Morgunblaðið - 09.07.2010, Síða 28

Morgunblaðið - 09.07.2010, Síða 28
28 Minningar MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 9. JÚLÍ 2010 ✝ Þórir Þórissonfæddist í Reykja- vík hinn 17. október 1934. Hann lést á Landspítalanum Foss- vogi 2. júlí 2010. Foreldrar Þóris voru Jónína Jóhann- esdóttir, f. 4. október 1900, d. 19. október 1983, og Þórir Run- ólfsson, f. 9. maí 1909, d. 4. ágúst 1989. Systkini Þóris eru Málfríður Ólafsdóttir, f. 28. mars 1921, d. 21. október 1997, Ingimundur Ólafs- son, f. 19. desember 1926, d. 2. júní 2004, Skafti Þórisson, f. 6. sept- ember 1941, og Rúnar Þórisson, f. 3. september 1945. Hinn 28. desember 1956 kvæntist Þórir Guðrúnu Dóru Hermanns- Kjartan Stefánsson, Emilía Mar- grét Lárusdóttir, Halldór Kristinn Lárusson og Bárður Bjarki Lár- usson. Árið 1955 hélt Þórir til Ísafjarðar til að vinna við línulagnir á Vest- fjörðum á vegum Rafmagnsveitu ríkisins. Þar kynntist hann Guð- rúnu Dóru, eftirlifandi eiginkonu sinni. Þau hófu búskap í Reykjavík en fluttu til Ísafjarðar 1958. Fjöl- skyldan flutti aftur til Reykjavíkur 1969 og hefur búið þar síðan. Þórir hóf ungur störf við al- menna verkamannavinnu og sjó- mennsku. Hann lauk prófi frá Vél- skólanum á Ísafirði og vann sem vélstjóri á fiskiskipum og í milli- landasiglingum hjá Eimskipafélag- inu um árabil. Árið 1977 hóf Þórir störf sem fangavörður hjá lögregl- unni í Reykjavík og starfaði þar uns hann fór á eftirlaun sjötugur að aldri. Útför Þóris verður gerð frá Há- teigskirkju í dag, 9. júlí 2010, og hefst athöfnin klukkan 13. dóttur, f. 7. júní 1937. Börn þeirra eru: 1) Salóme Anna, f. 1. september 1956, maki Hreiðar Sigtryggs- son. Synir hennar og Samúel C. Lefever eru Andri Þór, Willi- am Óðinn og Kári Freyr. Sonur Andra og Magneu Guðrúnar Guðmundsdóttur er Ásbergur Eric. 2) Þóra, f. 16. desember 1958. Börn hennar eru Guðrún Dóra Þórudóttir og Arnór Schmidt. Dótt- ir Guðrúnar Dóru er Þórhildur Sal- óme. 3) Þórir Hlynur, f. 9. nóv- ember 1967. 4) Hildur Jónína, f. 20. desember 1971, maki Lárus Bjarni Guttormsson. Börn þeirra eru Þór- ir Hlynur Ríkharðsson, Aðalsteinn Hvernig minnist maður föður síns, manns sem alla tíð hefur verið einn mikilvægasti þátturinn í lífi manns? Minningar hrannast upp svo hratt að erfitt er að henda á þeim reiður, allar þó einhvern veginn ljúfar og bjartar. Eðlilega þar sem hann pabbi okkar var fyrst og fremst ljúfmenni með ótrúlega góða nærveru. Við eigum minningar um pabba að koma heim af sjónum hvort sem var eftir stuttan túr á Farsæli eða langa ferð á Laxfossi. Um pabba sem kenndi okkur að rata um Reykjavík, veiða fisk, fara í útilegu og keyra bíl. Um pabba sem kenndi okkur að bera umhyggju fyrir þeim sem minna mega sín, að bera virðingu fyrir störfum okkar og sinna þeim af alúð og ekki síst að gæta og hugsa vel hvert um annað. Þetta kenndi hann okkur með sínum eigin verkum. Hvernig hann sinnti foreldr- um sínum, okkur fjölskyldu sinni og ekki síst mömmu. Henni sýndi hann ást sína daglega á augljósan hátt. Missir mömmu er mestur. Með hon- um hefur hún gengið lífsins veg stærstan hluta ævinnar. Hann var besti vinur hennar og félagi. Pabbi var vinmargur maður enda fáir sem áttu jafn auðvelt og hann með að eiga sam- skipti við fólk. Það var alveg sama hvar hann kom, það leið sjaldnast langur tími áður