Svava - 01.07.1898, Blaðsíða 26

22 EBD þ.\n FOBLÖQ, HEXDIN'Q,HAMINQJA,EDA HVAD?
Alt of þröngt. Alt of persónu-Liuidið. þeirraskoð-
un er, að hver einstaklingur standi einn sér; en þeir
gleyma því, að ver erum ‘allir samverkamenn', sem líða
hver með öðrum—allir iimir á sama líkama.—
Það er ekki einhlýtt, hvaða lyndis-einkunn ég er
gæddur; nábúar mínir, vinir og náungar, og kringum-
stæðurnar eiga eins mikinn þátt í að rnóta líf rnitt, sem
það lífs-fræ, er ég er gerður af. Sóttveikin, sem gríp-
ur mig, er a'ls ekki atieiðing af verkum mínum á fyn-i
hluta æfi minnar, heldur af vanrækt heilhrigðis-nefndar-
innav í höfuðstaðnum. Fátækt mín er ekki afleiðing af
fyrra ástandi mínu; hún er afleiðing af hyggindum og
slægð mannsins, sem féfletti mig svo myndarlega í vitf-
sk iflum.
Vér skulum forðast að leyfa heimspekinni og trúar-
vingli Austurlanda-þjóða að gera oss hugfangna. Skyu-
semi vor hefir sinn guðdómlcga uppruna og ætlunar-verk.
Forn-Grikkir voru forlagatrúar-menn. Hjá þeim
voru forlögin guðunum meiri. Alheimurinn var fjötrað-
ur í viðjar þeirra—þau voru einskonar ómótstæðilegt afl,
öllu öðru voldugra, notandi öll önnur öfl eftir vild sinni,
Voðalegt, blint, meðaumkunarlaust einveldi. Éftir þeirra
skoðuu ákveða forlögin alt fyrirfram—í öll falli fyrir