Svava - 01.07.1898, Blaðsíða 38

34
COLDE FELL’S LEVNDARMALID.
honni til, þótt hún nyti í sem fylstum mæli, ánægjunn-
ar af veru hans þar, á meðan kostur var á? Hún var
eklci að draga sig eftir honum, heldur leitaði liann úvalt
að henni.
Löngu úðuren húsmóðirin reis úrrekkju sinni ámorgn-
ana, var lávarðurinn korainn á fætur, og farinn að gaDga
sér til hressingar í garðinum mitt á meðal hinna fögru
ilmandi blómreita.— Og einn morgun, þegar Claire spurði
hann, livers vegna hann færi svo snemma á fætur; svar-
aði hann henni, að sór væri ómögulegt að sofa um sól-
ar-uppkomuna, þegar söngfuglarnir byrjuðu að syngja
sina inndælu morguu-söngva.
’Það get ég holdur ekki’, svaraði Alice; ’Mér finst,
að það sé að fara illa með tímann'.
’Eg man ekki eftir, að ég hafi nú í fleiri ár, mist af
þeirri fögru morgun-stund, þegar sólin er að rísa upp og
umvefur lög og láð með sínum gullnu geislum1, mælti
lávarðurinn. 'I mínum augum er sú stund, hin fegurstn
og elskuverðasta, sem hver dagur hefir að bjóða‘.
’Sólar-uppkoman er fögur og ég elska þá stuud‘,mælti
Alice lágt.
’Mér virðist, sem þér Ardeu lávarður, og jómfrú
Ivcnt, liafið líkan fegurðar-smekk', mælti Claiie.
’það gleður mig að heyra', svaraði lávarðnrinn. ’I