en hann var orðinn vel málkunnugur fjölda manns. Þó að í lífi pabba hafi, líkt og hjá okkur öllum, skipst á skin og skúrir valdi hann alltaf að dvelja ekki við erfiðleikana. Hann var æðrulaus maður sem tók það sem lífið hafði að bjóða honum og gerði það besta úr því fyrir sig og sína. Hann var gæfumaður í lífinu með það sem í raun skiptir máli. Að leiðarlokum erum við fyrst og fremst þakklát fyrir að hafa átt pabba sem var svona mikið ljúf- menni sem hann var. Að upplifa aldrei neitt nema það sem gott var frá hon- um. Til hinstu stundar var hann mað- ur gríns og sátta. Þrátt fyrir að pabbi gengi ekki alveg heill til skógar hin síðari ár kom kallið óvænt, á einu augabragði var hann farinn. Það er sárt en eftir situr þó þakklætið fyrir einmitt það að pabbi þurfti ekki að feta þá leið að týnast okkur í lifandi lífi. Við erum lánsöm því við fengum að hafa hann hjá okkur sem sama gamla um- hyggjusama grínarann fram á síðasta andartakið. Farðu í friði elsku pabbi. Salóme, Hlynur og Þóra. Elsku hjartans pabbi minn, mikið er nú skrýtið að hugsa sér lífið án þín. Allar ljúfu minningarnar um þig munu þó ylja mér um ókomna tíð. Ég er yngsta dóttirin og þegar ég var að alast upp þá varstu að mestu kominn í land og ég naut því þeirra forréttinda að vera mikið með þér. Stundirnar okkar voru ófáar og er gott að hugsa til þeirra núna á sorgarstund. Langt frameftir aldri tók ég þig fram yfir vini mína. Ég valdi að eyða tímanum með þér, að vesenast í að gera við bílinn eða fara í banka eða bara hvað sem er, mér þótti svo gaman að vera með þér. Svo voru ófáar veiðiferðir sem farið var í þegar ég var barn og þú kenndir mér að veiða. Með þér lærði ég líka að tína ánamaðka og vorum við ansi klár í því að fara á þá staði sem mest var að fá, því það skipti máli að maðkarnir væru stórir og feitir. Gleðimaður varstu mikill og ófáar stundirnar þar sem menn skemmtu sér mikið. Hvað við gátum hlegið að óförum þínum þegar reimarnar í skónum festust saman og þú dast kylliflatur og allar niðurhellurnar vöktu endalausa kátínu. Stríðinn varstu og allir sem kynntust þér fengu að finna fyrir stríðninni sem var þó alltaf góðlátleg. Ég mun sakna þess að fá þig ekki lengur til mín í klippingu og ég mun sakna þín óendanlega mikið í daglegu amstri því alltaf varstu besti pabbi í heimi. Þín dóttir, Hildur Jónína Þórisdóttir. Lífið er vissulega undarlegt ferða- lag. Þegar við leggjum af stað vitum við ekki hvert ferðinni er heitið eða hvenær henni lýkur. Það kom okkur í fjölskyldunni á óvart að ferðalagi Þór- is tengdaföður míns skyldi ljúka skyndilega föstudaginn 2. júlí síðast- liðinn eftir stutta sjúkralegu. Í litlu samfélagi eins og á Ísafirði kannast allir við alla. Ég vissi því hver Þórir og Gunna Dóra voru fyrir meira en fjörutíu árum. Náin kynni okkar Þóris og Gunnu Dóru spanna einungis örfá ár en með okkur tókst ágætis vin- átta sem aldrei hefur borið skugga á. Þórir kom mér fyrir sjónir sem gamansamur náungi og ljúfmenni. Hann gerði óspart grín að sjálfum sér og öðrum þegar svo bar við. Það var ævintýraljómi yfir atburðum í erlend- um höfnum þegar hann var í sigling- um, veiðitúrunum þar sem hann veiddi manna mest eða skondnum frá- sögnum af samferðamönnum. Gaman hefði verið að upplifa einhver slík æv- intýri með honum. Við áttum góðar stundir saman á Miklubrautinni