sanna okkur vill hann til sín hann aðeins nemur sinn allra besta mann. (Höf. ók. Þýð. Á. Kr. Þorsteinsson) Einstakur er orð sem lýsa á því sem engu öðru er líkt. Einstakur er orð sem lýsir þér. Þú varst yndisleg mamma og amma og umvafðir okkur með hlýju og kærleik. Ég kveð þig með orðunum sem þú valdir á legstein pabba. Minning þín er ljós í lífi okkar. Þín dóttir, Bjarney. Nú þegar komið er að kveðju- stund vil ég minnast tengdamóður minnar Erlu Elísdóttur í nokkrum orðum, með þakklæti fyrir allt það sem hún gaf mér og fjölskyldu minni í gegnum árin. Ég kynntist Erlu þegar við Þóra konan mín vorum að draga okkur saman í kringum 1973. Erla tók þá strax vel á móti mér og vinátta okkar átti eftir að vaxa æ meir síðan. Erla var góður vinur og hún hélt vel utan um fólkið sitt. Það var gott að leita til hennar, hún hlustaði vel og aldrei dæmdi hún eða hallaði á nokkurn mann. Hún var ákaflega bóngóð og umhyggja henn- ar birtist ekki síst í greiðvikni henn- ar og gjafmildi. Það var ævinlega sjálfsagt að passa börnin meðan þau voru yngri og alltaf var tekið vel á móti okkur þegar við komum til hennar. Enda var Erla mjög gestris- in og naut þess sérstaklega að taka vel á móti fólkinu sínu og veitti þá ríkulega. Það var ekki amalegt að koma við hjá Erlu ömmu eftir að hafa verið á skíðum og þiggja þá ný- steiktar kleinur og jólaköku hjá henni. Erla var trygglynd og mjög ræktarsöm gagnvart frændgarði sínum og vinum. Hún fylgdist vel með því hvað hver og einn var að fást við í lífinu. Oft hringdi hún í mig og fékk fréttir og spurði gjarnan hvort það væri eitthvað sem hún gæti gert, því hún var þá boðin og búin. Erla var einmitt alltaf boðin og búin fyrir ástvini sína, hvort sem það var að passa börnin, baka eða und- irbúa fyrir fjölskylduveislur eða jafnvel að lána bílinn sinn í 10 daga eða svo. Minningarnar eru ómetanlegar. Ótal myndir koma í hugann, frá ferð- um okkar í húsið hennar á Keldum, frá aðfangadagskvöldi og einnig minnist ég allra skemmtilegu ferð- anna okkar í berjamó. Það voru dýr- mætar stundir í góðum félagsskap og ekki spillti veglegt nestið sem Erla hafði meðferðis til berjatínsl- unnar. Erla var látlaus og hógvær kona, sagði skoðanir sínar af hrein- skilni en ég minnist þess ekki að hafa séð hana skipta skapi nokkurn tíma. Ég dáðist alltaf að æðruleysi Erlu, hvernig hún tók því sem að höndum bar án mótbára. Hún var sjálfstæð, sterk og stolt kona og um leið hlý og góð. Hún var mjög tilfinn- inganæm og átti auðvelt með að setja sig í spor annarra og hafði ríka samkennd með þeim sem áttu um sárt að binda og tók sér stöðu með lítilmagnanum. Og Erla var sannar- lega ekki kona skilyrða. Hún mætti fólki án þess að dæma og vænti einskis af öðrum þó að sjálf væri hún ævinlega til staðar fyrir aðra. Kær- leikur og vinátta voru það mikilvæg- asta í öllum samskiptum. Ég vil þakka Erlu fyrir samfylgd- ina og sérstaklega fyrir vináttuna í gegnum árin. Megi Guð helga og blessa minningu hennar. Sigurður Vigfússon. Mér opnaðist faðmur í fyrsta sinn sem ég hitti hana Erlu og æ síðan var ég boðin velkomin á heimili þeirra Leifs þar sem gleðin réð ríkj- um. Andi heimilisins einkenndist af einstakri gestrisni, góðvild, fjöri, vináttu og óendanlegri tryggð. Betri tengdafjölskyldu hefði ég ekki getað kosið mér. Þótt leiðir okkar Ottós skildi síðar bar aldrei skugga á samskiptin