Heimilisritið - 01.06.1950, Blaðsíða 20

Heimilisritið - 01.06.1950, Blaðsíða 20
skaða. Þær leiða iðulega til óá- nægju, ótta við barneign, jafnvel ónýtingar. Mesta hamingja, sem konu getur fallið í skaut, er sú, að vita sig elskaða og eftirsótta. Það er allri líkamlegri bráða- birgðafullnægingu æð'ra. Hún verður að lifa í þeirri vissu, að samband hennar við manninn þurfi ekki að rofna skyndilega sökum einhverra duttlunga eða breytinga. Konan er ekki sköp- uð til þes sað lifa niðurlægjandi lífi blekkinga og laununga í ást- um. Henni er fyrir öllu að geta verið viss um, að staðföst ást mannsins sé fyrir hendi, ekki að'- eins í dag, heldur einnig á morg- un og um alla framtíð. Það er engin nauðsyn fyrir konuna að taka það spor, sem neyðir hana til að halda aftur af sér. Þess í stað ætti hún að halda líkama sínum óflekkuðum svo lengi sem hún er ógift — með góðri samvizku og án þess að örvænta. Sé hún fær um þetta, verður hún að' öllum líkindum miklu betri eiginkona, þegar þar að kemur. ENDIR Nýir 'vendir sópa bezt Nýi lögregluþjónninn (másandi og blásandi); Sáuð þér manninn, sem kom þjótandi hérnn út ,úr húsinu? Húseigandinn: Já. Lögrcgluþj.: Með úfið hár og flótta- leg áugu? Húseig.: Já Lögregluþj.: Hví í dauðanum hleypt- uð þér honum út? Húseig.: Hvers vegna skyldi ég hafa farið að varna honum útgöngu? Lögregluþj.: Hann var sýnilega morð- ingi. Sáuð þér ekki, að hann var allur löðrandi í blóði? Húseig.: Jú — en — Lögregluþj.: Það verður þegar að veita honum eftirför og reyna að handsama hann. Húseig.: Ja — ef þér haldið að það sé nauðsynlegt, þá —■ Lögregluþj.: Heyrðuð þér ekki þessi hryllilegu vein, þessi skelfilegu angistar- óp? Hvaðan komu þau? Húseig.: Ofan af loftinu héma. Lögregluþj.: En í guðanna bænum, við skulum hlaupa upp, þar er fórnar- lambið hans. Húseig.: Er hvað? Hvað segið þér að sé uppi á lofti? Lögregluþj : Fórnarlambið hans. Húseig.: Nei, nú hlýtur yður að skjátlast. Hérna em engin lömb, og enginn Hans. Uppi á lofti er enginn nema 1— Lögregluþj.: Enginn nema hver — ? Húseig.: Já, ég ætlaði að segja að það er enginn nema--------- Lögregluþj.: Hver? Húseig.: Tannlæknirinn nýi. Lögregluþj. (labbar þegjandi burtu). 18 HEIMILISRITIÐ
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68

x

Heimilisritið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilisritið
https://timarit.is/publication/976

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.