Svava - 01.07.1898, Blaðsíða 46

42 COLDE fell’s letndarmalid.
En svo tók þettft töfravald hana aftur lieljartökum.
Varp lienni í faðm sinn, dr<5 npp alt-eipar fagrar myndir
fyrir augum liennar, sem voru svo fagrar og töfrandí
fyrir einstæðinginn. Hún notaði alt það mótstæðiafi,
sem hún átti, til að komast undan þessu töfrandi aðdrátt-
arafli ástarinnar, en hún hneig al-uppgefm í skaut þess,
sem yfirunnin. —IIúu reyndi að forðast að verða á vegi
Arden’s lávarðar ; en þegar hann svo leytaði að lienni og
hafði náð fundi liennar, var lienni alveg ómögulegt að
neita sér um þá ánægju að taka hlutdeild í samræðum
við hann.—Það ætlunarverk, sem hún hafði sett sér var
henni um mogn að framkvæma.—Henni var óiuögulegt
að sýnn þeim manni íyrirlitningu, er hún elskaði svo
heitt.
’Þess gerist ongin þörf', sagði hún éinn dag við
sjálfa sig, og tár runnu niður kinnar henuar.—’Þess ger-
ist engin þörf; liann hverfur brátt sjónum mínum. Ég
skal reyna að vera ánægð meðan hann er. Ég skal taka
hlutdeild í samræðum við hann; liann hverfur brátt, svo
ég sé liaun aldrei framar bregða fyrir á æfibraut minni.
Enginn veit eða fær nokkurn tíma hugmynd um hvað
felst í huga mínum. Minningin um hann, mun verða
mér hin kærsta og fegursta endurminningar-stjarna á hin-
um ókomna æfiferli mínum'.