Són - 01.01.2006, Qupperneq 26

SÓLVEIG EBBA ÓLAFSDÓTTIR26
11
Hvor〈t〉 sem konunum last eða lof
leggja menn eða kveða við of
hvorki á þetta hringa bil,
hver hefur það sem vinnur til.
12
Öngri býð eg óðinn minn
auðar gefni í þetta sinn.
Gjöri sá að honum gaman sem vill
en gjalldi ekki launin ill.
13
Fjölnis braut eg ferju þá
flestir vildu heyra og sjá
en nú hefi eg mér aðra gjört
og atla eg þyki lítils vert.
14
Það er í þessu fræði fyrst
af frúinni er sagt og Skógar-Krist.
Brúðurin hyggst að bæta sál
og byrjar upp sín skriftarmál.
15
Skjallega flutti skarlas bil
skriftargagn sem von er til.
Síðan þagnar seima ná.
Svaraði henni Kristr þá.
16
Hvar fyrir þegir þú hrundin björt,
hvort hefur þú ekki meira gjört
himna Guði í móti og mér.
Mengrund segir að þanninn er.
17
Sagt hefur þú mér syndir smár,
sannlega veit eg eftir stár
eitthvört hjá þér verra vamm,
vil eg að það sé játað fram.
18
Bergirðu öngvu brúðurin þá
burt af því þú heldur á?
Þegar eð annað fastar fólk
ferðu með áir og rennir mjólk?
19
Griðkonur mínar, grundin kvað,
gjarnari miklu eru á það.
Þegar hjá slíku sýslu vær
sjálfar láttu skriftast þær.
20
Vinnur þú ekki, vífið, þá
eða vinna lætur bauga ná
þegar að heilagt haldið er
og hvílast öllu fólki ber?
21
Greiðlega ansar gullas50 lín,
gjarnara er það bónda mín
þykist hann ekki þó nema gott
og þekkjast hvorki háð né spott.
22
Láttu bóndann sjá fyrir sér
en segðu af því hvað réttast er
um það kynja klækis orð
af klerknum fær þú menja skorð.
23
Að mörgu spyr þú miskunnsamr
muntu vera launa tamr
ef eg skal segja þér allt af mér
eftir því sem réttast er.
24
Fyrir mun liggja að frétta þig
fyrst að þú vilt leyna mig
en láta síðan launa því
að lina þér nokkuð skriftum í.
25
En þó það sé auðgrund veitt
að ekki megi mér leynast neitt
þá er sú skriftin skást fyrir þig
að skýrir þú við sjálfan mig.
50 Gullas er afbökun úr gullhlaðs.