og í sumarbústað okkar Salóme síðustu misserin. Það átti vel við tengdaföður minn að dóla í heita pottinn og spjalla um heima og geima. Þórir átti auðvelt með að kynnast fólki og eignaðist góða vini hvar sem hann fór. Hann var einlægur og sló á létta strengi og sagði stundum hluti sem við hin þorðum ekki að segja. Hann átti til að gera góðlátlegt grín að vandamönnum sínum og dró þá ekk- ert undan. Í einu kuldakastinu kom ég til þeirra hjóna með húfu á höfðinu. Það voru engar vöflur á mínum manni þegar hann spurði hvar ég hefði fengið þessa ljótu húfu! Hann átti líka til að skjóta á okkur þegar honum fannst við berast of mikið á og sagði þá gjarnan að eitthvað hlyti hitt eða þetta að kosta! Allt var þó sagt með glotti á vör og án mikillar alvöru. Hann sparaði heldur ekki hólið þegar honum þótti ástæða til. Þórir stóð með sínu fólki allt til enda. Þórir var skemmtilegur maður og töffari til síðustu stundar. Hann var góðmenni sem allir voru sáttir við. Mér er efst í huga þakklæti fyrir góð en alltof stutt kynni. Gunnu Dóru tengdamóður minni og fjölskyldunni allri færi ég mínar inni- legustu samúðarkveðjur. Megi minn- ingin um góðan eiginmann, föður og afa lifa um ókomin ár. Hreiðar Sigtryggsson. Afi okkar, Þórir Þórisson, er látinn. Margar minningar spretta strax upp um hann enda var hann alltaf stór þáttur í lífi okkar allra. Veiðiferðir, úti- legur eða bara daglegt líf í stofunni munu fylgja okkur um ókomin ár. Það eru ekki allir sem geta hreykt sér af því að hafa átt einhvern í sínu lífi sem var eins réttsýnn, sanngjarn, hjartahlýr og með djúpan skilning á tilfinningum þeirra sem nálægt hon- um stóðu og afi okkar. Allt þetta var hann þó, ásamt því að vera með gletti- lega góðan húmor og óhræddur við að reyta af sér brandara. Hann var okkur sannarlega góð fyrirmynd. Grínið tók sér oft birtingarmynd í formi gagnrýni á klæðaburð okkar barnabarna. Reglulega vildi hann senda okkur í klippingu og þá helst til þess að láta snoða okkur drengina, enda væri það flottasta klippingin eftir að hann tók hana upp sjálfur. Einu sinni var spurt hvort honum þætti sojasósa svona góð, enda frægur fyrir að drekkja hrísgrjónunum. Svar- ið var einfalt. „Nei, mér finnst hrís- grjón vond.“ Ekki var að sjá að hann væri að grínast þó hann hafi brosað út í eitt þegar allir sprungu úr hlátri. En það var einmitt þetta sem gerði afa okkar svona eftirminnilegan. Hvernig hann leit upp fyrir gríðarstóru gler- augun með blik í auga og brosti örlítið út í eitt. Þetta er grafið inn í huga okk- ar allra. Hans verður sárt saknað. Afi var bestur. Hann varð aldrei reiður við okkur og lét aðra sjá um uppeldi og skamm- ir. Hann var sérlega stríðinn maður og sumir brandarar gengu í meira en ára- tug. Sem dæmi má nefna að hann var alltaf fljótur til svars ef einhver spurði hvar amma væri, „hún fór í bíó“ sagði hann með stríðnisglott á vör. Afi sagði líka alltaf nákvæmlega hvað honum fannst um eitthvað, sama hvernig aðrir myndu taka því. Það var samt ekki hægt að vera reiður við hann því hann var afi og hann var fyndinn. Afi kallaði okkur barnabörn- in ýmsum nöfnum t.d. Púkos og þau yngstu Debbedí. Hann sagði kannski ekki mikið þegar allir voru saman- komnir að ræða málin en þegar hann sagði eitthvað þá var það merkilegt og allir hlustuðu. Við eigum margar minningar