Fréttablaðið - 01.04.2015, Síða 66

1. apríl 2015 MIÐVIKUDAGUR| LÍFIÐ | 46
SÍMINN HRINGDI Á HÁPUNKTI SÝNINGARINNAR
Þórir Sæmundsson segist sjálfur grípa sig við að athuga símann sinn við hinar ýmsu aðstæður.
Hann segir það frelsandi að vera í leikhúsinu og komast ekki í símann. Eitt sinn, þegar hann
lék í Eldhafinu, hinu hádramatíska verki sem sýnt var í Borgarleikhúsinu, hringdi síminn á
hápunkti sýningarinnar. „Eldhafið var auðvitað svakalegt stykki. Fullorðið fólk fór grátbólgið út
af sýningunni, sem var mjög svo áhrifamikil. Verkið fjallaði um tvíburasystkin sem voru nýbúin
að missa móður sína. Þeim er falið að láta föður sinn og eldri bróður fá sitt bréfið hvorn. Síðar
kemur í ljós að móðir þeirra hafði verið í borgarstríðinu í
Líbanon og verið tekin höndum af stjórnarhernum og
Ísraelsmönnum. Þar var henni nauðgað og sætti hún
pyntingum. Hún eignaðist tvíburana í fangabúðum, í
kjölfar nauðgunar. Í sýningunni læra áhorfendur að
eldri bróðir systkinanna hafi verið tekinn frá móður
þeirra og ólst hann upp á munaðarleysingjahæli. En
til að gera langa sögu stutta þá var bróðir þeirra inn-
limaður í stjórnarherinn og stóð í því að pynta fólk.
Það kemur svo í ljós að sonur konunnar hafði tekið þátt
í að pynta hana, ekki vitandi að þetta var móðir hans.
Hann tók einnig þátt í að nauðga henni og þeg-
ar það kemur í ljós að hann er í senn eldri
bróðir systkinanna og faðir þeirra verður
sýningin gjörsamlega magnþrungin. Í eitt
sinn hringdi síminn þegar ég, í hlutverki
sonarins, var að lesa bréfin og komast að
þessu öllu saman. Þá fór mómentið gjör-
samlega. Þetta drap sýninguna alveg.
Það er svo mikil einbeiting sem fer. Og
þetta skemmdi mikið út frá sér,“ rifjar
Þórir upp.
SPRUNGUM ÚR HLÁTRI
Nína Filippusdóttir segir að fyrsta sagan sem komi upp í huga
hennar þegar símanotkun truflaði störf hennar sé af henni og
Guðjóni Davíð Karlssyni, eða Góa eins og hann er gjarnan kallaður.
„Þetta var við sýningar á leikritinu Á sama tíma að ári. Þá hringdi
sími hjá einhverjum áhorfanda. Við stoppuðum þegar síminn byrj-
aði að hringja. Áhorfandinn áttaði sig ekki á því að þetta var síminn
hans sem var að hringja og á endanum sprungum við Gói úr hlátri.
Auðvitað trufla símarnir mann mismikið. Mér finnst Snapchat-for-
ritið vera mikil truflun. Fólk er að taka allt upp á myndband og
þá kemur ljós frá skjánum og svo heyrast gjarnan aukahljóð
með sem trufla út frá sér,“ útskýrir Nína.
LEIKHÚSIÐ SNÝST UM AÐ VERA Í MÓMENTINU
Alexía Björg Jóhannesdóttir, kynningarstjóri hjá Borgarleikhúsinu, segir
að hún finni mikið fyrir því að símar hafi truflandi áhrif á störfin í leik-
húsinu. „Það gerist nánast hverja helgi að fólk þarf að fara út úr salnum
til að svara símanum. Þetta er auðvitað mjög truflandi fyrir leikarana.
