Svava - 01.07.1898, Blaðsíða 51

COLDE FELL’s' LETNDARMALID
47
ást.—Ó, livað þnð cr sætt, að vcra elskuð svo keitt! Hans
l)ýðu, viðkvæmu orð, voru hunangs-dropar er féllu á
hjarta hennar. Hún hafði a’idrei gert sér hugmynd um,
að heimurinn hefði slíka ánægju í te' að láta. Á þessari
hátíðlegu hamiugju-stundu gleymdi hún öllu—nema því,
að hún elskaði og var elskuð—öllu öðru.
’Alice, heldurðu að þú gætir elskað mig?‘ spurði
Arden lávarður. Hún leit á hann, og úr augum hennar
skein barnslegt sakleysi, uúleiki og einlægni. ’Yiltu
reynaþað?‘ mælti iiann,
—Ánægju-bros !ék um varir honnar og lnín sagði:
’Eg þarf ekki að reyna það.—Eg hef lært lexíu
mína‘.
’Svo þú elskar mig, Alice?‘
’Jú‘, svaraði hún; og á næsta augnabliki haíði hanu
vafið liana í faðm sinn, og hélt henni uþp við sitt heita,
clskandi hjarta.
’Viltu verða konau mín?‘ spurði hann ennfremur.
Ilún var búin að gleyma öllu því liðna, og sagði því:
’Já‘.
0g Jiinn inndæli, hressandi ilrnur frá apelsínutrjáu-
um, og söngfugla-kliðurinn frá trjátoppunum, veittu
hjarta haus ekki eins mikla svölun sem þetta eina orð.
(Framhald)