Ægir - 01.07.2005, Síða 26

26
Á S J Ó N U M
að vinna fyrir þessari fjárfestingu
og ég verði að drífa mig norður í
hvelli! Finnur mágur minn var þá
um borð í Harðbaki og hann
hafði talað við Áka Stefánsson,
skipstjóra, sem hafði játað því að
hann vantaði aðstoðarkokk. „Jú,
láttu strákinn koma og hann
verður Steina Jóhanns til aðstoðar
í eldhúsinu,“ hafði Áki sagt. Ég
hlýddi þessu að sjálfsögðu og
dreif mig norður og var kominn
út á sjó með það sama. Og var
auðvitað til að byrja með alveg að
drepast úr sjóveiki! Reyndar rjátl-
aðist hún fljótlega af mér, nema á
út- og heimstíminu ef ekki var
gott í sjóinn.
Ég satt best að segja hafði eng-
an tíma til þess að velta því fyrir
mér á þessum tíma hvernig mér,
landkrabbanum, leist á að skella
mér á sjóinn. Maður bara fór og
var ekkert að velta sér upp úr
hlutunum. Auðvitað vissi ég ekk-
ert hvað ég var að fara út í. Vissi
það eitt að ég átti að vera aðstoð-
arkokkur á skipinu, en hvað það
starf þýddi í raun hafði ég ekki
hugmynd um. En ég komst að
raun um, þegar ég fékk mitt
„skipunarbréf“ frá kokknum, að
þetta var hið mesta sældarlíf!
Maður gat sofið til í það minnsta
klukkan ellefu á hverjum morgni,
því kokkurinn, Aðalsteinn Jó-
hannsson, sá um morgunvaktina
og ég þurfti því ekki annað en að
gera klárt í borðsalnum fyrir há-
degis- og kvöldmatinn og vera
klár í lúgunni milli eldhússins og
borðsalarins. En stundum fór ilm-
urinn upp af pottunum ekki vel í
mann og þá hljóp maður út og
ældi. Kom aftur inn fölur og fár,
en aldrei gerðu karlarnir grín að
manni fyrir þennan aumingja-
skap.“
Mikilvægt hlutverk
aðstoðarkokksins
„Ég sá líka um síðdegiskaffið og
þá fór ég oftast inn í frysti og
sótti þar vínabrauðslengjur, sem
ég síðan setti inn í bakarofn og
hitaði. Strákarnir fengu því jafnan
volgt og fínt vínarbrauð.
Í þriðja lagi var hlutverk að-
Ásgrímur aðstoðarkokkur og ljósmyndari á frívaktinni.
Kristján Frímannsson í hita og þunga dagsins.