Þetta snýst oft bara um að fólk gleymir sér. Gleymir að slökkva á
símunum og gerir sér ekki grein fyrir því að sími þess hringir. Einnig
hafa ljósin frá símunum áhrif. Maður tekur alltaf eftir því þegar
fólk fer að laumast í símana. Þetta snýst kannski að einhverju leyti
um að fólk eigi erfitt með að vera í núinu. Leikhúsið er staðurinn
þar sem maður upplifir augnablikin, í staðinn fyrir að
taka þau upp á myndband eða mynd. Þetta er farið
að hafa áhrif á listina. Þetta er eitthvað sem við
getum hæglega bætt. Ég held að þetta sé bara
spurning um að kunna að njóta.“
LÍFIÐ
Leikarar finna fyrir mikilli truflun af
notkun síma á leiksýningum. Hringjandi
símar, bjartir skjáir og flass af myndavél-
um eru dæmi um hvað getur fipað leikara
og áhorfendur og spillt fyrir upplifun allra
í salnum. Verndun höfundaréttar er einn-
ig orðið áhyggjuefni fyrir aðstandendur
leikrita, því dæmi eru um að fólk gerir til-
raunir til að taka upp heilu sýningarnar á
myndband.
Ljósið truflar
„Vissulega trufla símar þegar þeir hringja,
en mér finnst eiginlega vera orðin meiri
truflun af ljósum frá símanum,“ segir
Björn Thors leikari. Hann segist iðulega
lenda í því að símar hringi hjá áhorfend-
um á einleiknum um Kenneth Mána. Björn
hefur brugðið á það ráð að láta Kenneth
Mána hafa orð á því þegar áhorfendur taka
símann upp á sýningunni.
Nína Filippusdóttir leikkona er sammála
Birni, hún segir ljósin trufla áhorfendur
og leikara. „Þetta er líka svona á tónleik-
um. Ég var gestur á tónleikum í Hörpu
fyrir skömmu og þurfti að biðja unga
stúlku um að setja símann niður, því hún
þurfti að taka myndband af öllu og það
truflaði okkur hin sem vorum í kringum
hana.“
„Við erum öll að breytast. Við erum
að verða einhver vélmenni,“ segir Þórir
Sæmundsson, sem segist einnig finna fyrir
truflun af símum. Hann segist þó ekki vera
öðruvísi en aðrir þegar kemur að símanotk-
un. „Ég er að grípa sjálfan mig í að kíkja
á símann í alls kyns aðstæðum,“ útskýrir
hann.
Upplifun fer forgörðum
„Í leikhúsi er mikilvægt að vera í móment-
inu. Þarna er fólk að upplifa hluti saman.
Því er ekki æskilegt að fólk sé í símanum
við þannig aðstæður,“ segir Alexía Björg
Jóhannesdóttir, leikkona og kynningar-
fulltrúi Borgarleikhússins. Atli Rafn Sig-
urðsson leikari tekur í sama streng. „Heild-
rænar upplifanir fara forgörðum þegar
einhver hluti áhorfenda er í símanum.
Leikhús er staður þar sem allir eru saman.
Þetta er sameiginleg upplifun leikenda og
áhorfenda. Því skemmir það fyrir þegar
einhver fer að gera áþreifanlega annað
það sem er í gangi í salnum og það hefur
áhrif á alla aðra. En ég vil samt ekki fara
að stjórna fólki neitt. Ég mæli bara með því
að fólk, sem borgar kannski fimm þúsund
krónur fyrir leikhúsmiðann, reyni að fylgj-
ast með því sem er í gangi á sviðinu!“
Fréttablaðið fékk leikarana til að rifja
upp sögur af því þegar símanotkun áhorf-
enda truflaði störf þeirra.
FARSÍMAR
SKAÐVALDAR Á
FJÖLUM LEIKHÚSA
Fréttablaðið fékk fi mm leikara til þess að deila sögum um
hvernig símar hafa haft áhrif á störf þeirra. Einn leikari
ákvað að taka síma af konu á fremsta bekk, sem var að taka
leikverk upp á myndband.
SÍMANOTKUN Á SÝNIGNUM Kenneth Máni ræðir iðulega við gesti sem taka upp símann á sýningum. Björn
Thors leikari fagnar árverknisátakinu Líttu upp! sem hófst í dag. Fólk er hvatt til að minnka símanotkun sína.
