Vera - 01.12.1992, Síða 38

Vera - 01.12.1992, Síða 38
YRAST AÐ SITJA HEIMA Utimarkaðurinn á Egilsstöð- um setur óneitanlega skemmti- legan svip á bæjarlífið. Það hefur líka sýnt sig að heima- menn jafnt sem ferðamenn kunna vel að meta markað- inn. Þar er gott úrval af ávöxt- um, grænmeti og minjagrip- um. Á miðvikudögum eru sér- stakir sveitadagar og þá mæta bændakonur og selja fram- leiðslu sína, brodd, reyktan silung, hannyrðir, heima- bakkelsi, lífrænt ræktað grænmeti og ótal margt fleira. Guðrún Sigurðardóttir hefur rekið útimarkaðinn frá upphafi. Hún er handmennta- kennari að mennt en stundar nú víðtækan verslunarrekstur á Egilsstöðum, heldur hand- menntanámskeið yfir vetur- inn og er með stórt heimili. VERA náði að króa hana stundarkorn af úti í horni til að spjalla um útimarkaðinn og vinnu kvenna í dreifbýli. - Ég kenndi handavinnu í rúm tíu ár og var alltaf með námskeið samhliða kennsl- unni. Námskeiðin veittu mér orðið meiri gleði en grunn- skólakennslan. Niðurskurð- urinn í grunnskólunum var svo mikill og tíminn fyrir handavinnukennslu var því alltaf að styttast. Einnig var farið að kenna strákum og stelpum saman, sem gengur alls ekki upp vegna aga- vandamála. Kennslan höfðaði því alls ekki til mín lengur og ég varð að finna mér eitthvað annað að gera. Ég ákvað að opna blómabúð og selja föndur- og hannyrðavörur í von um að stuðla að aukinni handmennt á svæðinu. Á námskeiðunum hef ég kennt bútasaum, fatasaum, smelti, leðurvinnu, postulinsmálun, leirvinnslu, jólaföndur og ileira. Hér er frekar fátt fólk og lítill markaður og því nauð- synlegt að koma oft með nýj- ungar. Þar hef ég notið aðstoðar yngri kvenna sem eru nýkomnar úr námi. Þetta er mjög skemmtilegt en viðbrögðin eru þó ekki þau sem ég vildi. Konur sofa á verðinum hvað varðar að endurmennta sig í verklegum greinum. Sumar segja að námskeiðin séu of dýr, en það er dýrast að sitja heima. Það eru líklega ein tíu ár síðan að ég var að predika i öllum kvenfélögum um að nýta hrein- dýraskinnin, ullina og annað. Ég gaf konunum ýmsar hugmyndir en þær hlógu upphátt, þetta þótti fáránlegt. Síðar fóru bændur, aðallega karl- menn, að hirða hreindýraskinnin og huga að nýtingu þeirra. Nú er farið að nýta öll skinn bæði í fatnað og ýmsa gripi og varan er að verða efLirsótt. En þetta gengur allt of hægt. Það tekur ein tíu ár að þróa hugmyndir og koma einhveiju af stað. Teikning: Helga Guðrún Helgadóttir Það er eins með útimarkaðinn. Það hefur verið visst vandamál að fá konur til að selja framleiðslu sína. Þær vilja ekki troða sér fram fyrir aðrar, óttast að hinar haldi að þær græði einhver ósköp og ég veit ekki hvað. Fyrstu árin fengust konur varla til að koma á sveitadagana og selja vörur sínar sjálfar. Það tók þær langan tíma að yfirvinna óttann og halda það út að vera hér í heilan dag. Nú hef ég samvinnu við Búnað- arsambandið og starfskona þeirra skipuleggur sveitadagana. Það verður að halda utan um hóp- inn og sjá um að þær selji ekki allar það sama. IConur vinna því miður alls ekki nógu markvisst að framleiðslu sinni. Þær ættu að nota veturinn betur og vera tilbúnar með íleiri og betri vörur þegar markaðurinn opnar. Nú er mikið rætt um atvinnuleysi meðal sveitakvenna og furðulegt að þær skuli ekki nýta sér útimarkaðinn betur. Þetta stafar að vissu leyti af hræðslu og vanþekkingu. Þær trúa því ekki að þær geti gert þetta. Karlarnir hvetja kon- urnar heldur ekki nóg. Það er reynsla mín að karlar taki hraðar við sér, en þeir vilja einblína á vélarnar og þá gleymist handverkið. Að vissu leyti vil ég afturhvarf til for- tíðar. Ég vil sjá fólk sitja hér á útimarkaðinum og kemba og spinna í stað þess að vera alltaf að brjóta heilann um einhverjar vélar og fyrirtækja- bákn. Það smáa gefur oft meira í þessari iðn. Þó mikið sé rætt um að efla minjagripagerð þá er hún skammt á veg komin. Það sárvantar gæðaeftirlit. Þó svo að konur hafi sótt eitt til tvö námskeið er það ekki nóg. Þekking þeirra á hönnun og verklegum greinum er ekki nóg til að þær geti farið að framleiða eftirsótta gripi. Við ætluðum okkur að hafa strangt gæðaeftirlit á markað- inum en það hefur ekki reynst unnt. Það er allt of mikið af lélegu drasli innan um og það vantar íslenska yiirbragðið. Það háir konum að þær eru fastar í hefðbundnum kvenna- störfum, prjóna, sauma og föndra. Þær verða að líta á þetta sem vinnu, vinna mark- visst og úr náttúrulegum efn- um. Ef konur sinntu þessu betur gætu þær haft dágott upp úr sér. Ég á mér þann draum að útimarkaðurinn sprengi utan af sér svæðið sem við nú höfum og að ég verði að neita fólki um sölusvæði. Ég vildi líka að augu fólks opnuðust fyrir öllum möguleikunum sem markaðurinn býður upp á. Hér ætti að selja vandaða heimaunna vöru og í leiðinni að lífga upp á bæjarlífið. □ RV 38

x

Vera

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Vera
https://timarit.is/publication/858

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.