um sögur sem voru listi- lega sagðar með ógleymanlegum áhersluþögnum sem skópu mikla eft- irvæntingu. Það kom jafnvel stundum fyrir að maður hélt að sagan væri bú- in, en þá kom hápunkturinn með ynd- islega háróma, hvella hlátrinum í kjöl- farið. Afi virtist þekkja alla þegar hann fór út, bæði átti hann marga vini og kunningja en svo átti hann svo gott með að byrja bara að spjalla við hvern sem var. Hann var fangavörður áður en hann fór á eftirlaun og því þekkti hann marga ógæfumenn í borginni og lenti oft á spjalli við þá. Það var því sérlega spennandi að labba niður Laugaveginn með honum þegar mað- ur var yngri og enginn vafi á því að afi var flottastur í okkar augum. Elsku afi, við kveðjum þig með söknuði í hjarta en erum þér ævinlega þakklát fyrir alla góðu tímana sem við áttum saman og minningarnar af þér munu veita okkur hlýju og gleði um aldur fram. Andri, Óðinn, Guðrún Dóra, Kári, Arnór, Þórir Hlynur, Aðalsteinn og Emilía Margrét. Nú þegar mágur minn Þórir Þór- isson hefur kvatt þessa jarðvist þá er margs að minnast fyrir mig. Þórir kom til Ísafjarðar um miðjan sjötta áratuginn, þá liðlega tvítugur, úr Kópavogi. Þá var hann búinn að starfa á unglingsárunum við út- og uppskipun hjá Eimskip undir verk- stjórn föður síns. Hann kom til Vest- fjarða á vegum Rarik til þess að vinna við rafmagnslínulagnir, allt frá Súða- vík og vestur um hálendið. Þeir bjuggu í tjöldum vítt og breitt um Vestfirði og ekki fyrir nema vinnu- vana og hrausta menn. Þórir vann í þrjú ár við þetta starf allt vestur á Pat- reksfjörð. Hann var léttur á fótinn í fjöllunum. Þetta voru bæði miklar fjallaferðir og talsvert átakasamar að vinna við þessar rafmagnslínur enda tækni og græjur ekki eins fullkomnar þá og nú eru orðnar. Unnið var hálft árið í senn eftir því sem snjóar leyfðu. Hér fyrir vestan kynntust þau yngsta systir mín, Guðrún Dóra, og Þórir og giftu sig í desember 1956. Fluttu eftir áramót til Reykjavíkur, leigðu sér íbúð og hófu búskap. Þá var húsnæðisekla í Reykjavík um þær mundir og misstu þau íbúðina eftir rúmt ár. Var Þórir á togaranum Þor- steini Ingólfssyni þá um veturinn 1959 en eftir þann vetur settust þau að á Ísafirði. Næsta hálfa áratuginn kemur hann til mín í skipsrúm sem vélstjóri en hann hafði þá aflað sér vélstjórn- armenntunar hér á Ísafirði. Við rerum á 65 tonna línubáti. Það verð ég að segja að áratugurinn 60-70 eru þau verstu illviðra ár sem ég hefi upplifað á vetrarvertíðum enda urðum við Vest- firðingar fyrir miklum skipssköðum. Áhlaupa- og ísingarveðrin voru mán- aðarlegir atburðir, sem skullu á fyr- irvaralítið. Kuldinn í sjónum var mikill og í vondum veðrum fylgdu miklar ís- ingar á bátum. Árið 1966 réðumst við mágarnir á Guðmund Péturs frá Bol- ungarvík á síldveiðar um sumar og haust og netaveiðar á vetrum. Skip- stjóri var Jóhann Símonarson, góður aflamaður. Þetta voru litrík ár og margt að ske með skemmtilegri áhöfn. Árin 1968 og 1969 er Þórir á rækju- og handfæraveiðum á 6 tonna báti, Far- sæl, með Rafni Oddssyni vini sínum. Þau Þórir og Gunna Dóra bjuggu á Ísafirði í 10 ár eftir þetta og eignuðust þar þrjú börn, þau Salóme Önnu, Þóru og Þóri Hlyn. Eftir að þau fluttu til Reykjavíkur eignuðust þau dótturina Hildi Jónínu. Eftir að suður kom var Þórir áfram á fiskveiðum, en síðustu þrjú sjómennskuár sín var hann