Kjartan Atli
Kjartansson
kjartanatli@frettabladid.is
FIMM LEIKARAR SEGJA REYNSLUSÖGUR AF FJÖLUM LEIKHÚSANNA ÞAR SEM FARSÍMAR KOMA VIÐ SÖGU
SVARAÐI SÍMANUM Í SÝNINGU
Björn Thors segir síma geta truflað störf leikara á marga vegu. Björn
segir að oft og iðulegja hringi sími áhorfenda sem eru staddir á ein-
leiknum um Kenneth Mána. En saga Björn er þó frá því þegar hann
lék í verkinu Rústað, sem sýnt var á fjölum Borgarleikhússins. „Þetta
var mjög dramatískt stykki. Og þegar mikið lét við hringdi síminn hjá
einhverjum manni úti í sal. Hann svaraði símanum og þá hreinlega
fraus allt. Maðurinn er þarna að tala, að því er virðist, við dóttur sína.
Annar áhorfandi gjammaði á manninn og kona mannsins var orðin
mjög vandræðaleg. Maðurinn ákvað þá að standa upp, sem skapaði
enn frekari truflun. Hann gekk meðfram áhorfendabekkjunum og
fór á bakvið svarta drapperingu og hélt samtalinu áfram þannig að
allir heyrðu.“
Björn segir að mörgu að hyggja þegar kemur að símum
í leikhúsunum. „Símarnir eru ljósgjafar sem geta truflað
mikið út frá sér. Fólk er líka oft að taka myndir og
myndbönd og trufla þannig leikara. Þetta er orðinn
nýr raunveruleiki sem við þurfum að læra á og við
þurfum að finna taktinn í þessu þannig að sím-
arnir hætti að trufla leikara og áhorfendur.“
TÓK SÍMANN AF KONU
Atli Rafn Sigurðsson þarf ekki að leita langt aftur þegar hann er beðinn
um að rifja upp sögu af því þegar símar höfðu áhrif á störf hans sem
leikara. Um helgina ákvað hann nefnilega að taka símann af konu á
fremsta bekk. „Þetta var við sýningu á Sjálfstæðu fólki. Við leikararnir
sátum þarna alveg fremst á sviðinu, þannig að fætur okkar voru
fram af. Í atriðinu var Ástu Sóllilju sýnt myndband á farsíma. Þá
ákvað einhver kona á fremsta bekk að þetta væri gott tilefni til að
taka upp myndband. Hún var mjög nálægt okkur með símann uppi,
þannig að ég ákvað bara að taka símann af henni og spurði hvort
hún væri líka að skoða myndband eins og við. Síðan spurði ég hana
hvort henni þætti ekki meira viðeigandi að hlusta á okkur. Að lokum
afhenti ég henni símann aftur og enginn annar tók upp símann
á sýningunni,“ rifjar hann upp. Annars segir Atli Rafn að hann
vilji ekki vera með boð og bönn í leikhúsunum. Hann hvetur
fólk til þess að einbeita sér að leiksýningum
og segir að þótt fólk haldi að símar þess
trufli ekki þá geti þeir hæglega gert
það, bæði aðra áhorfendur sem og
leikara.
3
1
-0
3
-2
0
1
5
2
2
:2
6
F
B
0
8
0
s
_
P
0
7
5
K
.p
1
.p
d
f
F
B
0
8
0
s
_
P
0
6
6
K
.p
1
.p
d
f
F
B
0
8
0
s
_
P
0
0
6
K
.p
1
.p
d
f
F
B
0
8
0
s
_
P
0
1
5
K
.p
1
.p
d
f
A
u
to
m
a
tio
n
P
la
te
re
m
a
k
e
: 1
4
5
9
-A
E
0
0
1
4
5
9
-A
C
C
4
1
4
5
9
-A
B
8
8
1
4
5
9
-A
A
4
C
2
8
0
X
4
0
0
5
B

F
B
0
8
0
s
C
M
Y
K