við fjölskyldu hans, sem varð mín á unglingsárum og hefur verið mín æ síðan. Ég þakka henni Erlu velgjörðirn- ar og vináttuna. Mér finnst sem ég kveðji mína eigin móður og sorgin er ólýsanleg, en samt svo sérkennilega blandin hlýju og þakklæti fyrir að hafa fengið að kynnast einstakri konu. Trygglynda, glaða og góða Erla er horfin á vit feðra sinna. Ljós hennar lifir áfram í hjörtum okkar sem sitjum eftir og söknum. Þó get ég séð fyrir mér fagnaðarfundi þar sem hlátrasköll óma og þau Leifur leiðast aftur hönd í hönd. Þau búa í haginn fyrir okkur hin og nú göng- um við öll að því vísu að fá rjúkandi heitan kakósopa og bakkelsi að leið- arlokum. Það bíður okkar allt hinum megin. Far vel mín kæra! Þín vinkona, Margrét Hallgrímsdóttir. Elsku fallega amma mín. „Guð, ég á engin orð, ég get ekkert sagt. Ég teygi bara arma mína til þín eins og barn og græt.“ (C.W.) Það er sárara en orð fá lýst að kveðja þig elsku amma mín. Þú ert hluti af öllum mínum dýrmætustu minningum og ert mér svo kær. Minningar sem tengjast gleði, kær- leik og þeirri endalausu umhyggju sem þú hafðir fyrir öllum sem þú umgekkst. Þú sást alltaf það fallega og góða í öllum sem urðu á vegi þín- um. Þú virtist alltaf hafa tíma fyrir mig. Þegar ég lærði að hjóla varst þú sú fyrsta sem ég hjólaði til, ég vissi hvar ég vildi helst vera. Ég man líka hvað ég hlakkaði til að fá að gista, helst allar helgar. Alltaf varstu bak- andi; soðiðbrauð, pönnukökur og snúðar voru mitt uppáhald. Ég hafði mikla matarást á þér. Ég á eftir að sakna þess að fá ekki hringingu að kvöldi og glaðleg röddin þín segir: „Nafna mín, soðiðbrauðið er tilbúið.“ Þú varst ekki bara elsku góða amma mín, þú varst líka mín besta vinkona. Það var alveg sama hvort það voru góðar fréttir eða erfiðar fréttir sem ég þurfti að létta af brjósti mínu, þú varst yfirleitt sú fyrsta sem ég hringdi til eða kíkti til í heimsókn. Þig og stóra faðminn gat ég alltaf treyst á. Þú sagðir oft við mig þegar heim- urinn snerist ekki í takt við mínar óskir: „En Erla mín, við ráðum ekki öllu.“ En ef ég ætti eina ósk núna værir þú ennþá hér hjá mér. Það var svo margt sem við áttum eftir að gera saman. Takk elsku amma mín fyrir allt sem nærvera þín og heilræði hafa gefið mér. Þú varst svo falleg bæði að innan sem utan og ert mér svo falleg fyrirmynd. Minningarnar um þig og vissan um nærveru þína munu fylgja mér um ókomna fram- tíð. Hvíl í friði elsku fallega amma mín. Kveðja, þín Erla Hrönn. Sérð þú mig? Heyrir þú í mér? Þarna hjá guði. Heyrir, sérð, hlustar, kíkir þú á mig að ofan? Hugsar þú til mín? Eins og ég til þín? Saknar þú mín eins og ég sakna þín? Ef svo er þá veist þú að ég elska þig. (Elín Anna Bogadóttir) Rut Dís. Mig langar til að minnast elsku- legrar frænku minnar Erlu Elísdótt- ur, sem var einstök kona með ein- staka sál. Hún hafði þessa nærveru að vera að manni finnst fullkomin manneskja, gat ávallt gefið manni tíma, hrós og hvatningu. Sumarið 1961 fór ég frá Vest- mannaeyjum til Akureyrar til að passa fyrir frænku mína, aðeins 12 ára og full af kvíða tókst ég á við þetta ferðalag. Ekki þurfti ég að Erla Elísdóttir HINSTA KVEÐJA Elsku amma. Þú sem baðst fyrir mér allan þennan tíma. Vakir núna yfir mér. Takk fyrir allt. Hvíl í friði. Gunnar Elís Tómasson. SJÁ SÍÐU 18

x

Morgunblaðið

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.