á fragtskipum hjá Eimskip. Nú urðu miklar breytingar á starfs- ævi Þóris þar sem hann gerðist fanga- vörður á lögreglustöðinni á Hverfis- götu við Hlemm. Það er sameiginlegt álit flestra sem þar lentu hjá honum í erfiðleikum sínum að þar hafi verið réttur maður á réttum stað því Þórir var afar vinsæll og mannúðarfullur maður. Þar var hann samfellt í 23 ár. Þórir og Gunna Dóra bjuggu í Breið- holtinu í 20 ár og síðan hafa þau átt heima í 19 ár á Miklubrautinni. Þórir Þórisson var bæði gæflyndur og glað- vær, í návist hans var óþarfi að láta sér leiðast. Ég votta systur minni og börnum þeirra Þóris fullrar samúðar. Halldór Hermannsson. Í dag er kvaddur elskulegur móð- urbróðir minn Þórir Þórisson. Þórir var mér sérlega kær frændi, góður maður sem mátti ekkert aumt sjá án þess að koma til hjálpar á sinn ljúfa hátt. Ég fann fljótt sem lítið barn hvernig vinur hann var og átti ég alla tíð vináttu hans og elsku. Hann sem ungur drengur tók mér fagnandi, skríðandi til hans fór ég að reyna að segja nafnið hans og kom það út sem „Lóli“. Ég kallaði hann alltaf Lóla og margir tóku það upp eftir mér. Seinna reyndi ég að venja mig af því og kalla hann hans rétta nafni, sér í lagi þegar börnin hans voru nærri, – mér tókst það ekki alltaf en ég veit að þau fyr- irgefa mér það. Ég man þegar Þórir kom með konuefnið sitt, Guðrúnu Dóru, frá Ísafirði til að hitta foreldra sína og fékk ég að fara sérstaka ferð suður í Kópavog til að líta hana augum. Fór ég ein með strætisvagni og hafði það fyrir afsökun að fara með dönsku blöðin til hans afa míns en auðvitað var ég dauðhrædd um að hún væri ekki nógu góð fyrir hann Þóri frænda minn og svo vildi ég bara hafa eitthvað um þetta að segja líka. En auðvitað þurfti ég ekkert að hafa áhyggjur af þessu því þetta var stórglæsileg ung kona sem passaði svona glimrandi vel fyrir hann frænda minn og hefur alla tíð átt stóran part í hjarta mínu. Þau voru glæsileg saman; hávaxin, teinrétt og tíguleg og ávallt kát og glöð. Þau eign- uðust stórglæsilegan barnahóp og barnabörn sem standa þétt saman. Hún mamma mín átti ekki alltaf gott með að koma því til skila hvað henni þætti vænt um fólk en ég veit að henni þótti afar vænt um hann Þóri bróður. Hún sagði aldrei nafnið hans Þórir Þórisson ✝ Innilegar þakkir til allra sem sýndu okkur samúð og vinarhug við andlát okkar ástkæra sonar, bróður, barnabarns og mágs, KARLS CESARS SALÓMONSSONAR, Hafnargötu 5, Vogum Vatnsleysuströnd. Guð blessi ykkur öll. Salómon Viðar Reynisson, Þóra Lind Karlsdóttir, Svavar Örn Eysteinsson, Steinunn Björnsdóttir, Gylfi Snær Salómonsson, Reynir Viðar Salómonsson, Kristín Valgeirsdóttir, Birna Björg Salómonsdóttir, Karl Cesar Sigmundsson, Reynir Ásgrímsson. ✝ Innilegar þakkir færum við þeim sem sýndu okkur samúð og hlýhug við andlát og útför ástkærs eigin- manns, föður, tengdaföður, afa og langafa, GUNNARS KNÚTS VALDIMARSSONAR, Dalbraut 42, Bíldudal. Vilborg Jónsdóttir, Jón Rúnar Gunnarsson, Nanna Sjöfn Pétursdóttir, Fríða Björk Gunnarsdóttir, Aðalsteinn Gottskálksson, Valdimar Gunnarsson, Arna Guðmundsdóttir, Þröstur Leó Gunnarsson, Helga S. Helgadóttir, Kolbeinn Gunnarsson, Jóna Sigurðardóttir, Víkingur Gunnarsson, Þórhildur Þóroddsdóttir, barnabörn og barnabarnabörn.

x

Morgunblaðið

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.